Rauwe chaos en tranen van euforie: de lancering van Warlords of Draenor

Geplaatst op: 16 november 2014 door Erik Dekker in Verhalen
Tags:, , , , , , ,

WoD_0

Een nieuwe uitbreiding voor de MMO-kolossus World of Warcraft gaat altijd hand in hand met de nodige fijne bombarie. Ik weet bijvoorbeeld nog dat Azeroth bij de Wrath of the Lich King uitbreiding in 2008 veranderde in een gigantisch levend kerkhof, met gore zombies en gruwelijke skeletten die in bosjes door de landen heen zwierven. Werd je zelf goed geraakt, dan kon je ziek worden en veranderde je op een gegeven moment zelf in zo’n schepsel, om vervolgens op andere spelers te kunnen jagen, enkel met dood en verderf in het achterhoofd. Mooie tijden waren dat. Dit soort evenementen waren bij iedere nieuwe World of Warcraft expansie het gesprek van de dag bij menig fanatieke WoW’er, maar zijn tegelijkertijd ook gewoon normaal. Hoe zit het eigenlijk de intro van uitbreiding nummer vijf, Warlords of Draenor? Die was in het begin rustig van opzet, maar tegelijkertijd ook ontzettend chaotisch.

Om eerlijk te zijn had ik dat niet verwacht. Chaos. Het pre-event, was namelijk mild. Erg mild. Geen Azeroth die compleet op zijn kop wordt gezet door het gigantische leger van The Iron Horde, die in de nieuwe uitbreiding centraal staat, of beeldvullende eindbazen die alvast een voorproefje van totale vernietiging komen geven van wat er in Draenor te wachten staat. Nee, enkel The Blasted Lands, het gebied voor de Dark Portal die naar Draenor leidt, werd geïnfiltreerd door slechts een fractie van het leger dat de vijand op ons afstuurde. De nieuwe quests die je kon volgen tijdens het pre-event waren erg bevredigend en gaven alvast een goede eerste indruk, maar echte impact van het dreigende gevaar heerste op geen enkel moment. Gemiste kans.

Toch weerhield het spelers er niet van om massaal op de pre-order knop te drukken van Warlords of Draenor. Op mijn realm, Shadowsong, waren duizenden spelers op de nacht van 13 november, rond 00:00 uur ’s nachts ongeduldig aan het wachten totdat Blizzard de digitale dranghekken van The Dark Portal officieel open gooide. Een euforisch moment, gezien het werkelijk hartverwarmend was om zoveel enthousiastelingen bij elkaar te zien, allemaal met hetzelfde doel voor ogen. Er werden grapjes gemaakt rondom kampvuren die je normaal gesproken alleen gebruikt om je Cooking skills mee op te hogen, vurige kreten werden door de complete Blasted Lands afgevuurd met de /yell commando en de nodige seksistische insinuaties konden bij sommigen niet uitblijven – het blijft ten slotte een MMO. Ja toch? Ik vind van wel. Heerlijk gemoedelijk. Iedereen was voor even weer even gelijk. Op één lijn met elkaar.

WoD-1

Voetnoot: World of Warcraft werkt in zogenaamde ‘phased zones’, wat betekent dat je op dezelfde plek maar met een maximaal aantal spelers zit. Die phases gingen bij de WoD-lancering faliekant fout en vliegensvlug door elkaar heen.

Maar toen middernacht aanbrak, ontstond er chaos. Een onmetelijke anarchie die ik in al die jaren dat ik World of Warcraft speelde nog nooit heb gezien. De complete server was zichtbaar aan het aftellen en toen de gouden woorden in het chatscherm verschenen dat de poorten naar Draenor open zijn gegaan, sprong iedere speler in de wijde omtrek op zijn mount om met lichtsnelheid door de Dark Portal te kunnen gaan. Foute boel, natuurlijk. Want voordat je dat kon doen moest je eerst een quest accepteren van een Archmage (erg belangrijk persoon) die ergens dichtbij de Dark Portal vastgeroest stond in de grond. Probleem: deze Archmage werd omsingeld door honderden andere spelers, dus praten met de man bleek een onmogelijke taak. Was te verwachten.

