Montague’s Mount

Geplaatst op: 1 november 2013 door Arkadi De Proft in Reviews
Tags:, , ,

MontaguesMount_v0_2_1_21052013__2013-05-22_11-05-08-61

Voor enkele maanden de veilige grond onder je voeten omruilen voor het harde leven van een zeeman is niet zonder gevaar. Zo kan het al eens gebeuren dat een man net niet genoeg oplet om vervolgens overboord te slaan, of kunnen er weleens kapers op de kust zijn die maar al te graag alle waardevolle spullen die je vervoert voor je ‘in bewaring’ willen nemen. Het kan echter ook veel, veel slechter gaan. De kans is namelijk enorm groot dat er een storm woedt en als deze storm net iets te hard is, kan jouw schip wel eens omslaan. Dat is dan ook precies wat er in Montague’s Mount gebeurt. Je wordt wakker op een strand en ziet een heleboel spullen verspreid liggen die vroeger op jouw schip dienst deden. Je herinnert je niets meer en zelfs je eigen naam ontglipt je even uit pure krankzinnigheid. Deze ondertoon staat op de voorgrond in Montague’s Mount en het avontuur wel op een nieuwe Robinson Crusoe, maar geloof mij maar dat dit nog veel donkerder is.

Er is namelijk iets mis op het eiland. Ten eerste staan er talloze gebouwen, maar zijn deze allemaal verlaten en ook de elektriciteit laat van zicht afweten. Nu is ‘verlaten’ misschien niet het juiste woord, want er is wel degelijk een vorm van aanwezigheid. Ramen slaan plots open, schommels bewegen vanzelf en dan heb ik het nog niet gehad over de lachende kinderstemmetjes die je hoort. Alsof je langzamerhand gek begint te worden..

Met nergens om te gaan en niemand om tegen te praten zit er maar één ding op. Achterhalen wat er nu precies gaande is op het eiland, maar bovenal van het eiland weg zien te geraken. Geen gemakkelijke opgave en je zult goed moeten nadenken wil je de puzzels die het eiland je voorschotelt kunnen oplossen. Is het bizarre avontuur in Montague’s Mount er een om doorlopen te worden?

Waarom wel?

Donker sfeertje: Als er iets is dat Montague’s Mount perfect weet weer te geven, is het wel de enorm grauwe sfeer die het eiland met zich meedraagt. Al vanaf het moment dat je je ogen opent word je begroet met een grijze hemel en gigantisch deprimerende regenbuien. Ook het eiland zal je niet paradijselijk verrassen met een uitgebreid kleurenpalet, maar je eerder een ongelofelijk depressief gevoel geven waarbij alle hoop verloren lijkt te zijn. Dit past echter perfect bij de setting en Montague’s Mount zuigt je gewoon op in de wereld, waarbij elke vorm van afleiding van buitenaf niet te verdragen is.

MontaguesMount08

Hypnotiserende stem: Jouw personage zal regelmatig tegen zichzelf praten om de situatie uit te leggen en soms zelfs tips te geven. Verwacht geen verteller in de trant van Morgan Freeman en ook niet de Loremaster van The Elder Scrolls Online, maar het verhaal wordt door zo’n stem verteld die in jouw hoofd blijft spoken terwijl je aan het puzzelen bent. Het lijkt dan misschien wel een klein detail, maar in dit spel – waar geluid grotendeels ontbreekt – draagt deze man enorm veel bij aan de algehele immersie.

Waarom niet?

Kleine zakken: Ik snap best wel dat je zonder rugzak op en een wandelstok in de aanslag om je te ondersteunen, niet heel veel met je mee kunt dragen. Dat is niet meer dan logisch en ik sta dan ook volledig achter de ontwikkelaar als deze zegt dat je maar vijf voorwerpen tegelijk kunt meepakken. Waar ik echter niet bij kan is het feit dat je verplicht wordt om deze voorwerpen bij je te dragen en nooit een voorwerp op de grond kunt leggen – om deze vervolgens op een later tijdstip weer op te pakken. Ten eerste kan dit al verdomd lastig zijn voor puzzels op te lossen, want soms heb je eerst een bepaald voorwerp nodig eer je de andere kunt gebruiken. Als dat ene voorwerp dan op de grond ligt en jij hebt geen plaats meer, dan ben je mooi genaaid. Je zou het eigenlijk een gamebrekende zaak kunnen noemen.

