Ni No Kuni: Wrath of the White Witch

Geplaatst op: 31 januari 2013 door Erik Dekker in Reviews
Tags:, , , , , , , , , , , , ,

Ni No Kuni

Het werd maar weer hoog tijd dat er eens een noemenswaardige role-playing game naar de consoles zou komen. Na een paar Final Fantasies en een handjevol Tales-games (Vesperia, Graces F), is het verdacht stil rond het RPG-genre op de huidige generatie spelcomputers. Bedroevend zonde in mijn ogen, want dit soort titels kunnen voor honderden uren aan fantastisch vermaak zorgen. Studio-5 deelt mijn mening en dook samen met Ghibli Entertainment (welke kan worden gezien als de Japanse variant op Disney) de studio’s in. Het resultaat? Ni No Kuni: Wrath of the White Witch, een ware ode aan de oude Japanse RPG’s van weleer.

In Ni No Kuni volg je het verhaal van de jonge Oliver, die er alles aan doet om zijn moeder terug in zijn armen te kunnen krijgen. Tranen die door hem worden gelost zorgen ervoor dat zijn knuffel Drippy tot leven komt en Oliver meeneemt naar de fantasiewereld waar hij in leeft. Drippy heeft zijn hulp hard nodig, want de kwaadaardige Shadar steelt de harten en blijheid van alle inwoners in de wereld. Een regime van absolute terror heerst dus. Een sprookjesachtig avontuur volgt, vol emotie, gevaren en onvergetelijke momenten. Maar waarom de jonge Oliver? Nou, deze dappere jongeman blijkt de uitverkorene te zijn en bezit alle genen om van hem de meest krachtige tovenaar aller tijden te worden. Dat wordt dus keihard trainen. Het Japanse role-playing genre is eindelijk weer teruggekeerd. En hoe!

Waarom wel?

Ode aan de oude RPG’s, gehuld in een uniek jasje: Wat zo bijzonder is aan Ni No Kuni is dat het twee kanten van de taart aan durft te snijden. Aan de ene kant heb je de oude klassieke Japanse role-playing games van weleer. Je hebt als tovenaar zijnde de mogelijkheid om zo’n beetje alle monsters die op de wereld rondlopen te vangen en te trainen, zodat zij trouw aan jouw zijde zullen vechten. Proef je de Pokémon sfeer al?  Verslavende factor is dat je ieder diertje kunt trainen en voedsel geven, zodat ze naar jouw hand steeds sterker zullen worden. Ook kennen ze allemaal hun eigen speelstijl en speciale vaardigheden. Als je je bedenkt dat er een paar honderd monsters te vangen zijn, kun je je voorstellen dat je Ni No Kuni nog lang niet helemaal zult hebben gezien na het uitspelen.

Maar tegelijkertijd is de schaal van de avonturenbeleving gigantisch groot, wat weer op Dragon Quest VIII neerkomt. Aan de andere kant durft Ni No Kuni ook zijn unieke kanten te laten zien. Niet alleen in de grafische stijl, maar ook in de gameplay. Het vechtsysteem bijvoorbeeld zit simpel, maar doeltreffend in elkaar, waar je steeds de controle hebt over één van jouw teamleden terwijl de rest zelf zijn kunstje vertoont. Maar je vecht niet enkel óm het vechten, maar ook voor de achterliggende gedachte. Je bouwt langzaam maar zeker een grote stapel met resources op die je nodig hebt om Alchemy mee te trainen (een feature waarmee je zelf nieuwe brouwsels, wapens en uitrustingen kunt maken door zelf te experimenteren) en niet met lege handen in een winkel mee aan te komen. Dit en het opdoen van ervaringspunten geven je genoeg reden om steeds het gevecht maar weer aan te blijven gaan.

Uiterst noemenswaardig is trouwens het feit dat je niet overal maar kunt gaan en staan waar je wilt. Want dat doe je in het echt ook niet. Wanneer je op begeven moment een vervoersmiddel tot je beschikking krijgt en je meer vrijheden bezit om de wereld te gaan verkennen, zul je uiterst voorzichtig moeten zijn welke landen je zult betreden. Zoals het een echte klassieke Japanse RPG betaamt, word je binnen een paar klappen finaal neergemaaid door een simpele rat, als je in een gebied loopt waarvan het level net even te hoog voor je is. Kijk, daar word ik nou vrolijk van. Trainen zul je, om deze gevaren te kunnen trotseren. En de voldoening die daarbij hoort mag je natuurlijk niet vergeten. Het opkijken tegen een moment waar je in eerste instantie totaal niet in de buurt van kunt komen, geeft toch stiekem een heerlijke spanning met zich mee.

