Good days in Dead Island (deel 1)

Geplaatst op: 22 februari 2012 door Erik Dekker in Verhalen
Tags:, , , , , , , , , , , , , ,

Je hebt keihard gespaard voor een tropische vakantie op het eiland Banoi, een plek waar al jouw dromen waar worden. Tropische stranden, kraakheldere wateren waar de prachtigste vissen rondzwemmen, tropische drankjes en net zo tropische muziek, staan centraal op deze hemelse plek op aarde. Ja, het is een eiland waar je jouw ervaringen niet zo snel zult vergeten. In mijn geval helemaal niet, aangezien het hele eiland naar de hel is gelopen. Letterlijk en figuurlijk. Jemig, wat een drama.

Ik sta lekker een biertje te drinken in de discotheek van het luxueuze hotel waar ik in verblijf. Mooie mensen, mooie muziek en een zeer aangename ambiance. Dat ene biertje wordt op een begeven moment nog een biertje en daarna nog een. Zelfs de meest doorgewinterde Rus zou compleet lazarus zijn geworden van de hoeveelheid die ik ophad. Hey, mag het even? Ik ben op vakantie, ja? Die fratsen laat ik thuis wel, ahum. In ieder geval weet ik dat ik de rapper op het podium een klap in zijn gezicht wil geven. Zijn muziek is simpelweg pure bagger. Een ‘mood killer’. Of iemand moet mijn bier hebben omgegooid. Dan word ik namelijk nijdig. Pisnijdig. Het gevolg wis dat ik door de uitgedeelde misklap achterover val op de dansvloer en door de beveiligingsagent word terug gedragen naar mijn hotel. Alhoewel? Nee. Voordat hij mij kan helpen wordt hij echter besprongen door een of andere losgeslagen idioot die nogal hapgraag is.

Wat een vreemd individu. In mijn laatste momenten van bewustzijn en helder nadenken tussen al die dronken buien door, weet ik ternauwernood terug te komen in mijn slaapkamer. Na een kwartier met de sleutel te hebben klooien zie ik mijn bed gelukkig nog in mijn laatste gezichtsveld. Ik plof neer en val compleet duizelig weg.

De volgende ochtend word ik in mijn hotelkamer met een punthoofd wakker. Godallemachtig wat een kater zeg. Maar dat neemt nog niet weg dat ik het verdacht stil vind klinken om mij heen. Waar zijn al die krijsende kinderen die door de gangen heen richting het ontbijt rennen? Normaal hoor ik ze wel ”Wafels pappa! Ik wil warme wafels met stroop!” schreeuwen, terwijl vaderlief vermoeid achter ze aanholt. Nee, dan heb je geen haan nodig. Het was echt veel te stil. Zou er iets aan de hand zijn? Vermoeid en met pijn in mijn hoofd sta ik op en ga eens kijken wat er nou allemaal aan de hand is.

Mijn mislukte poging om de rapper van het podium te slaan. Je moet toch wat op een zwoele zaterdagavond.

De gangen zijn verlaten en de meeste lichten zijn uit. “Hier is echt iets goed mis.” Ik besluit om onderzoek uit te gaan, want ook al ben ik voor mijn rust naar dit tropische eiland gekomen, bevalt deze stilte mij totaal niet.

Na verschillende kamers te hebben doorzocht, kom ik uit op het hoofdbalkon van het hotel, op de derde verdieping. Een prachtige tropische zon begroet mij, terwijl de palmbomen onschuldig heen en weer waaien door een aangename warme bries in mijn brakke gezicht. Tijd om te genieten kan ik niet, want plotseling vallen er een paar lijken van vijftien hoog naar beneden. “Lijken?! Wat is hier allemaal gaande?” Voordat ik aan mijn reis naar Banoi begon, ben ik begonnen aan de serie The Walking Dead, waarin de wereld werd geteisterd door een zombieuitbraak. Zou dit eenzelfde scenario zijn? Nee toch..dat is allemaal maar fictie. Terwijl ik die gedachten wegwuif, zie ik een walkietalkie liggen waar een of andere Australische man tegen mij loopt te praten. Mooi accent. Hij waarschuwt mij voor zombies en dat ik zo snel mogelijk uit het hotel moet zien te komen. “Say what now? Zombies? Op mijn vakantieoord? Van alle plekken om op vakantie te gaan, moet ik nu net een eiland kiezen waar er zombies rondlopen? Net mijn geluk weer, hoor.”

Dit besef gaat binnen luttele seconden over in een keiharde bevestiging van de horror om mij heen. In de smalle gangen die naar de lobby van het hotel leiden, word ik opgewacht door een groep zombies die maar wat snel achter mij aan kunnen rennen. “Zijn zombies geen hersendode schepsels die zo traag als een slak bewegen?” Blijkbaar niet, want ik word bijna ingehaald. Zo snel komen ze niet van mij af en met een extra sprint weet ik ternauwernood te ontsnappen aan dit terreur. Ik doe de deur dicht en barricadeer deze met een grote stok. Nog nahijgend van de onwerkelijke schrik, draai ik mij om en word plotseling knock-out geslagen.

Ja, mijn trip naar Banoi is er een om niet te vergeten. Ik kan je nu stiekem alvast vertellen dat het een trip is waar er nog een hoop bizarre, maar vooral afschrikwekkende dingen gaan gebeuren. Maar die verhalen bewaar ik voor een volgende keer. Als je me wilt excuseren, schrijven en zombies afslachten gaat niet goed sa-

De beveiligingsagent voor het voorval

De ongelukkige beveiligingsagent, die wordt besprongen door een of andere op hol geslagen feestganger. Of toch niet?

reacties
  1. Ertheadius zegt:

    Leuk artikel! Hoe is de game tot dusver? Wil ‘m graag nog spelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s