Grand Theft Auto V

Geplaatst op: 26 september 2013 door Erik Dekker in Reviews
Tags:, , ,

Grand Theft Auto V

17 september stond bij vele miljoenen gamers met een dikke rode viltstift in de agenda gemarkeerd. Menig gamewinkel werd die dag compleet overgelopen door enthousiastelingen die Grand Theft Auto V zo snel mogelijk in hun console wilden stoppen. Laat ik ook nog maar niet beginnen over de midnight releases, die wel erg uit de hand liepen. Die dag werd nog maar eens maar al te goed duidelijk dat er maar weinig nieuwe game-gerelateerde zoveel losmaken bij gamers als Grand Theft Auto. Ontwikkelaar Rockstar wilde het met Grand Theft Auto V, een project van meer dan 250 miljoen dollar (!), wederom allemaal: hoge ogen gooien en een monsterlijk goed ontvangst. Het zal je niets verbazen dat de game binnen drie dagen al goed was voor een miljard aan omzet, maar dat is in dit geval niet zo verwonderlijk; deel vijf in de franchise bewijst namelijk op sommige fronten één van de beste games tot nu toe te zijn.

Allereerst even een heads-up van wat je in Grand Theft Auto V kunt verwachten. In deze kruip je niet in de rol van één, maar drie personages – en alle drie zou je ze kunnen aanschouwen als puur uitschot van de maatschappij. We onderscheiden the man of the hood Franklin, de gepensioneerde brompot Michael en de zwaar, zwaar psychotische redneck Trevor. Ieder personage kent zijn eigen unieke verhaallijn en soms – als het echt niet anders kan – dan kruizen deze paden elkaar. Voor een grote bankroof bijvoorbeeld, of als ze moeten samenwerken aan een grandioos ontsnappingsplan. In de tussentijd kun je weer chaos veroorzaken in de gigantische stad Los Santos, gebaseerd op de Amerikaanse stad Los Angeles en je al eerder in ietwat andere vorm kon betreden in Grand Theft Auto: San Andreas. Heerlijke chaos, zoals we dat van Grand Theft Auto games gewend zijn. Vijf jaar hebben we moeten wachten op een nieuw deel, maar geloof mij maar: deze spelervaring is het lange wachten meer dan waard geweest.

Waarom wel?

Ijzersterke missies missies en plot: Ik heb vanaf deeltje drie in de GTA-reeks alle Grand Theft Auto games helemaal grijs gespeeld, iedere missie in mijn gamersbrein opnemend. Hoewel er vele zeer gedenkwaardige missies bij mij zijn gebleven door de jaren heen, kan ik niet ontkennen dat een hoop opdrachten die je met hoofdpersonen Claude, Tommy Vercetti, CJ  en Niko Bellic uit eerdere delen moest uitvoeren soms nogal…generiek aanvoelden. Doelloos en ongeïnspireerd; alsof de game per sé wat uitgerekt moest worden. Een vergeeflijke bijzaak, aangezien de algehele feeling van deze games uitmuntend waren. Dit gevoel heb ik bizar genoeg niet één keer gekregen in Grand Theft Auto V. In echt geen enkele missie.

Omdat je de controle krijgt over drie personages – Franklin, Michael en Trevor – worden de mogelijkheden een stuk groter dan in menig ander game. Ieder personage kent zo zijn eigen sterktes en zwaktes en daarnaast ook nog zijn eigen unieke vaardigheden. Een aantal groteske berovingen staan centraal in Grand Theft Auto V en via pakweg zeventig missies werk je je naar deze epische momenten toe; momenten die als pieken moeten dienen in het plot. Iedere heist is compleet uniek en moet je tot in het kleinste detail zelf uitdokteren. Wie neem je mee? Ga je voor de meer ervaren, doch duurdere crew? Of waag je een gok en neem je wat goedkopere, maar zwakkere krachten mee? Al die keuzes bepalen hoeveel kleerscheuren je op het eind zult overhouden. Maar vergis je niet, de wegen die je bewandelt naar Rome zijn minstens zo memorabel. Of je nou bent verdiept in een stomende yogasessie met je gestoorde vrouw en haar leraar waar ze duidelijk een affaire mee heeft, om kort daarna knetterstoned te worden met je zoon die je niet meer wilt kennen, of dat je voor dood moet spelen om een mortuarium te ontdoen van schietgrage bewakers, op zoek naar belangrijk bewijs voor jouw contact. Het zijn enkele missies die niet direct bijdragen aan een pakweg een bankroof, maar ze zijn memorabel genoeg om er niet ver voor onder te doen. Het zet de toon neer dat deze grote wereld echt heerlijk fucked up is.