Ni No Kuni

Adembenemend mooie sfeer: Al vanaf de eerste minuut dat je het avontuur van Oliver gaat doorlopen, kun je niet ontkennen hoe fantastisch mooi Ni No Kuni eruit ziet. De game ademt op ieder moment een sfeer uit die je rustig maakt. Blij maakt. Je weer even een kind laat voelen, ongeacht je leeftijd. Het heerlijk overdreven kleurengebruik is een genot om te allen tijde naar te kijken. Op ieder moment voel je dat je te maken hebt met het werk van Ghibli (ook wel bekend als de studio achter onder andere de film ‘Spirited Away‘). Gaandeweg kom je zulke bizarre monsters, sculpturen en dialogen tegen dat ik stiekem toch een beetje het Earthbound gevoel kreeg (ook zo’n bizarre titel voor de SNES). En dat is toch een van de grootste complimenten die een game kan krijgen.

Oh, en laten we de soundtrack in deze game niet vergeten. Mijn god, wat een waar audiogasmisch genot voor de oren. Van het vechtthema tot aan de sfeervolle achtergrond sounds die je in de talloze dorpjes en steden hoort waar je met Oliver en zijn groep doorheen trekt. Ja, het is duidelijk te horen dat we in Ni No Kuni te maken hebben met het oorstrelende werk van het Tokyo Philharmonic Orchestra. Ik kan dan ook niet genoeg blijven benadrukken dat een game gemaakt kan worden of keihard de grond ingetrapt door de soundtrack. Level-5 kiest met Ni No Kuni gelukkig voor het eerstgenoemde scenario. De emoties die je voelt tijdens de magische momenten die je ervaart, worden hierdoor alleen maar versterkt. Van een bredere lach, tot een grotere traan bij een bedroevend moment. Je maakt daadwerkelijk een deel uit van deze nieuwe wereld. En dat geeft op momenten stiekem toch een beetje kippenvel.

Geschikt voor alle leeftijden: Het maakt niet uit hoe oud je bent, Ni No Kuni is meer dan geschikt om te trotseren. Sterker nog, de game maakt keihard korte metten met de leeftijdsgrens. Een van de factoren die dit mogelijk maakt is een ‘Easy’ en ‘Normal’ moeilijkheidsgraad, wat toch vrij uniek is voor een RPG. Maar waar je in andere games te jong of te oud zou zijn om een game te kunnen waarderen, mixt Studio-5’s nieuwste RPG zoveel liefdevolle elementen en voegt ze samen, dat de feelgood factor ongelofelijk hoog is. Bloed komt niet voor, maar tegelijkertijd is de emotie tussen personages soms om te snijden. De band die Oliver met zijn metgezellen opbouwt wordt op begeven moment ijzersterk en deze verbintenis tussen game en realiteit wil je simpelweg niet meer loslaten.

Ni No Kuni: Wrath of the White Witch

Verveelt op geen enkel moment: Waar je in de meeste RPG’s een vast pad aan het volgen bent, kun je daar in Ni No Kuni gelukkig een beetje in afwijken. Natuurlijk is het mogelijk om enkel de hoofd verhaallijn te volgen, maar dan loop je toch een hele hoop uitstekende content mis. De inwoners in de mystieke wereld van Ni No Kuni hebben jouw hulp namelijk meer dan hard nodig, dus je doet er goed aan om af en toe even van het pad af te wijken om Shadar te vinden. Of het nou een neergeslagen handelaar is die zijn moed heeft verloren en die graag terug wil, of de zoektocht naar unieke, ijzersterke monsters die de buurt terroriseren, je hebt je handen er sowieso aan vol. Maar het leuke is dat de zij-missies gevarieerd genoeg zijn om door te blijven gaan. Omdat je in iedere nieuwe stad simpelweg tientallen nieuwe opdrachten krijgt, kun je naar jouw eigen hand selectief te werk gaan. Niks moet, alles mag. De beloning die tegenover deze opdrachten staan, smaken echter soms erg zoet.

