Grand Theft Auto V (PS4)

Geplaatst op: 29 november 2014 door Erik Dekker in Reviews
Tags:, , , , , , , ,

GTA V_0

De jaren die volgden na de officiële aankondiging van Grand Theft Auto V (GTA V) waren op zijn minst ondraaglijk te noemen. Het chronische gebrek aan vrijgegeven gameplay beelden in de (lange) periode na Rockstar’s onthullingen geven nagenoeg geen andere keus om je fantasie de vrije loop te laten en te dromen over de nieuwe bizarre wereld die straks weer verkend kan worden. De hype was immens groot voor deel vijf in de GTA-reeks, maar de game stelde allerminst teleur zoals je al kon lezen in de recensie van mijn hand vorig jaar. Maar hoe immersievol GTA V ook was op de laatste generatie consoles, was het onmogelijk om te ontkennen dat de game ontzettend werd tegengehouden door de verouderde technologie. Een next-gen ervaring in een last-gen jasje, zeg maar. Rockstar had duidelijk dezelfde gedachte, want eigenlijk wist iedereen wel dat GTA V opnieuw zou uitkomen op de Xbox One, PlayStation 4 en PC. De overduidelijke hamvraag is hier natuurlijk of de heruitgave sterk genoeg is om een nieuwe trip naar Los Santos en omstreken te rechtvaardigen, of nieuwkomers te verwelkomen. Is deze remaster wel zo essentieel als wordt gedacht?

Om dat te kunnen bepalen moeten we eerst even graven in het verleden. Dit decennium wordt qua games namelijk zonder twijfel getypeerd door de vele remakes en remasters. Eigenlijk worden we er op zijn zachtst gezegd zelfs mee doodgegooid. De eerste Halo is bijvoorbeeld al meerdere malen opnieuw uitgebracht in een beter jasje. Of kijk naar (de briljante) Ratchet & Clank die ook grafisch vernieuwd in een gebundelde collectie opnieuw de winkelrekken heeft bereikt. Ergens is het een briljante stap, want de nieuwe generatie gamers kan zo kennismaken van de klassiekers waar ‘oudere’ veteranen mee zijn opgegroeid. Het zou iedereen blij moeten maken, is het niet? Toch kan het me niet ontgaan dat er soms schaamteloos met het idee wordt gespeeld, simpelweg om even makkelijk te cashen. Nieuwe verbeterde modellen, maar nog steeds dode pixels en lelijke omgevingen. Nee, zo ga je gewoon niet met je IP om. Gelukkig is dat niet het geval bij Grand Theft Auto V, want ik kan rustig zeggen dat de bizarre en verstrooide wereld van Los Santos er na meerdere lange speelsessies meer likkebaardend en aantrekkelijker uitziet dan ik ooit had durven denken.

GTAV_01

Waarom wel?

Grafisch en gameplay technisch een wereld van verschil ten opzichte van de laatste generatie: Zonder enige twijfel is GTA V één van de mooiste games van de laatste generatie consoles. Het oog voor detail was verbluffend, en dat is een prestatie als je je bedenkt dat je de game speelde op hardware van circa negen jaar oud. Wuivende palmbomen, moddersporen die jouw auto in het bos achterliet na een flinke regenbui en bolides die zelf de de kleinste krasjes registreerden. Het voelde alsof Los Santos een groot levend orgaan was waar spelers deel in uit mochten maken. Maar het was niet genoeg. Rockstar’s nieuwste zou enkel tot zijn recht kunnen komen op nieuwe hardware en dat heeft ertoe geleid dat ik een jaar na dato nog steeds dolenthousiast kan worden van een game die ik al honderden uren heb gespeeld.