Het is duidelijk dat Rockstar erg veel aandacht en liefde heeft besteed aan de kleinste details. Van ijzersterke dialogen in de auto op weg naar locatie tot een bijpassende soundtrack die erg goed past bij de situatie in kwestie. Iedere keer dat je je afvraagt waarom een personage iets doet of zegt, wordt daar kort daarna aandacht aan besteed via een verduidelijkend gesprek. Echt voor de meest kleine details zijn er dialogen die Grand Theft Auto V wat meer diepgang geven. Erg verfrissend want op die manier kun je je echt in de game blijven verdiepen, gefocust naar het beeldscherm starend. Je wilt steeds weten wat er verder gebeurt en voor je het weet ben je weer vijf missies verder. Dat zijn gouden tekenen die naar een diamant van een game wijzen.

Grand Theft Auto V_1

Grote rijkelijk gevulde wereld: Fans van de klassieker Grand Theft Auto: San Andreas eren de game al jaren om de zeer grote spelwereld. Absoluut terecht in mijn ogen, maar op momenten ontbrak het in San Andreas wat aan tempo, dynamiek en compactheid. Nu het eind van de huidige consoles is aangebroken, heeft Rockstar de kennis om het dit keer net nog even iets beter aan te pakken. Het zal daarom niet als een verrassing aankomen dat Grand Theft Auto V een nieuwe spelwereld kent dat werkelijk volgepropt zit met toffe dingen om te doen. Tussen de intense (en minder intense) missies door kun je jouw gamershart opluchten aan klassieke Grand Theft Auto-mogelijkheden zoals het schaamteloos stelen van iemands auto op klaarlichte dag en – na een hoop chaos te hebben gesticht – vervolgens alle troepen in het politiekorps achter je aan te krijgen. Je kunt als je wilt urenlang rustig over straat rijden met de radio die door de speakers van jouw nieuwe bolide galmt (vijftien uiteenlopende radiostations met talloze toffe muziek) of ga lekker met een sluipschuttersgeweer op jacht naar wilde dieren. Het is eigenlijk onmogelijk om alles op te noemen in één review, maar geloof mij maar dat de immens grote spelwereld van Los Santos en het gebied daar omheen goed is voor vele tientallen uren schaamteloos speelplezier.

En juist dát typeert Grand Theft Auto zo goed: lekker ronddwalen en doen wat je zelf wilt. De missies wachten wel, hoe urgent ze ook overkomen. Als je je niet met het verhaal bezighoudt dan is het ontzettend makkelijk om je tientallen uren te verliezen in de wereld om je heen. Grand Theft Auto V heeft deze gedachtegang in het achterhoofd gehouden en zorgt ervoor dat Los Santos en omstreken geen moment hoeft te vervelen. Zo kon ik als Franklin avonden lang vertoeven op het strand met zijn hondje Chop en op spelenderwijs een balletje ver weg gooien, waarna de rakker er speels achteraan rende. Of gooide ik de bal tegen een klootzak aan die mij niet zo aanstond, dan stak Chop zijn tanden keihard in zijn benen. Tijdloos vermaak van de bovenste plank. Braaf beest is het ook. Teruglopend naar mijn auto zie ik opeens een mountainbiker van zijn fiets beroofd worden. Natuurlijk schiet ik de vuile dief door zijn hoofd en breng de tweewieler terug naar zijn eigenaar. Paar dagen later krijg ik een lange emotionele e-mail dat ik een gigantische geldsom aan aandelen van hem heb gekregen omdat ik mijn tijd had geïnvesteerd in een willekeurige voorbijganger, die toevallig erg rijk was. Dynamische gameplay als dit heb ik zelden in een spel mee mogen krijgen. Rockstar’s nieuwe open wereld game zit er echter nagenoeg vol mee.

