Battleship: The Video Game

Geplaatst op: 15 juni 2012 door Erik Dekker in Reviews

De wereld is in groot gevaar. Aliens hebben het voorzien op Moeder Aarde en doen er alles aan om de mensheid uit te roeien. Grote vliegende buitenaardse schepen en dodelijke laserwapens die een soldaat binnen luttele milliseconden helemaal verpulveren: het is een concept dat je prominent zult terugvinden in Battleship: The Video Game, gebaseerd op de onlangs uitgekomen bioscoopfilm, die weer is gebaseerd op een bordspel. Gaat diep, hé? Maar hier ligt genoeg materiaal voor een explosief avontuur. Weet de jonge ontwikkelaar Double Helix het kassucces van de film over te brengen in videogame-vorm, of kun je deze game maar beter een enkeltje geven richting zeebodem?

In Battleship: The Video Game kruip je in de rol van soldaat Cole Mathis, een specialist die door het leger gestationeerd is op het oogverblindend mooie eiland Hawaï. Natuurlijk breekt de hel los (anders zou het geen actietitel zijn) en moet je flink aan de bak om alien ass te gaan kicken. Oh en in de tussentijd moet je ook zo nu en dan eens wat bommen ontmantelen en schepen op de kaart naar de juiste positie brengen voor de ultieme gevechtsopstelling.

Waarom wel

Twee genres in één: Battleship: The Video Game is een echte first-person shooter, een lineaire welteverstaan. Je zult je bijna op ieder moment in de game bezig moeten houden met het afknallen van aliens die jou en jouw broeders dood willen zien. Dit zie je echter al terug in duizenden andere gelijkmatige games. Battleship: The Video Game moet dus van goeden huize komen om zich te onderscheiden. En dat doet het gelukkig op een originele manier. Hoe precies? Nou, door jou de beschikking te geven tot het commanderen van verschillende schepen. Hier schuilt dus het strategy gedeelte. Met een druk op de knop krijg je kaart te zien die verdeeld is in verschillende vakken. Je ziet meteen waar jouw eigen schepen zich bevinden en waar de vijand op is gedoken. Door met een druk op de knop te bepalen waar hoe jouw linie het beste opgebouwd kan worden, kun je zo effectief de ruimte invasie verkleinen. Jouw virtuele alter ego Mathis is dus degene die de touwtjes in handen heeft en het lot bepaalt van de mensheid, zo blijkt.

Nuttige foefjes om vernietiging te zaaien: Pluspunt is dat je jouw schepen zelf wat sterker kunt maken, door ze zogenaamde ‘wildcards’ te geven. Deze dienen als nuttige hulpmiddelen, zoals de mogelijkheid om jouw schepen sneller aan te laten vallen als er een vijand in de buurt is, of door simpelweg minder schade te incasseren. Geloof mij maar, je zult ze nog hard nodig hebben op de latere levels, wanneer jouw schepen belaagd worden door soms wel een dozijn vijandige watervoertuigen tegelijk. Tof detail is dat een bepaalde wildcard je zelfs voor een halve minuut in de kapiteinsstoel zet en zelf de kanonnen af te vuren op de dichtstbijzijnde vijand. Geeft toch net dat ene beetje extra immersie. Alsof je een dictator bent! Waarom ben je dan toch niet meer dan een nutteloze grondsoldaat? Heel bizar. Dat terzijde, kun je deze wildcards je verdienen door de talloze aliens om jou heen in hun hoofd te schieten. Als zo’n kaartje op de grond valt, dan is dat bevestiging dat je je werk goed doet.

Maar goed. Headshots zijn wel leuk en aardig, veel leuker is het echter om jouw geavanceerde polsband aan te zetten en een regen van raketten op die nare aliens af te vuren. Moet je wel eerst de juiste wildcard vinden, maar op een begeven moment vind je er meer dan je bij je kunt dragen. Op deze manier kun je dus op verschillende manieren te werk gaan.

Waarom niet

Grafisch gedateerd: Al vanaf het eerste moment dat je Battleship: The Video Game opstart en je op de stranden van Hawaïi de eerste stappen zet met Cole Mathis, krijg je het gevoel dat je je weer in 2005 bevindt, aan het begin van de Xbox 360-cyclus. Je bent het niet meer gewend na het spelen van shooters als Call of Duty, RAGE en Crysis. Voor een game in 2012, ziet Double Helix’ nieuwste project er simpel gezegd erbarmelijk slecht uit. Alsof je een bitchslap krijgt van Poseidon. Dat doet volgens mij best pijn. Ook sommige texturen zien er ongeladen of onafgemaakt uit, wat de spelbeleving niet ten goeden komt. Ik weet dat we hier te maken hebben met een cash-in voor de gelijknamige film, maar is het zoveel gevraagd iets meer aandacht te besteden aan de visuele pracht? Wil je niet graag dat de fans van de franchise zich ook in videogame-vorm thuis kunnen voelen, in die hopeloze sfeer van dood en verderf die constant wordt gezaaid? Want dat doe je nu niet meer met een visuele vertoning die zelfs zeven jaar geleden nog fronsen zou opwekken.