Maar de aanhouder wint, toch? Nee. Dit keer spuugde die eeuwenoude uitspraak me prominent in het gezicht. Niet alleen duurde het een kleine tien minuten voordat ik een gaatje in de menigte kon vinden om op de wijze wizard te klikken, maar zorgde een gigantische lag-spike ervoor dat de game dusdanig langzaam werd en ik zijn heroïsche opdracht niet kon accepteren. Hé, verdomme. Was ik hier nou voor opgebleven? Het waren een paar lange dagen voor me geweest en de moeheid was al enkele uren flink aan het inhaken. Nou, na enkele pogingen wist ik de allereerste quest van Warlords of Draenor te accepteren en maakte snel aanstalten om door de Dark Portal heen te vliegen. De spanning was om te snijden, want ik wilde dolgraag als één van de eersten de andere kant bereiken. Maar nee. Alsof een verkeerd getimede spreuk mij had geraakt, crashte de server en werd iedere held van Azeroth enige toegang voor even ontnomen.

Geïrriteerd zat ik met mijn mond vol tanden voor mijn scherm te staren. Dit kon ik gewoon niet laten zitten. Ik moest die avond verder komen, al waren het maar die enige paar stappen die mijn mage naar Draenor zouden leiden. Is dat nou teveel gevraagd? Na een kwartier proberen in te loggen kwam ik een halve kilometer van de Dark Portal terecht en stond ik met vijftig anderen op hetzelfde kluitje grond vast; te staren naar het luchtledige. Bizar. Zoveel bugs in zo’n korte tijd – het was alsof de hele server de logica in al die drukte niet meer kon vinden. Enkele malen reloggen en de /reload commando spammen, hielp gelukkig enorm. Nieuwe poging! Snel naar de Dark Portal vliegen en hopen op het beste!

Nope. Weer niet. In al die lag en spelers die op dezelfde plek op en neer vlogen, zoefde ik door de Dark Portal heen alsof die gemaakt was van mist. Of eetpapier. In ieder geval was het een verdomde anti climax. Had Blizzard ‘m in blinde paniek weer dichtgegooid, vanwege de horde aan spelers die hetzelfde wilden doen als ik? Wellicht. Misschien was het de zoveelste glitch.

Al met al heeft dit gestuntel zo’n veertig á vijftig minuten geduurd, nadat Warlords of Draenor officieel was gelanceerd. Zoveel voor een bevredigende oorlogsstorm van spelers die de frontlinie van de Iron Horde gezamenlijk te lijf zou gaan. Maar ik was binnen. Niet als eerste. Niet als honderdste. Maar als nummer 1872 – tenminste, als ik nu een getal moet opnoemen. Het kon de pret niet drukken, want mijn eerste stappen in Tenaan Jungle, brachten het zeldzame World of Warcraft gevoel al meteen weer bij me terug. Een ongerepte maar prachtige wereld, die in al zijn kolossale glorie al nare sporen heeft achtergelaten door een gigantisch vijandig leger dat uit is op totale overheersing en vernietiging.

De bittere nasmaak van de lancering was meteen verdwenen als sneeuw voor de zon. Ja, de komende weken gaan onvergetelijk worden.

reacties
  1. ertheadius zegt:

    Holy shit, dat is een tijd geleden. Goed om te zien dat jullie er weer zijn😀

    On topic: was te verwachten, zoveel gezeik met de launch. Maar heb het tot nu toe nog niet zó erg gezien. Mijn server ligt al vier dagen zowat compleet op z’n gat. Blizzard mag er wel voor gaan zorgen dat ik extra speeltijd krijg, want dit is drie keer niks. Toch speelt WOD verdraaid lekker weg zeg, had ik niet verwacht (dacht aan een halfbakken versie van TBC, maar kwam verrast terug!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s