Afgelopen weekend stond bij mij in het teken van Dark Souls II

Geplaatst op: 15 oktober 2013 door Erik Dekker in Impressies
Tags:, ,

Dark Souls II-01

In tijden waar makkelijke games de winnende hand lijken te hebben, ben ik maar wat blij dat er ook nog wordt gedacht aan de échte hardcore kant van de gamecommunity. Van die titels die je kei- en keihard afstraffen als jouw strategie slechter dan perfect is. De Souls franchise is het perfecte voorbeeld van deze beschrijving. De role-playing game Demon’s Souls, die oorspronkelijk alleen in Japan uitkwam – bleek zó populair te zijn dat het Westen ook mocht proeven hoe het was om digitaal ten onder te gaan. Keer op keer, op keer. Steeds een klein beetje verder komend in het level, terwijl alle demonen om je heen gretig hun kans afwachten om toe te slaan. Het was een verslavend proces, kan ik je vertellen. Als een onderdaan die er van houdt om door zijn meesteres geslagen te worden – al was het in Demon’s Souls niet met een zweep maar met een scherpe zeis van drie meter lang.

Het was echter pas in Dark Souls dat ik écht besefte hoe fijn het is om constant op de proef gesteld te worden, want de balans tussen educatie en afstraffing was in die game nagenoeg geperfectioneerd. Het feit dat de game een grote open wereld was geworden in plaats van losse levels droeg alleen maar bij aan de immersie. Zelf kiezen hoe en waar je staat, maar wel in acht nemend dat een verkeerd gekozen pad kon leiden tot een brute afslachting. Heerlijk.

Bètatoegang tot Dark Souls II
Dark Souls II is op dit moment in volle ontwikkeling, maar ik kon gisteren alvast een eerder blik werpen op het nieuwe ongenadige universum. Ik was namelijk één van de vijfduizend gelukkigen op de wereld die in de eerste bèta van de game zat. Een avontuur van twee uur bleek het achteraf te zijn, want de eerste ronde betrof een stresstest. Maakt niet uit: twee uur Dark Souls II betekent nog steeds twee uur gameplay van een mogelijk onvergetelijk moeilijke game. En onvergetelijk moeilijk, dat lijkt Dark Souls II absoluut weer te gaan worden.

Dark Souls II
Een pijnigende introductie
Zoals je op de afbeelding hierboven kunt zien (gemaakt met mijn telefoon – excuses voor de kwaliteit), kon ik gisteravond kiezen tussen zes klassen. Een groot deel zal de Dark Souls fan wel herkennen van eerdere delen, maar de Temple Knight en Dual Swordsman zijn nagenoeg nieuw. De Temple Knight zag er op het eerste oog wel uit als een klasse die het wel even kon overleven in de wereld die ik kort daarna zou betreden.

Nope. Nope, nope, nope. Ook al ben ik zeker niet de slechtste Dark Souls-speler, toch was ik dom om te denken dat mijn eerste run in Dark Souls II een eitje zou worden.

Al binnen vijf minuten legde mijn Temple Knight snoeihard het loodje. Van een groep smerige bandieten met twee zwaarden tot kolossale reuzen die rondlopen met twee nog grotere sikkels. Niets zegt “Welkom in Dark Souls II” beter dan jouw personage een half uur verwoed te zien worstelen in de eerste vijftig meter van het level. Een heerlijk lugubere toon is gezet.

Opvallend is dat het vechtsysteem wat is aangepast. De kern is nog steeds hetzelfde – veel wegrollen en effectief gebruik maken van je schild, terwijl je wacht op het juiste moment om toe te slaan – maar juist de klappen die je uitdeelt hebben veel meer impact. Zowel het geluid als de animatie van jouw wapens geven je het gevoel een machtige strijder te zijn. Een heerlijke illusie, aangezien je wel beter weet. Maar geeft alleen maar een groter gevoel van beloning als je na een tijdje weer een nieuw wapen hebt gevonden.

IIk vraag me alleen af in welk deel van het verhaal de bèta zich bevond. Ik begon namelijk zonder enige aankondiging bij een bonfire, op een berg die over een duistere wereld heen keek. De berg leek een laatste veilige haven te zijn voor al het onheil dat aan de voet schuilhield. De onaangename geluiden die ik constant hoorde droegen ook niet bepaald bij aan mijn gevoel van veiligheid. Ik voelde dat ik moest blijven lopen, anders zou mijn personage het niet kunnen navertellen. En lopen, dat deed ik. Na zo’n twintig keer in het eerste uur van de bèta te zijn doodgegaan, kwam ik eindelijk terecht bij een berghelling. Een uitkomst naar verlossing? Mogelijk. Wat ik niet wist was dat op dat pad een supersnelle samoerai rondliep met een ijzeren masker en een gigantisch zwaard. Met zweet in mijn handen maakte ik – niet zonder kleerscheuren te krijgen – goed getimede rollen en sloeg toe wanneer er een opening was. De samoerai ging uiteindelijk dood. Intens.