Maar waarom? Wat is er nieuw dan? Om dat te kunnen snappen zul je eigenlijk langs de intro moeten kijken en een paar van Franklin’s eerste missies moeten doorlopen, waarin hij een auto steelt en met zijn maatje Lamar het wegdek van Los Santos onveilig maakt. Wat dan meteen opvalt is dat alle personages om je heen een stuk scherper en gedetailleerder zijn en dus meteen ook levendiger voor de speler. De relatief lage en haperende framerate uit het origineel is dusdanig opgehoogd en constant gemaakt – circa dertig framerates per seconde, voor de experts onder ons – dat de vele kleine details in de omgevingen een stuk sneller opvallen. Want de gemiddelde GTA-speler zal zijn camera vaak genoeg draaien in intense situaties. Ik heb goed gezocht, maar objecten met lelijke en onafgemaakte textures van dichtbij ben ik nog niet tegengekomen. Hulde!

Ook de draw distance is flink vergroot, wat min of meer inhoudt dat jouw horizon een stuk scherper is en minder wazig vanuit de verte. Niet alleen is dit een fantastische toevoeging voor degenen die graag hun tijd spenderen in vliegtuigen of straaljagers, maar zullen vuurgevechten met een sniper rifle een stuk minder frustrerend werken. Inderdaad, nu kun je rustig je helikopter op een gebouw neerzetten en daar naar lievenlust de lone ranger uithangen terwijl je andere spelers online ongezien met een sluipgeweer kunt wegvagen van de kaart.

Maar gezien het feit dat Rockstar flink heeft gesleuteld aan de grafische engine, word je aangemoedigd af en toe eens rustig om je heen te kijken en te letten op de vele details die de stad kent. En juist dáár ligt de kracht van de vernieuwde versie van GTA V. Zo worden de straten van de stad tijdens een regenbui gevuld met plassen en zie je de kleinste regenspatjes op de plassen landen. Het is iets waar je minutenlang naar kunt kijken, zonder dat je doorhebt dat je met open mond het nieuwe jasje van de game aan het bewonderen bent.

Overigens is ook niet alleen de bevolking van Los Santos min of meer verdubbeld maar rijden er aanzienlijk meer auto’s rond – iets wat de vorige generatie consoles niet aankonden – en zal bijvoorbeeld de glasheldere weerspiegeling van de laklaag op jouw bolide je moeilijk kunnen ontgaan. Wanneer je langzaam rondrijdt zul je de vele wolkenkrabbers, palmbomen en winkels weerspiegeld over jouw auto heen zien glijden. Zo’n klein detail, doch zo’n prachtig aanzicht dat menig gamer kippenvel zal bezorgen. Het zijn enkele zaken waar GTA V op de nieuwe consoles prominent mee loopt te pronken. Ik was sceptisch toen ik de eerste vergelijkingsbeelden zag tussen de PS3- en PS4-versie, maar er is nagenoeg niets van gelogen.

Los Santos in first-person is gewaagd, maar zeer geslaagd: Er waren al enkele geruchten de wereld ingegaan, maar nog steeds kon verbazing niet uitblijven toen Rockstar officieel onthulde dat de nieuwe GTA V compleet gespeeld zou kunnen worden in first-person modus, ofwel door de ogen van jouw eigen personage. Best bizar, want houd je dan nog wel controle over de situatie, in zo’n grote open wereld? Ten dele niet, want je hebt natuurlijk een veel groter gezichtsveld als je een meter of vijf achter jouw digitale alter-ego zweeft. Maar er is dusdanig gesleuteld aan het nieuwe cameraperspectief dat de gameplay nagenoeg zorgt voor een totaal nieuwe ervaring. Zo zijn de lichaamsdelen van het personage waar je op dat moment mee aan het spelen bent vaak aanwezig, zoals de handen en (en soms voeten) bij het sprinten. Het geeft zo het essentiële stukje zwaarte en realisme in het perspectief – iets dat ik mis in menig andere game die first-person te spelen is.

Het is ongelofelijk gaaf. Net zo tof als de beelden uit die teaser trailer die Rockstar had vrijgegeven.

