Wheels of Destruction: World Tour

Geplaatst op: 5 april 2012 door Suzanne de Jong in Reviews

Ben jij sinds kinds af aan al dol op radiografisch bestuurbare wagens en had je tijdens het spelen ermee een wilde fantasie over raketten die op je auto’s zaten? Dan is Wheels of Destruction: World Tour wellicht iets voor jou. Deze racegame die zich afspeelt in een wetteloze post-apocalyptische wereld is verkrijgbaar op PlayStation Entertainment Network voor een luttele tien euro. Maar is dit geld goed besteed? Kunnen we in Wheels of Destruction urenlang met schuldig plezier andere wagens afknallen op de meest explosieve manieren? Dat leg ik hieronder haarfijn uit.

Het concept in Wheels of Destruction is eigenlijk heel simpel in elkaar gezet: gooi een maximaal aantal van twaalf radiografisch bestuurbare autootjes in een arena, zet er een groot aantal power ups tussen en gaan met die explosieve banaan. Het eerste moment dat ik het spel speelde voelde het een beetje aan als Halo, maar dat is natuurlijk maar schijn. Het is immers een volledige racegame en shoot-em-up. Maar dan ook weer geen racegame zoals we die kennen doorsimpelweg van start naar finish rijden. Bij Wheels of Destruction komt er namelijk iets meer bij kijken.

Awesome

Actierijke setting: Zoals je hierboven al kunt lezen, staan in Wheels of Destructiongrote arena’s en dodelijke power-ups centraal. Door met het wapen dat op je auto gemonteerd is te schieten, probeer je vijandelijke wagens helemaal naar de hel te helpen. Lukt je dat, dan krijg je daar punten voor. Hoe meer punten, hoe groter de kans om te winnen. Vrij simpel allemaal. Hoewel het concept vrij basic klinkt en ook is, is de presentatie echter wel degelijk leuk aangekleed met onder andere de power ups. Zo zijn er repair packs (groen gekleurd), shield packs (blauw gekleurd), weapon packs (rood gekleurd) en ammo packs (geel gekleurd). Deze kunnen het verschil tussen winnen en verliezen betekenen als je auto bijna stuk is, of helemaal door je munitie heen bent. Wheels of Destruction: World Tour is dan ook een volwassen game die toch het kind in zichzelf naar boven weet te halen. Het arcade-sfeertje verraadt dit in ieder geval.

Hele fijne besturing: De instapdrempel van Wheels of Destruction: World Tour game is gelukkig vrij laag, waardoor het leuk is om ermee te beginnen zonder gelijk genadeloos te verliezen. De besturing speelt hierbij een grote rol, want een slechte besturing voor racegames zijn absoluut funest voor een positieve spelbeleving. Gelukkig is er bij Wheels of Destruction goed nagedacht over de besturing. Het gevolg is dat de game ongelofelijk lekker wegspeelt. Leuk bijkomend detail is dat de wegbeleving weer heel anders aanvoelt, wanneer je een andere auto bestuurt. Er zijn namelijk vijf verschillende auto’s met elk een speciale gave. Zo kan de ‘Scout’ vliegensvlug van wapen wisselen, heeft de ‘Soldier’ een goede balans, heeft de ‘Heavy’ een hoog impactgehalte. kan de ‘Engineer’ genieten van een zeer goede radar en heeft de ‘Assassin’ de mogelijkheid om heel snel te schieten. Deze verschillende soorten auto’s doet het spel divers aanvoelen en houdt ieder gevecht weer fris. Geen overbodige luxe in een wereld waar piepende scheurijzers en kokend hete motoren op de voorgrond staan.

Interessante maps: Er zijn in Wheels of Destruction vijf maps waar je jouw strijdlust helemaal in kunt laten gaan: ‘Paris’, ‘Seattle’, ‘London’, ‘Tokyo’ en ‘Rome’. Hoewel dit vrij veel voorkomende namen zijn voor maps en met name bij shooters konden ze wat mij betreft iets meer fantasie gebruiken bij het bedenken van namen. Maar als we die vergeten, zijn het verrassend leuke arena’s om een potje flink in kont te schoppen. Met meerdere hoogteverschillen, doodlopende gangetjes (waar je niet in terecht wilt komen tijdens een achtervolging) en portalen die je weg teleporteren, voelt het allemaal heel dynamisch aan. Deze portalen staan overal op de map verspreid en zijn lichtgevende gaten in muren waar je doorheen kunt rijden. Het gevolg is dat je ergens anders belandt; een cruciale toevoeging die jou het leven meerdere malen zal kunnen redden. Mits je hier slim mee om zult gaan natuurlijk. Verder zijn er nog een soort luchtbuizen, dit zijn lichtgevende ringen waar je onderdoor kan rijden. Als je dan springt (de x toets indrukken) word je omhoog gezogen en kom je zo op een hoger punt in de map zonder dat je eerst een helling op hoeft te rijden. Voor mij bieden de maps genoeg diversiteit en is de kracht er echt van dat je de maps snel een beetje leert kennen, zodat je de doodlopende gangetjes vermijd aangezien dezen dan ook echt een doodlopende afloop kunnen hebben.

