Guild Wars 2 – Een tour door de Ascalonian Catacombs

Geplaatst op: 31 augustus 2012 door Arkadi De Proft in Verhalen
Tags:, , , , , , , , , , , , , , , , ,

Yarrrrr. Dit is kapitein Flumbooze die, ondanks dat hij schiploos is, zich toch een echte piraat voelt. Nou ja, dat kan ook niet anders als je een gewaagd outfit zoals mij aanhebt (hierboven te aanschouwen). Ik moet toegeven, deze heb ik pas recent gecreëerd. Voorheen liep ik nog rond met kleren die niet hadden misstaan bij een zetel. Voeger is vroeger moet je maar denken en mijn ogen zijn enkel gericht op de toekomst. Een bloederige toekomst die vol zit met moord, plundering en gewillige dames met een voorkeur voor Grog. Vandaag ben ik in de meest donkere, vochtigste en griezeligste hoeken gedoken om een eeuwenoud zwaard te vinden dat van groot belang zou kunnen zijn. Het puntige voorwerp des doods maakte me eigenlijk weinig uit, maar ik wist dat ik veel schatten zou vinden. En welke piraat kan er nu een schat negeren? Juist. Niemand.

Ik en mijn team kregen eerst een verhaal te horen van een robuuste Charr die zijn ei even kwijt wilde. Hij vertelde ons over een brutale oorlog die lang geleden gevoerd werd tussen de hebzuchtige mensen en de zijn volk, die hun oorspronkelijke land terug wilden. Eigenlijk hadden de Charr gewonnen, want ze hadden flink kont geschopt en de mensen konden daardoor al niet meer in hun broek doen, dus liepen ze maar weg. De koning zag dit en vervloekte iedere soldaat onder zijn bewind, waardoor ze nu allemaal hatelijke geesten zijn. Pijnlijk. Het is jouw taak om af te dwalen in de dungeon  en het zwaard terug te winnen, de koning te verslaan en ondertussen nog wat schatten meepikken.

Als eerste moet je natuurlijk zonder al teveel kleerscheuren door de dungeon zien te komen. En man, wat was dat moeilijk. Met de gewone vijanden waren we soms al vijf minuten bezig en ik kan je niet vertellen hoe vaak we doodgegaan zijn en hoeveel geld ik verspild heb aan het repareren van mijn uitrusting. Ik lig nog liever op een spijkerbed, terwijl een Fakir achter het roer van het schip kruipt. Maar echt een probleem hoeft het niet te zijn, want je kunt gewoon terugkeren door middel van een waypoint aan het begin van de dungeon. Toevallig staat daar ook een aanbeeld, waardoor we toch telkens in topconditie konden terugkeren. Net op het moment dat we de eerste boss tegenkwamen gebeurde er iets. Een random event. In het midden van de dungeon. Opeens sprong er uit het niets een enorme cave troll op ons af, waardoor we gedwongen moesten strijden tegen de geharde luitenant van de koning en de lelijke troll. Een paar respawns en veel geld later konden we eindelijk verder trekken in de dungeon.

En daar kwamen we een oude bekende tegen. Tenminste, voor sommigen. Namelijk Master Ranger Nente. Voor zij die deze avontuurlijke Ranger niet kennen, hij bestond ook in de originele Guild Wars, weliswaar in betere toestand. Daar gaf hij quests en was hij de trainer voor elke Ranger. Hij is ook in een geest getransformeerd, door het foefireNu moet je hem dus verslaan, samen met zijn vele honden. Zijn honden zijn niet zo moeilijk, maar Nente heeft wel heel veel AoE. Alhoewel dat tegengegaan kan worden door stenen op hem te gooien waardoor hij even het leven niet meer van het dood kon onderscheiden. Uiteindelijk kregen we hem neer en was een rijkelijk gevulde schatkist de beloning voor ons virtuele bloed, zweet en tranen. Deze bevatte echter weinig dat ik kon gebruiken. Vriendelijke ziel dat ik ben, mochten mijn guildies het meenemen.

De twee andere bosses die als volgende in de slachtrij stonden.