Bizar eigenlijk dat we begin volgende maand dan ook nog eens aan de slag kunnen gaan met Grand Theft Auto Online, die gratis te spelen is voor bezitters van deel vijf. In principe kun je een compleet nieuwe game verwachten met vele honderden missies die je zowel alleen als met enkele tientallen anderen tot een goed einde kunt brengen. Klinkt als een potentiële topper in de online wereld, als je het mij vraagt. Maar dit nieuwe avontuur zal ik uitgebreid onder de loep gaan nemen in een andere review.

 1yebrd2j

Zeer memorabele personages: Een dreamteam: zo zou je Trevor, Franklin en Michael kunnen noemen. Tenminste, als je een psychotische hillbilly redneck, een gebroken miljonair en een arme gangster uit een sloppenwijk goed vindt. Ze kunnen elkaar op momenten niet uitstaan, maar iets zorgt ervoor dat ze ook niet zonder elkaar kunnen. Omdat de missiestructuur zó loopt dat je je tijd met alle drie de misdadigers wel kunt verdelen, begin je je ook echt te hechten aan hen en de relatie die zij met elkaar opbouwen. Franklin doet er alles aan om vooruit te komen in de wereld en hij pakt alles aan omdat hij geen cent te makken heeft. Michael wil niets liever dan zijn midlifecrisis ontduiken en afleiding zoeken van zijn idiote familie die hem haat en Trevor – tja laat ik niet beginnen over Trevor. Hij stopt lijken in de wc voor het ontbijt en ziet de sloopkogel op een hijskraan als een ideaal middel om hem van iemand te ontdoen. Je kunt je voorstellen dat deze drie gasten goed zijn voor werkelijk hilarische dialogen die me talloze keren stiekem lieten schateren van het lachen.

De achtergrond van de personages wordt rustig ontwikkeld middels de vele missies die je voorgeschoteld zult krijgen. Op die manier kun je rustig de tijd nemen om ieder karaktertrekje van de drie personages te leren kennen en mogelijk zelfs omarmen. De uiteenlopende karakters komen ook nog eens extra goed tot hun recht in de kledingwinkels, als de garderobe eens flink uitgebreid moet worden. Van vieze witte hemden tot stijlvolle maatpakken en alles daar tussenin, er is simpelweg ongelofelijk veel keuze. Maar het is goed om te zien dat ieder personage weer een uniek kledingaanbod voorgeschoteld krijgt. En geloof mij maar: de mogelijkheden om jouw personage te bekleden gaat diep. Mis ik alleen nog de hoeden. Rockstar, waar zijn nou de fedora’s? Get on with it!

Grafisch uiterst sfeervol: Geloof mij als ik zeg dat ik een tijdje sceptisch was over het feit dat Rockstar Grand Theft Auto V naar de huidige generatie consoles zou brengen. “Dat zorgt toch alleen maar voor een verouderde en gelimiteerde spelbeleving?” was een gedachte die soms door mijn hoofd spookte, terwijl Rockstar stukje bij beetje meer screenshots en trailers vrijgaf. Ik begon al aan het idee te wennen straks een PlayStation 4 in huis te hebben met alles erop en eraan en dat er nagenoeg geen games meer gekocht zouden worden voor de huidige consoles. Wat zat ik fout, zeg. Grand Theft Auto V ziet er namelijk uit om door een ringetje te halen. Het oog voor detail in iedere omgeving waar je je in bevindt is nagenoeg subliem, bijna beangstigend mooi. De auto’s zijn bijvoorbeeld zeer gedetailleerd vormgegeven en de grond waar je op rijdt is kraakhelder zonder vage textures. Enkel sommige gebouwen willen er nog wel eens wat vaag uitzien, maar dan moet je al best dichtbij staan. Rijd je naar een hoge heuvel toe en je bekijkt de zon die langzaam ondergaat in de zee, dan is een gevoel voor kippenvel niet moeilijk om te krijgen. Los Santos ademt, Los Santos leeft. En dat zie je maar al te goed om je heen, waar je ook rondloopt.