Daarnaast kun je door het spel heen ook heel wat voorwerpen oppakken die er verder niet toe doen en die je dus ook niet kunt gebruiken. Het gevolg is dat je na verloop van tijd steeds minder en minder plaats zult hebben in je zakken. Dit kan tot gevolg hebben dat Montague’s Mount oneindig veel keer moeilijker wordt, of je hebt gewoon geen plaats genoeg om alle voorwerpen te dragen die je moet combineren, waardoor je volledig vast zit. Hoe de ontwikkelaar dit over het hoofd gezien heeft blijft een raadsel voor me, maar ik kan je vertellen dat dit zowat de gehele game te frustrerend maakt.

MontaguesMount17

Enkel voor hardcore puzzelaars: Puzzels horen uitdagend te zijn, punt. Er zou niets zijn aan een puzzelgame als je de oplossing op het eerste zicht al gevonden hebt. Toch kun je ook te ver gaan uit dit opzicht kijkende en dat is wel wat de ontwikkelaar met Montague’s Mount heeft gedaan. Zo zul je om wat lichtsignalen te ontcijferen even snel morse code moeten aanleren. Er hangt dan wel ergens in een huisje een doek waarop alle lichtsignalen per letter staan, toch gaat dit naar mijn mening net iets te ver, zeker omdat je deze doek niet mee kunt nemen en je jezelf dus zult moeten behelpen met ofwel een screenshot te nemen ofwel alles opschrijven in een notitieboekje.

De puzzels in dit spel gaan dus veel verder dan wat we gewoon zijn en alhoewel sommigen dit misschien wel kunnen appreciëren, vind ik dat je net iets teveel moeite moet doen buiten het spel om verder te geraken in avontuur dat Montague’s Mount mij voorschotelt. Daar bovenop komt ook nog dat je personage enorm traag loopt, wat er uiteindelijk voor zorgt dat het speltempo op een enorm laag pitje staat en je je daarom al snel zult vervelen tijdens het oplossen van puzzels. Bovendien zorgt de moeilijkheidsgraad van deze puzzels ervoor dat je heel vaak uit die grauwe sfeer wordt getrokken, wat enorm spijtig is aangezien dat zowat het beste aspect van het spel is.

Wat ik misschien wel even moet vermelden is dat deze game vanaf de grond is opgebouwd door slechts één persoon, waardoor de gevonden frustraties wat meer vergeeflijk worden. Mij lijkt het dat dit project eigenlijk veel te ambitieus en groots was voor slechts één persoon om te realiseren, maar dat hij in dat opzicht best wel een indrukwekkend resultaat heeft afgeleverd. Een zeer experimentele game is Mountague’s Mount game en mocht dit spel ooit onder handen gepakt worden door een volwaardig team, dan zal Montague’s Mount ongetwijfeld uitblinken tussen de meeste andere indie-titels. Net daarom vind ik het zo spijtig dat er zoveel aan het spel scheelt. Jammer.

Conclusie

Sterk concept, verspilde potentie
Montague’s Mount is zo’n game waar ik bijna begin van te huilen. Niet omdat het zo slecht is, maar omdat het spel zo veel potentieel heeft dat niet benut wordt. PolyPusher Studios had op de concepttafel een ruwe diamant in handen, maar bij het slijpen ervan zorgde het er enkel voor dat er steeds nieuwe ruwe kantjes ontstonden. De sfeer is perfect neergezet en ook de monoloog zuigt je gewoon op in de wereld maar door de veeleisende puzzels en trage vooruitgang word je al snel depressief en dat heeft dan niets met inleving te maken. PolyPusher Studios heeft wel al gezegd dat het bereid is om grote aanpassingen te maken, maar tot dan zou ik even goed nadenken voor ik opnieuw mijn verstand besluit te verliezen op dit bizarre eiland.

Montague’s Mount is exclusief te spelen voor de PC en is nu digitaal te downloaden. Ter ondersteuning van deze recensie is aan ons een digitale recensiecode verschaft door de uitgever.

reacties
  1. mosse89 zegt:

    Deze komt er nog wel een keer in.

  2. ertheadius zegt:

    Hmm twijfels of ik deze nog eens ga halen. Ziet er opzich erg tof uit, maar ontwikkelaar mag de game eerst even goed patchen als ik het zo hoor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s