Dan kwamen we aan bij twee andere bekenden. Ralen Stormbringer, de Elementalist trainer en Vassar, de Mesmer trainer. Deze twee waren hopeloos verliefd en dus vecht je direct twee bazen tegelijk. Net zoals in het echte leven zijn deze twee sterker als ze dicht bij elkaar staan dus is het goed als je ze probeert te scheiden door er een flinke steen tegenaan te zwieren. Wat is dat toch met die stenen? Maar goed, dat brengt ze wel uiteen en dan kun je zorgeloos je gang gaan.. tot ze weer bij elkaar staan dan. Ook hier zijn we tal van keren doodgegaan, maar dat mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk kregen we ze toch neer en ook daar stond een mooie schatkist te wachten die we met veel plezier aannamen. Zoals altijd boden we wat we niet konden gebruiken aan in de guild-chat.

Dan liepen weer verder, naar de voorlaatste baas. (Trouwens, onderweg waren er natuurlijk moeilijk mobs, maar daar wil ik niet echt over uitwijden.) Kasha Blackblood. Necromancers uit de originele Guild Wars zullen haar misschien herkennen, want zij was je trainer en aanhanger van de koning. Zij was niet echt moeilijker dan de rest, maar misschien wel wat meer frustrerend. Zo zal deze femme fatale heel wat minions oproepen die ze gebruikt als bron om nog wat leven bij te krijgen. Vuil spel dit. Dat is toch mijn taak? Kielhalen die handel! Zoals altijd stoppen ze wel als je er een steen tegenaan dondert, al is dit niet altijd mogelijk. Maar natuurlijk zijn er alleen maar helden bij Midnight Squadron (mijn guild) en ook Kasha kregen smekend om haar knieën. Maar wij kennen geen genade en we dachten alleen maar aan de schat, dus gaven we geen gehoor aan haar verontschuldigingen.

En dan op naar de finale. De almachtige koning zelf. Hij was ongelofelijk verwonderd dat we al zijn kampioenen hebben verslagen en ik ben er vrijwel zeker van dat ik een natte plek in zijn broek zag verspreiden. Maar van uitlachen was geen sprake, want toen ik zag wat voor aanvallen hij kon uitvoeren voelde ik me toch ook opeens heel wat warmer. Hij heeft namelijk een aanval die je instant de dood instuurt. Je kunt deze wel ontwijken, want eerst zie je een rode cirkel, al moet je echt heel snel zijn en het gevaar is dat je in de afgrond valt. Ja, het speelt zich af op een plateau en ik als een Thief moet heel wat ontwijken. Daardoor rol ik echter alle kanten op en soms gaat het letterlijk bergafwaarts. Maar ook een koning is niet te sterk voor onze groep en uiteindelijk valt ook hij neer voor onze voeten. Ik kreeg heel wat loot en een mooie piratenhoed. Fuck yeah, I love this game.

Uiteindelijk heb ik zo’n anderhalf uur doorgebracht in de donkere grotten van de Ascalonian Catacombs en ben ik zelfs nog een level omhoog gegaan. Fijne dingen. Ook heb ik een mooie outfit verdiend, die er veel beter uitziet dan mijn vorige. Als dat geen succesvolle run was, dan weet ik het ook niet meer. Een paar dingen die me opvallen en waar ik zeer tevreden van ben is het feit dat oude personages terugkeren, maar dan in een heel andere context. Wat een nostalgie. Ook de random gebeurtenissen voegen heel wat waarde toe. Je weet nooit wat te verwachten. Trouwens, dit was Story Mode. Je heb ook nog eens Explorable Mode, dat een stuk moeilijker is en waarin je bovendien drie keuzes hebt. Elke keuze geeft je een andere route en andere bazen, dus eigenlijk krijg je drie verschillende dungeons in één. Ik ben hier zeer tevreden van en ik kan niet wachten op al het lekkers dat me nog te wachten staat.

Genoeg verhalen en educatie, ik en mijn crew hebben ons werk gedaan. Laat die rum maar vloeien barman! Wij zijn hier voorlopig nog niet weg. Oh meisjes, kom eens even hier..

Yarr harr harr!

Gesigneerd,

Kapitein Flumbooze

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s