Verwacht trouwens geen afgelikt avontuur van een kleine tien uur, zoals we dat helaas gewend zijn in de meeste games anno nu. Nee, om enkel de verhaallijn tot een einde te kunnen brengen, ben je al rustig 45 uur bezig. De talloze zij-missies en geheime paden daarbuiten gelaten, that is. Als je, net als ik, een gamer bent die het liefst alles heeft willen doen voordat de aftiteling over je scherm heen walst, dan kun je deze speelduur makkelijk verdubbelen. En in die tijd werk je je langzaam maar zeker op naar een fantastische climax.

Waarom niet?

Houdt je hand vaak onnodig vast: Als ik echt zou moeten graven, dan zou één van mijn weinig noemenswaardige punten van kritiek zijn dat Ni No Kuni er erg van houdt om je hand vast te houden. Op nagenoeg ieder moment krijg je van Drippy te horen wat je moet doen en vaak ook nog op welke manier. Andere methoden die je probeert te benaderen (het proberen uit te spreken van een alternatieve spreuk bijvoorbeeld) wordt keihard tegengehouden. Helaas word je op deze manier nogal ontmoedigd om creatief te werk te gaan en ook nog eens te gaan verkennen. Verhaaltechnisch dan, want het Alchemy systeem nodigt wel degelijk uit om jouw eigen intuïtie en bizarre creatieve geest te volgen. Nu is deze designkeuze meer dan begrijpelijk, aangezien de jongere gamers onder ons zo een wat meer toegankelijke spelervaring kunnen krijgen. De rest zal echter de oplossing al voor de hand hebben voordat Drippy jou zijn onvermijdelijke advies heeft om de oren heeft gedraaid. En dat is toch vrij teleurstellend.

Conclusie

Een charme zo uniek dat je je weer even kind kunt voelen
Toen ik de eerste trailer zag van Ni No Kuni was ik eigenlijk al overtuigd dat we hier te maken zouden hebben met een parel van een game. Het is simpelweg onmogelijk om te ontkennen dat Ni No Kuni een fysieke liefdesbrief aan de fan van RPG’s. Een die zoete woorden combineert met een hele duidelijke boodschap: het RPG-genre leeft en is nog lang niet van plan de bijl erbij neer te leggen. De werkelijk adembenemende audiovisuele stijl die Studio-5 met Ghibli in de prachtige wereld heeft geschoten, zorgt ervoor dat je vanaf de eerste minuut compleet ondergedompeld wordt in een onvergetelijk sprookje tussen twee werelden. Eeuwig zonde zou het zijn, mochten we niet meer zien van deze samenwerking. Nee, het moge duidelijk zijn dat Ni No Kuni het allerbeste excuus van dit jaar is om je weer even een kind te laten voelen.

Ni No Kuni is vanaf 1 februari 2013 te verkrijgen voor de PlayStation 3. Een fysiek recensie-exemplaar is aan ons verstrekt door uitgever Namco Bandai. De recensent heeft al meerdere tientallen uren deel uitgemaakt van dit adembenemende sprookje en is tussen het hoofdavontuur ook druk bezig met het bewandelen van de nodige zijpaden. Van het verslaan van levensgrote walvissen die de handelsroute voor handelsbootjes onveilig maken, tot het bezoeken van verlaten ruïnes die wel of niet bewoond worden door mythische wezens uit de onderwereld. En daar heeft hij natuurlijk een groep sterke familiars voor nodig. Maar welke van de pak ‘em beet 300 passen nou het best bij hem? Zoveel te experimenteren, zo weinig tijd..

reacties
  1. Ertheadius zegt:

    Oeh, hier zit ik dus echt op te wachten😀😀

  2. Leuke review.
    Gisteren ook aan begonnen,en zoals je eerder beschreef,het is echt een sprookje.
    Bij sommige games heb je nogal snel de neiging om inematic te skippen,maar bij ni no kuni is het gewoon genieten van iedere minuut.

    • Erik Dekker zegt:

      Bedankt! Blij om te horen dat je je erin kunt vinden. Als games langdradig worden of totaal niet interessant zijn, ben ik inderdaad geneigd de bijbehorende tussenfilmpjes over te slaan, maar bij Ni No Kuni heb ik dat nog op geen moment gehad. De chemie die Oliver met zijn metgezellen heeft (en dan met name Mr. Drippy) is ongelofelijk mooi🙂 Hoop echt dat er meer van dit soort werk komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s