Dead Island: Riptide

Geplaatst op: 5 mei 2013 door Erik Dekker in Reviews
Tags:, , , , ,

Dead Island: Riptide

Ook al wordt de zombietrend tegenwoordig als een dodelijk virus voor de game-industrie gezien, toch kan ik er maar geen genoeg van krijgen. Van de pijlsnelle Left 4 Dead, tot de wat langzamer ogende open wereld game Dead Island, met alle subgenres daar tussenin gelaten. Het feit dat jouw medemens plotseling is veranderd in een dodelijke moordmachine heeft me altijd getrokken. Jij als één van de weinigen in een kolossale wereld waarin je moet zien te overleven tegen miljarden zombies. Het is een fantasie die nooit uit zal komen (gelukkig, maar ook weer niet). Sequel Dead Island: Riptide kon me weer meenemen naar mijn morbide jongensdroom en dropt me in een gigantische jungle vol met zombies. Is deze game een no-brainer voor de fan of word je er al snel bloed agressief van?

Dead Island Riptide is een direct vervolg op Dead Island. Je weet wel, die zeer gehypete game uit 2011 waarin je strandde op een tropisch eiland vol zombies. Grafisch gezien was Dead Island destijds game indrukwekkend – mits je op de PC speelde – en ook de gameplay voelde verfrissend aan. Dead Island werd echter geplaagd door meer bugs dan er zombies rondliepen – en dat waren er een hoop. Riptide zou verder moeten bouwen op het succes en als klap op de vuurpijl ook nog eens alle foutjes wegbonjouren. Een nieuw eiland, genaamd Palenoi, staat garant voor een nieuw ondodelijk avontuur en een nieuwe worsteling met de naar de hel gelopen natuur vormt de basis voor de nodige klamme handjes. Een mooie taak voor ontwikkelaar Techland, zou je denken. En voor een groot deel is het dat ook prima gelukt.

Waarom wel?

Thar be even more zombies: Dead Island pakte het vechtsysteem destijds net even anders aan dan de gemiddelde tijd doder in het genre. Kwam je een zombie tegen, dan trapte je deze grond en kreeg je soms kort de mogelijkheid om er flink in te hakken (of te schieten). Wapens kon je overal vinden en werden willekeurig gegenereerd door de game zelf, een beetje in de trant van Borderlands of Diablo. Zeer verslavend die zoektocht, kan ik je vertellen. Eenmaal een wapen naar jouw wens gevonden, had je ook nog eens de mogelijkheid om die sterker te maken door er materialen aan toe te voegen (zoals bijvoorbeeld spijkers in een honkbalknuppel en prikkeldraad om een mes). Wapens die steeds sterker werden naarmate je in levels toe zou nemen

Ditzelfde concept krijg je ook voor je kiezen in Dead Island: Riptide. Ik merkte dat zowel het origineel als Riptide een erg grote aantrekkingskracht op me hadden vanwege de eeuwigdurende drang om alle vuilnisbakken en kistjes af te gaan in de hoop waardevolle loot te vinden. Want geld en materialen kun je verdomd goed gebruiken om jouw wapens sterker te maken. Op de werkbank bijvoorbeeld kun je weer aan de slag gaan met oude formules uit Dead Island zoals het met gif doordrenkte mes is weer terug, maar ditmaal kun je hele grotten met vijanden met een paar drukken op de knop weg laten vagen met grote bijlen die een elektrische behandeling hebben gekregen. Je weet in ieder geval maar weer al te goed waar je jouw zuurverdiende geld aan uit zult geven: dodelijk speelgerei.

Dead Island: Riptide

Subtiele, maar cruciale vernieuwingen in de gameplay: Fronsende wenkbrauwen en irritaties: dat waren twee zaken die in de originele Dead Island vaak op de voorgrond kwamen te staan. Ja, eigenaardige bugs en vreemde gameplay keuzes zorgden ervoor dat Dead Island mij niet zo lang kon boeien als ik had gehoopt. Waarom dan? Nou, denk bijvoorbeeld aan het constant maar je hand uit moeten strekken of bukken om een kistje of container te kunnen openen, een handeling die een seconde duurt. Na een uur of twee spelen leek die seconde een eeuwigheid te duren, helemaal als je in een kamer vol waardevolle spulletjes stond.