Toffe spelmodi: Er zijn drie verschillende spelmodi in deze game te vinden, wat erg goed doet aan de variatie. Want variatie van spijs doet eten. En in dit geval gamen. Denk je eindelijk een auto gevonden te hebben die goed bij je past, kun je weer opnieuw beginnen omdat een andere auto zomaar veel beter aan je wensen voldoet, terwijl je door verschillende spelmodi heen aan het worstelen bent. Maar aan welke spelmodi moet je zoal denken? Nou, aan de alom bekende ‘Deathmatch’, ‘Team Deathmatch’ en ‘Capture the Flag’. Origineel, hé? Nee, maar dat maakt niet uit. Het gaat om de lol. En lol heb ik in deze game absoluut gevonden. Iedere modus heeft namelijk zo zijn voordelen. Death Match is bijvoorbeeld heel fijn om het spel goed onder de knie te krijgen zonder andere team leden tot last te zijn, want je speelt immers helemaal op jezelf.

Je moet bij Deathmatch wel heel goed opletten, want nu kunnen ze van alle kanten komen om je auto eens in puin te rijden. Bij Team Deathmatch is het erg leuk om echt team tegen team te spelen; het voelt allemaal erg soepel en goed werkend aan. En dan Capture the Flag, hulde aan degene die dit in het spel gebracht heeft. Deze spelmodi geeft die ene extra shot aan rush en hartkloppingen aan het spel mee. Nu je met een auto speelt heb je echt het gevoel snelheid te maken en daarom wil je des te sneller de vlag naar de basis terug brengen en geef je flink plankgas. En dan maar hopen dat je geen vijandelijke auto’s tegen komt. Nooit gedacht dat Capture The Flag zo goed zou kunnen werken in een race game. Wat een sensatie. Wat een adrenaline!

Awful

Waar is de chaos? Waar zijn de spelers? Hoewel er ruimte gemaakt is voor maar liefst twaalf spelers in een arena, een spectator modus een een offline modus, zijn er maar bar weinig spelers te vinden. Dan zijn we natuurlijk verwend met de hoeveelheden aan mensen die games als Call of Duty online spelen zodat er altijd wel een matchmaking is. Maar bij Wheels of Destruction is het allemaal wel erg minnetjes. Na één potje Team Deathmatch stond ik al in de ranking van 1-100 en dan heb ik het over de wereld ranglijst. Dit verteld dus deels hoe weinig spelers er zijn, en dan kunnen de game modi nog zo leuk zijn maar zonder tegenspelers is er natuurlijk geen plezier aan te beleven.

Genoeg extra’s: Hoewel er een hoop extra kleinigheden in de game verstopt zitten, wat in principe een hele leuke toevoeging is, worden deze nauwelijks tot niet in de gameplay gebruikt. Ze voelen daarom aan als een los aanhangsel. Extra’s die te verdienen zijn, zijn niets meer dan concept arts waar je alleen voor even naar kunt staren. Leuk voor een paar tellen, maar daar houdt het ook bij op. Eeuwig zonde! Je krijgt voor die extra’s helemaal niets terug. Een gemiste kans als je het mij vraagt. Hier had absoluut meer meer creativiteit in kunnen zitten. de gameplay was eigenlijk niet toereikend om een vrijspeelsysteem te hanteren. Maar misschien is dit wel opzettelijk, aangezien concept art de balans in de gameplay niet in gevaar brengt. Want er is niets ergers online dan een vijand tegen te komen die al 999 keer over de kop is gegaan en daarom een übersterke minigun te hebben vrijgespeeld. Dat is dan wel weer een lichtpuntje in deze duisternis.

Een aangename brute racegame
Maar het mag niet deren. Eigenlijk is Wheels of Destruction: World Tour een ontzettend leuke actiegame die tussen al die concurrentie toch een unieke kant van zichzelf laat zien. Het racen in een arena met power ups is weer eens iets anders dan scheuren naar die oh zo cliché finishlijn, een concept dat doorgaans veel te vaak gebruikt wordt. De aanwezigheid van al die arena’s, versterkt het competitiegevoel in jou, de bloeddorstige coureur die zoveel mogelijk vijanden wil neermaaien. Wel had ik de game liever op de PlayStation Vita gezien dan op de PlayStation 3. Op Sony’s console speel ik toch liever echt een volwaardige triple A titel en dan wordt een aanzienlijk leuke game als Wheels of Destruction toch ondergesneeuwd. Als dezelfde game op de Vita uitgebracht zou worden voor hetzelfde geld (€9.99) zou dat een groot succes kunnen worden. Ideetje voor de ontwikkelaar? Vooral met de kijk op de netwerk functies van de Vita, lijkt dit mij een ontzettend goed plan. Maar desondanks deze vraagtekens, heb ik in tijden niet meer zo’n vermakelijke downloadbare game op SEN mogen spelen, die er grafisch gezien ook nog eens explosief bruut uitziet. Een win-win situatie zullen we maar zeggen. Laat die bandjes maar lekker piepen, Suzanne komt eraan gescheurd met een vol arsenaal aan dodelijke wapens!

Wheels of Destruction is een downloadbare game ontwikkeld door Sperasoft en uitgegeven door Gelid Games. Het spel is exclusief te downloaden vanaf Sony Entertainment Network voor 9,99 euro. Een recensiecode om de game te kunnen beoordelen is ons aangeboden door Gelid Games. Het spel is uitvoerig doorlopen en getest op alle functies en mogelijkheden en vele vijandige auto’s hebben het wagenleven moeten laten door de dodelijke sporen die de recensente had achtergelaten. Want je weet hoe het gezegde gaat, hé? “Vrouwen achter het stuur…”


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s