Van diepgang is nergens sprake: Je krijgt in Battleship: The Video Game weliswaar te maken met een ‘verhaal’, wat oppervlakkig gezegd niets meer voorstelt dan: “Ga naar punt B, ontmantel een bom, slacht tientallen aliens op jouw pad af en bestuur in de tussentijd ook nog een handvol schepen”. Het is een concept dat weliswaar niet eens zozeer gedoemd was op de tekentafel al te mislukken, maar de algemene uitwerking schiet op vele fronten helaas flink tekort. Epische climaxen zul je in deze game nimmer tegenkomen en ook de intelligentie van jouw belagers laat wat te wensen over, door in groepjes als een rambo op je afstormen. Misschien is dat wel heel normaal in een universum hier ver, ver vandaan. Maar hier op Aarde raad ik je zo’n tactiek niet aan, als je het wilt overleven.

Lange stranden die je verkent voor eventuele collectibles, kun je maar ten dele afstruinen, want één stap in de zee en je loopt tegen een onzichtbare muur aan. Hetzelfde geldt voor verschillende andere plekken in de game, waarvan je overtuigd bent dat je daar wel op kunt komen. Maar nee, een onzichtbare macht houdt je tegen. Gevolg is dat je het gevoel hebt je door een glazen doolhof te moeten begeven om naar het eindpunt te komen.

Korte speelduur en nul replaywaarde: Goed, Battleship valt tot dusver wat tegen. Maar ook fans van lange games zullen met Double Helix’ nieuwe game worden teleurgesteld. Na ongeveer vier uur zul je de aftiteling namelijk hebben bereikt en hebben de aliens een keiharde nederlaag geleden. Mooi natuurlijk, maar dit is wel even een speellengte die je aan het denken zet. Rechtvaardigt dat een prijskaartje van zestig euro? Absoluut niet. Maar zijn er dan geen extra features die de speelduur wat uitrekken? Zoals misschien..de film zelf? Een gek idee is dat niet. Maar nee, Battleship: The Video Game is qua content zo kaal als de Sahara woestijn op een zonnige junidag. Of je moet het optiescherm meetellen, waarin je tot in den treure kunt sleutelen aan jouw Gamma instellingen, volume of besturingsmogelijkheden. Maar dat doe ik voor deze recensie maar even niet.

Geen schat uit de oceaan
Battleship: The Video Game had iets moois kunnen worden; een titel die zichzelf had losgebroken van de negatieve trend die filmgames volgen doordat ze kwalitatief zwaar teleurstellend gepresenteerd worden naar de speler. Op sommige fronten weet de game zich gelukkig wél positief te onderscheiden, door leuke innovatieve concepten te bieden zoals de mix tussen shoot-outs en het spelen van zeeslag. Daarnaast werkt het motiverend om alle keiharde wildcards te verzamelen van vijanden en die explosief toe te passen op jouw schepen. Want je wilt dat ze zo snel en hard mogelijk zinken. Maar helaas is de game grafisch en technisch een opsomming van teleurstellingen dat ervoor zorgt dat ik met een bizar bittere smaak in mijn mond de wereld zat te redden. En wat is de speelduur toch ongelofelijk kort! Heel jammer. Resultaat is dat de echte fan van de Battleship franchise het absoluut slechter had kunnen treffen met dit vuur uur durende actie-avontuur, maar shooterfanaten die een alternatief op Activision’s vlaggenschip zoeken, kunnen dit schip maar beter niet enteren.

Battleship: The Video Game is op 20 april de Nederlandse winkelrekken binnengevaren en is verkrijgbaar voor de Xbox 360, PlayStation 3, Wii en 3DS. Deze review is gebaseerd op de Xbox 360-versie van de game. Een fysiek reviewexemplaar is aan ons verstrekt door uitgever Activision-Blizzard. Tientallen vijandige schepen hebben na flinke kanonnenregens de zeebodem bereikt en enkele honderden aliens hebben eenzelfde lot moeten aanvaren. Ja, Hawaïi is door de heldhaftige Cole Mathis weer een stukje veiliger geworden. Nu die dekselse haaien nog, want surfen blijft nog steeds een verdomd gevaarlijke sport. Misschien een tip voor een mogelijke uitbreiding?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s