Dead Island: Riptide zegt keihard ‘nee’ tegen dit soort praktijken en zorgt ervoor dat jouw inventaris meteen wordt gespekt met een simpele druk op de knop. Je zou het een luie designkeuze kunnen noemen. Ik kan hierdoor wel een traan laten van geluk. Ook lijkt het erop dat de wapens minder snel kapot gaan, waardoor je langer in de jungle kunt vertoeven en er rustig op door kunt blijven hakken. Het zijn enkele subtiele, maar cruciale aanpassingen aan de  gameplay die ervoor zorgen dat Techland wel degelijk heeft geleerd van haar vorige project.

Leuk detail is dat Riptide een aantal real-time strategy elementen kent, die verweven zitten in het verhaal. Op sommige momenten moet je namelijk het fort van de overlevenden barricaderen en sterker maken, omdat ze verwachten dat er een horde zombies aan de horizon is. Hekken die je kunt neerzetten, landmijnen om te plaatsen en zelfs miniguns om het ondode gespuis aan gort te kunnen knallen, zijn enkele zaken die je zelf in de hand hebt om de overlevingskansen van jouw groep te kunnen waarborgen. Een verdomd uitdagende, maar verfrissende feature die de gameplay enigszins fris weet te houden.

Dead Island: Riptide

Verslavende flow nog steeds aanwezig: In Dead Island: Riptide ben je constant bezig met het laten kraken van je hersens, zoekend naar de juiste tactieken om een groep zombies zo effectief mogelijk te kunnen uitschakelen. Ga je die horde die een lijk aan het verorberen is, direct aanvallen, of zoek je naar alternatieve methoden? Pak je een zelfgemaakte bom om iedereen meteen uit te schakelen, of sluip je langs ze omdat er een extra sterke zombie in hun bijzijn zit? In de game moet je constant zien te overleven. Want als je even niet oplet dan zul je heel gemakkelijk in je rug aangevallen kunnen worden. Schofterige ninja’s zijn het ook.

Techland weet de balans tussen het gevoel van overleven en beloning verdacht goed te hanteren. Aan de ene kant moet je voor de zoveelste generieke missie een gevaarlijk gebied betreden om waardevolle spullen te zoeken, maar vind je gaandeweg ook weer materialen, geld en wapens. En wanneer je eens een legendarisch wapen vindt in een vuilnisbak, zul je – net als ik – ongetwijfeld een kleine kreet van opwinding maken. Verkenning loont wel degelijk.

Waarom niet?

Variatie ver te zoeken: In het origineel hopte je spelenderwijs van uitgestrekte stranden, naar dicht beboste jungles, verlaten steden en zelfs een verlaten laboratorium. Niet bijster origineel, maar je kreeg het gevoel van enige variatie over je heen. Een fijn gevoel, want als je denkt progressie te maken dan doet een game haar werk.

In Dead Island: Riptide is die variatie ver te zoeken. Verdomd ver. Jungles, moerassen en kleine vissersdorpjes staan prominent op de voorgrond. Het kleurenpalet is daarom ook overal hetzelfde. De eerste vierkante kilometer die je verkent is min of meer hetzelfde als de rest van Palanoi. Misschien is het voor de inwoners van het eiland helemaal niet zo’n straf geweest dat ze zombies werden..

Ook de gameplay is, zoals hierboven al genoemd, exact hetzelfde gebleven vergeleken met de eerste Dead Island game. Ik stoorde me er geen moment aan vanwege de kleine aanpassingen en tweaks, maar het is heel goed voor te stellen dat gamers die een verfrissende kijk op het zombiegenre zoeken, Dead Island: Riptide geen warm hart toe zullen dragen. Techland had dit met een beetje extra moeite goed kunnen oplossen door zich bezig te houden met een waslijst aan nieuwe, originele wapens, nieuwe skills en zelfs nieuwe speelbare personages, die in deeltje Riptide niet genoeg aanwezig zijn.