Los Santos verraadt een mediterraans sfeertje te genieten. De warme zon die overdag schijnt zorgt voor prachtige taferelen in de omgeving waar je bent. Of het nou op straat is of op het strand, waar de prachtige dames lekker liggen bruin te worden in hun schaarse bikini’s of als je op de fiets een tochtje maakt door de idyllische omgeving van Vinewood, waar enkel de rijkste bekendheden hun luxueuze onderkomen kunnen veroorloven. Maar de aangename sfeer is ook absoluut te vinden in de gebergten en plattelandsgebieden buiten Los Santos, waar boeren ternauwernood hun oogst proberen binnen te halen en groepen bikers de omgeving onveilig maken. Overal waar je komt is de spelbeleving compleet uniek, maar tegelijkertijd wordt op geen enkel moment het pure Grand Theft Auto-gevoel teniet gedaan.

Grand Theft Auto V_3

Waarom niet?

Sporadisch een vreemde glitch of eigenaardigheid: Zoals het bij nagenoeg iedere grote open wereld game het geval is, wordt ook Grand Theft Auto V zo nu en dan blootgesteld aan een glitch. Dit in de vorm van een auto die half de grond in verdwijnt tot een vreemde popup van een object dat nog niet geladen was. Let wel dat dit laatste voornamelijk voorkomt wanneer ik gigantisch hard over de weg rijd en de game geen waarschuwing geef dat ik plotseling door de bocht wil knallen. Tot nu toe absoluut geen zaken die de ervaring teniet doen, maar als een game een realistisch jasje draagt als deze, dan vallen dit soort foutjes een stuk sneller op. Indirect is dat eigenlijk een compliment, als ik er zo aan denk..

Toch wil de besturing soms niet meewerken. Gewoon, zomaar. Je kunt er bijvoorbeeld weliswaar voor kiezen om hulp te krijgen bij het richten, maar dat wil niet altijd even optimaal werken. Soms mist jouw personage het doel en dat kan nog wel eens frustrerend zijn in een intense shoot-out. Maar goed, ik begrijp het dat de spanning hoog is en dat zenuwen op dat moment de overhand krijgen, terwijl het zweet van jouw pistool afdruppelt.

Conclusie

Rockstar’s zwanenzang
Het is echt heel erg moeilijk om Grand Theft Auto V volledig te kunnen beschrijven in een review. Er is simpelweg zo bizar veel te beleven en te doen in Rockstar’s nieuwe interpretatie van Los Angeles dat ik me bijna afvraag waar het addertje onder het gras ligt. Daarnaast zal de game voor iedere speler weer een compleet nieuwe en frisse ervaring bieden, vol actie en geweld, humor en de nodige tranen die weggepinkt kunnen worden. Het gebeurt maar zelden dat je rustig urenlang met vrienden heftig kunt discussiëren over de nieuwste belevenissen die je in de game hebt meegemaakt en wat er nog in de planning staat. Verwacht minstens veertig uur puur vermaak, alhoewel dat aantal uiterst makkelijk verdubbeld kan worden als je fanatiek bent. Het is maar hoeveel speelplezier je uit een game wilt halen, maar deze titel geeft je een eindeloos grote werkset om je makkelijk maandenlang vast te kunnen houden. Is dit Rockstar’s zwanenzang? Zonder enige twijfel. Maar is dit de magnum opus van deze generatie? Die kans acht ik in mijn ogen uiterst, uiterst groot.

Grand Theft Auto V is sinds 17 september te verkrijgen voor de Xbox 360 en PlayStation 3. Deze recensie is gebaseerd op de PlayStation 3-versie van de game. Ter ondersteuning van deze recensie heeft ontwikkelaar Rockstar ons een digitale downloadcode verschaft.

reacties
  1. Ertheadius zegt:

    Hij is uberrrr vet! Elke keer als ik van huis ben denk ik erover om weer verder te gaan. Al zijn het missies of gewoon kleine dingetjes zoals rondlopen en rondkloten in de stad zelf, het is allemaal gewoon té verslavend. Vette review man ^^

  2. Abdul zegt:

    Sowieso een vette game, al valt me 1 ding echt tegen. De grootte van de map. Begrijp me niet verkeerd hij is niet klein. maar ook echt niet zooooo groot als iedereen beweerd.

  3. Warphunter zegt:

    Sowieso al GOTY voor mij!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s