Met een druk op de knop verander je van cameraperspectief en zie je jouw personage jouw geweer prominent vasthouden in zijn handen – net als in een echte shooter. Je kunt vervolgens zonder te mikken schieten, maar ook ingezoomd of zelfs door de scope van het geweer zelf. Moet je alleen nog bepalen of je auto-aim blijft gebruiken of lekker achterwege houdt. Waarom first-person verrassend goed in GTA V werkt, op de besturing na, is dat ieder intens moment nóg intenser wordt, simpelweg omdat het nóg meer voelt alsof je je middenin de situatie bevindt. Niet alleen voelt het spelen aan als een filmische ervaring, maar werkt de besturing ook nog eens verrassend intuïtief. Ken je bijvoorbeeld de klassieke parcourgame Mirror’s Edge? Ja? Nou, zo voelt de hele ervaring eigenlijk aan. En dat is een ongelofelijk groot compliment.

Het nieuwe cameraperspectief had een simpele gimmick kunnen zijn, maar het is gelukkig zoveel meer dan dat. Beeld je in dat je in een gigantisch vuurgevecht zit op een plein met politieagenten die je met de seconde steeds meer proberen te omcirkelen. Het enige wat je ziet is de deur van je auto waar je achter verscholen zit. Bewapend met een granaatwerper kom je in een vurige bui achter je schuilplaats vandaan en begin je die granaten op je vijanden af te schieten. De talloze explosies die jouw beeldscherm vullen zijn werkelijk een schouwspel om naar te kijken. Natuurlijk kun je dit in third-person doen, maar soms zijn er van die momenten die alleen nog maar beter worden als je er middenin zit. Zo is dat ook andersom, want kijken door de ogen van jouw personage is niet bepaald de meest effectieve keuze in alle situaties, gezien je vaak heel snel moet reageren.

Vele nieuwe subtiele toevoegingen die de immersie beïnvloeden: Het is eigenlijk onmogelijk om gedetailleerd in te gaan op alle nieuwe features die de PlayStation 4-versie van GTA V kent. Groot of klein, ze dragen op hun beurt bij aan de immersie. Ja, er zijn een paar nieuwe missies in de singleplayer, maar die zijn goed voor enkele uren extra speelplezier. Meest opvallend is echter de soundtrack. Wie de nieuwe versie van GTA V speelt zal opmerken dat de radiostations zijn verrijkt talloze nieuwe nummers, 162 om precies te zijn, inclusief nieuw spraakmateriaal van de radio DJ’s. Ook al vallen sommige nummers nogal uit de toon – te denken aan het meest ‘recente’ werk van Lady Gaga of The Backstreet Boys – weten de iets minder bekende artiesten als Gorillaz, Jamiroquai,  Kansas en Morcheeba verrassend goed tot hun recht te komen in Rockstar’s epos. Het blijft een kwestie van smaak, maar stiekem hoopte ik op een wat meer glorieuze terugkeer naar de soundtrack uit Grand Theft Auto: San Andreas. Toch mag het de pret van al die nieuwe nummers niet drukken.

Minder uit het oog springend zijn de kleine details die je snel over het hoofd zult zien, maar stiekem minstens zo noemenswaardig zijn. Wanneer je in first-person modus speelt dan zul je bijvoorbeeld zien dat het interieur van iedere auto compleet uniek is. En ontzettend gedetailleerd. Niet alleen zie je de snelheidsmeters zich aanpassen aan jouw rijgedrag – iets wat anno 2014 nog steeds vrij zeldzaam is – maar tonen de digitale dashboards ook het radiostation en de muziek die op dat moment door de speakers giert. Dit zie je ook terug in de cockpit van een vliegtuig of straaljager, die vol zit met lichtjes en knopjes die wel degelijk een functie hebben. Zo zul je een knop groen zien kleuren wanneer de banden van het vliegtuig intrekken bij het opstijgen en vice versa. Een heerlijke nuance die aanzienlijk bijdraagt aan het inlevingsvermogen. In iedere nieuwe speelsessie kom ik weer nieuwe dingen tegen die ik nog nooit eerder heb gezien. Twee alinea’s doen de groteske hoeveelheid aan nieuwe features daarom geen eer aan, maar het geeft hopelijk een beeld dat de remaster meer is dan de som der delen.