Dit monster was nog het minst van mijn zorgen, want na een korte wandeling de berg op was ik de hoek nog niet omgekomen of er kwam vijf black phantoms op mij af: demonen die aanzienlijk moeilijker zijn dan de gemiddelde tegenstand die je normaal krijgt. En dan vijf tegelijk. Het voelde alsof Dark Souls II mij haatte; alsof ik gestraft moest worden voor alle zonden in mijn leven. In werkelijkheid was dit gewoon weer een obstakel waar ik twee á drie keer over mocht doen. Uithoudingsvermogen: een belangrijke eigenschap die je in deze game moet ontwikkelingen tot perfectie.

Dark Souls II

De dood is de ultieme leerweg
De moeilijkheidsgraad van Dark Souls II leek een overtreffende trap te bereiken toen ik aankwam bij de grijzige mistpoort die tussen mij en een ongetwijfeld ongenadig moeilijk baasgevecht stond. De handlanger van de baas stond mij met een veel te brede houding op te wachten met een schild dat twee keer zo groot was als hij en een zwaard waar je het liefst zo ver mogelijk vandaan wilt blijven. Maar goed, progressie kent soms zijn tol. Het gevecht deed me wat denken aan die met Havel uit Dark Souls – fans zullen hem wel kunnen herinneren. Deze variant was echter een stuk moeilijker, dus dat belooft wat.

En dan de baas zelf. Tja, dit blijft Dark Souls hé? Natuurlijk werd het lichaam van mijn personage binnen luttele seconden op een zilveren dienblad geserveerd. Een skelet dat op een strijdwagen achter een gedemoniseerd paard rijdt met blauwe vlammen in zijn ogen, stond mij op te wachten en daagde me op zijn eigen manier uit. Zijn territorium, zijn regels. Ijskoud. Maar het gaat allemaal om het kunnen snappen van het patroon van de baas. Steeds snap je iets meer hoe je jouw tactiek in elkaar wilt zetten en uiteindelijk sla je keihard terug. Dát is Dark Souls. Deel twee lijkt gelukkig eervol op deze formule verder te bouwen.

Enkele subtiele aanpassingen
Toch zijn er wat veranderingen ten opzichte van Dark Souls aanwezig. Geen baanbrekende veranderingen, maar eerder subtiele. Maak je dus maar geen zorgen. Zo zal jouw levensbalk verkleinen, iedere keer dat je dood gaat. Ga je vaak genoeg de mist in dan kan het zo zijn dat je (maximaal) nog maar vijftig procent overhebt. Alsof de game zelf nog niet uitdagend genoeg was. Gelukkig zijn er waardevolle spullen die dergelijke beperkingen als sneeuw voor de zon laten verdwijnen.

Ook het inventarissysteem lijkt uitgebreider te zijn dan in voorgaande delen. Zo kun je nu drie wapens en schilden meenemen en met een druk op de knop van elkaar laten wisselen. Geen overbodige luxe en het scheelt een hoop menuwerk. De menu’s werken zelf trouwens een stuk soepeler en waren niet aan vertraging onderhevig. Hetzelfde geldt voor de gehele game, die, naast een prachtig gedetailleerd grafisch jasje, opvallend soepel verliep. Dark Souls II liep op een keurige dertig framerates en wilde op rustige momenten zelfs even pieken richting de zestig. Daar kan ik erg vrolijk van worden, helemaal als ik terugdenk aan de framerate toen ik in Dark Souls door Blighttown heenliep. Ja toch? Het maakt me des te nieuwsgieriger hoe Dark Souls II gaat presteren op de PC en PlayStation 4. De current gen-versies zijn in ieder geval absoluut geen lelijkerds, want ik de personages zien er opvallend gedetailleerd uit en ook de omgevingen zijn een genot om doorheen te lopen. Die sfeer! Dit belooft wat straks.

Wederom ongenadig bruut
Ook al heb ik maar twee uur de nieuwe wereld in Dark Souls II kunnen verkennen, heeft de ervaring mij toch een hoop bevestiging gegeven. Ik was bang dat de game, na het vertrek van Hidetaka Miyazaki, de directeur van Demon’s Souls en Dark Souls en dreigende berichten in de media, een stuk makkelijker zou gaan worden ten opzichte van eerdere delen en zelfs op een vervelende manier anders zou aanvoelen – Niet Dark Souls-waardig. Godzijdank is dat helemaal niet het geval. Ik durf zelfs te beweren dat dit best wel eens het meest uitdagende deel in de reeks kan gaan worden, maar het is nu nog te vroeg om die conclusie echt te kunnen maken. Van wat ik in ieder geval tot nu toe heb mogen zien, lijkt Dark Souls II alleen maar verbeteringen door te voeren op het fantastische concept en ziet het er naar uit dat het een absolute must-have voor fans van de reeks gaat worden. Rest de vraag of je mentaal wel klaar bent voor een nieuwe afstraffing? Ik in ieder geval wel.

Denk ik. Hoop ik…

reacties
  1. ertheadius zegt:

    Day 1! Al twijfel ik wel of ik ‘m op PS3 haal of PS4. Duurt misschien nog wel even voordat ik Sony’s nieuwe spelcomputer in huis heb…Maar goed DS2 duurt ook nog wel ff voordat ie uit is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s