Dead Island: Riptide

Laat grafisch aardig wat te wensen over: Met de huidige consoles die al een jaar of acht meedraaien, is het moeilijk om te ontkennen dat Techland voor een flinke uitdaging heeft gestaan om een grafisch overtuigende game neer te zetten. Riptide weet er gelukkig een hoop uit te halen, maar komt grafisch gezien nooit over als een absolute parel. Kartelrandjes bij palmbomen en huizen zie je vaak terug, evenals ongeladen texturen als je net een lange laadtijd hebt weten te doorstaan. Het zijn zaken die de immersie aanzienlijk naar beneden halen.

En toch is Riptide op momenten geen onaangename game om naar te kijken. Wie weet is het gewenning van het grafische jasje na een paar uur. Wie weet komt het omdat de eentonige jungle ervoor zorgt dat de oneffenheden op begeven moment niet meer opvallen. Wie weet zijn er gebieden in de game die simpelweg wat meer liefde en aandacht hebben gekregen. Wie zal het zeggen.

Bedroevend verhaal: Wie dacht te maken te krijgen met een bombastisch verhaal in Dead Island: Riptide, komt van een koude zombiekermis thuis. Je strandt met jouw trouwe groep uit Banoi op een nieuw eiland na opgepikt te worden door het leger, die toch wel erg kwade bedoelingen had met jouw immuniteit voor zombies. Dat gaat natuurlijk fout. Eenmaal op Palanoi gestrand te zijn moet je een uitweg zien te vinden samen met een aantal oude bekenden en zelfs een handjevol nieuwe, die de diepgang hebben van een bodemloze echoput. Nul komma nul verbinding die je voelt met deze personages, want ze hebben nog minder ziel in zich dan de meeste zombies die op Palanoi rondlopen. Ze vallen je gelukkig nog net niet aan, maar meer verschillen kan ik zo een, twee, drie niet naar boven halen.

Conclusie

Was Dead Island: Riptide ooit bedoeld als keiharde blockbuster? Nee. Wilde de game je ooit een ijzersterk verhaal voorzetten dat je nog met volle overgave aan je kleinkinderen zou vertellen? Absoluut niet. Riptide doet, net als het origineel, waar het goed in is: het zorgen voor een vermakelijke spelervaring en dat doet het verdomd goed. Riptide is simpel gezegd ontzettend verslavend als je in een bepaalde flow terechtkomt. Het is eigenlijk best jammer dat de unieke content tot een erbarmelijk minimum wordt gehouden, want als je Dead Island van voren tot achter hebt gezien, dan kun je het grootste deel van Riptide al voor het spelen aan jouw vrienden beschrijven. Was je echter een fan van het origineel? Dan is Riptide simpelweg verplichte kost. De game bouwt verder op de basis en doet enkele zaken erg goed, zoals het meteen kunnen oppakken van voorwerpen. Een godsgeschenk voor een gamende neuroot als ik, want dat constante bukken en kluisjes open maken kwam me al na een uur spelen de neus uit. Ik werd er destijds genoeg door afgeleid om constant maar in een hinderlaag van zombies te lopen. Hatelijk. Dead Island: Riptide is weliswaar niet nieuw van opzet, kent wederom een verhaal om van te huilen en is ook geen triple A game. Maar ik zweer hierbij dat ik meer plezier aan deze game heb beleefd dan met menig titel dat met veel bombarie is ontvangen de afgelopen maanden. Nee, wat mij betreft bewijst Techland met Riptide dat het genre nog verre van (on)dood is.

Dead Island: Riptide ligt sinds 26 april 2013 in de winkelrekken en is te verkrijgen voor de Xbox 360, PlayStation 3 en PC. Deze recensie is gebaseerd op de PlayStation 3-versie van de game. Een fysiek recensie-exemplaar werd aan ons verstrekt door uitgever Deep Silver. De recensent heeft de hoofden van honderden zombies ingetrapt, neergeslagen of zelfs bewerkt met een gemodificeerd steekwapen. Hoe sadistischer hoe beter. Sinds kort is zijn favoriete executie die met de hakken van zijn vrouwelijke alter-ego Xian Mei. Niets is sexier dan het aanschouwen van de bloed, zweet en tranen die een femme fatale aflevert.

reacties
  1. Warphunter zegt:

    Klinkt goed allemaal, deze ga ik wel spelen! Origineel heb ik veel gespeeld en ik vond het allemaal erg verfrissend. Unieke kijk op het genre!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s