GTA Online is intenser dan ooit: Een groteske stad waarin dood en verderf prominent op de voorgrond staan: dat moet toch nóg beter zijn als je die met anderen onveilig maakt? Dit uitgangspunt kon al worden teruggevonden in Grand Theft Auto IV, maar in redelijk beperkte vorm. De online lobby was nogal saai en bijna niemand deed serieus mee aan de missies die aanwezig waren. Mijn verwachtingen waren dan ook niet hoog voor Grand Theft Auto Online (GTA Online), het multiplayer gedeelte in GTA V. Wat zat ik fout. De lobby was op de PlayStation 3 vorig jaar goed voor zestien spelers om complete chaos te veroorzaken. Tankgevechten, intense autoraces en snipergevechten op de daken van de hoogste wolkenkrabbers. De vele missies die GTA Online kent zijn weliswaar wat eentonig van opzet, maar de grote onvoorspelbaarheidsfactor wist steeds weer te zorgen voor een compleet unieke spelervaring.

Het waren zestien spelers die iedere lobby uren kon bezighouden. In de nieuwe versie van Rockstar’s epos is het spelersaantal verhoogd naar dertig. Dertig unieke zielen die de beschikking kunnen hebben over dodelijk wapenarsenaal dat een complete stad zou kunnen wegvagen. Kun je je de complete onrust al voorstellen? De uitbreiding van de multiplayer is een essentiële zet gebleken van Rockstar’s kant, want Los Santos oogde, ondanks de chaos, soms erg rustig. Want die zestien spelers richtten zich vaak tot enkele drukke punten in de stad en dat leidde er toe dat de rust al snel te vinden was. Met bijna het dubbele aantal spelers ben je eigenlijk nergens meer veilig. Voor nieuwkomers in GTA Online kan dat soms frustrerend zijn, gezien de succesdrempel twee keer zo hoog is geworden. Maar wanneer jouw personage met der tijd de nodige levels verdient en nieuwe wapens vrij weet te spelen, is deze extra drukte alleen maar een groot pluspunt. Iedere nieuwe lobby waar je in terechtkomt leidt tot een nieuw en episch verhaal waarvan jij het plot zelf in de hand hebt. Tanks, straaljagers, privé jets, luxe auto’s die onder de plakgranaten zitten: de mogelijkheden tot het aanrichten van explosief geweld zijn nagenoeg eindeloos te noemen.

Naar verluidt is alle eerder uitgekomen content beschikbaar voor huidige spelers die overstappen op de remaster. Te denken valt aan alle wapens en voertuigen uit eerdere updates. Dit kan ik jammer genoeg nog niet bevestigen, want de wapens uit de ‘Valentine’s Massacre’ update ben ik helaas nog niet tegengekomen. En ik wil die Tommy Gun echt graag hebben, verdorie. Wél kan ik meegeven dat de content uit de Limited Edition van de Xbox 360 en PlayStation 3 nu voor iedereen te koop is. Althans, voor mij wel. Voetnoot: die nieuwe Hotknife bolide is one sexy motherfucker.


Waarom niet?

Hier en daar nog steeds een glitch of twee: De aanzienlijk sterkere hardware van de PlayStation 4 heeft er gelukkig voor gezorgd dat er een hoop foutjes konden worden weggepoetst in de remaster van GTA V. Ken je in het origineel bijvoorbeeld die glitch nog dat wanneer je met bizar hoge snelheden door de straten heenreed, de wereld voor een paar seconden verdween? De game kon het hardwaretechnisch niet aan en moest alle textures in korte tijd weer opnieuw laden. Erg hatelijk was dat en het heeft bij mij al tot meerdere serieuze botsingen geleid. Na aardig wat intense (en dodelijke) tests, kan ik echter zeggen dat je dit soort rariteiten niet meer zult tegenkomen. 

Toch kent ook versie twee punt nul van GTA V niet geheel onverwacht nog enkele foutjes. Niet onoverkomelijk, maar soms tamelijk frustrerend. Zo ben ik bijvoorbeeld een groot fan van explosies. Hoe groter hoe beter. Zo gooi ik wel eens een plakbom tegen een auto aan en rij daarin als een maniak op een willekeurige speler af. Druk op het juiste moment op de knop en de hilariteit is vaak net zo groot als de explosie die volgt. Toch werkt dit snode plan niet altijd even soepel. Soms hoef ik amper tegen andermans auto aan te rijden om beide bolides tot ontploffing te brengen en op een ander moment ben ik enkel degene die ontploft, ook al sta ik letterlijk tegen de ander aan. Misschien is het onbewuste lag, maar op dat moment bespeur ik daar geen enkele vorm van. Soortgelijke rariteiten komen ook voor in vuurgevechten, waar één van de betrokken partijen op de meest onmogelijke manieren weten te overleven, zelfs na enkele honderden kogels te hebben opgevangen. Tenzij dit een geheime DLC betreft waar ik niet van af weet, kan ik alleen maar bedenken dat het hier om een vreemde bug gaat. Het zijn enkele serieuze oneffenheden waar Rockstar nog even wat aandacht aan zou kunnen besteden. 

Conclusie

Veel meer dan de som der delen
Rockstar had simpelweg kunnen teren op het megasucces van GTA V vorig jaar en de game met een kleine visuele upgrade en een paar nieuwe radiotracks kunnen uitbrengen. Maar van een ontwikkelaar die pas wat vrijgeeft als het er zeker van is dat het van hoge kwaliteit is, had ik ook niet anders verwacht. De remaster is namelijk vele malen meer dan een halfbakken product en bouwt stevig door op de sterke fundering van het origineel.  Grootste vernieuwing is het feit dat je Los Santos onveilig kunt maken in first-person modus en juist die subtiele verandering zorgt ervoor dat je met een nagenoeg compleet nieuwe ervaring te maken krijgt. Rockstar zou gek zijn mocht deze feature niet in bepaalde mate terugkeren in Grand Theft Auto VI. Sterker nog, de hardware van de nieuwe consoles zorgt ervoor dat Los Santos en omgeving ditmaal écht aanvoelt als een groot kloppend hart; een stad van formaat.

De som van de vele nieuwe, subtiele extraatjes zorgen er echter niet alleen voor dat dit de definitieve versie is voor nieuwkomers, maar dat ook de veteranen die alle hoekjes en gaatjes al uit hun duim kunnen zuigen, zich wederom kunnen onderdompelen in een subliem avontuur dat ook nog eens fris aanvoelt. En dát is, na enkele honderden uren het origineel gespeeld te hebben, een prestatie van ongekend hoog niveau.

De remaster van Grand Theft Auto V is sinds 17 november dit jaar verkrijgbaar voor de Xbox One en PlayStation 4. Op dit moment wordt er nog gewerkt aan de PC-versie, die gepland staat voor begin volgend jaar. Voor de recensie van de game is aan ons een digitaal PlayStation 4-exemplaar verstrekt door Rockstar.

reacties
  1. Warphunter zegt:

    Woeh, goed om weer content te lezen! Fijne review zoals gewoonlijk man, strak en gedetailleerd. Complimenten! Zeker must-have voor mijn PS4 dan. Origineel vond ik erg goed en mn honger is eigenlijk nog niet echt gestild, dus GTA V HD komt er hier wel in!

    Zit zeker geen split-screen in? Dat zou het namelijk helemaal afmaken voor me😛

    • Erik Dekker zegt:

      Thanks! Tenzij Rockstar zoiets groots graag sterk verbergt en je het heel moeilijk kan vrijspelen, kan ik met enige zekerheid zeggen dat de remaster geen split-screen heeft..

  2. D-Hoek zegt:

    Mooie review. Deze komt in de collectie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s