Een stap verder gaan dan de incidentele ragequit

Geplaatst op: 8 februari 2012 door Erik Dekker in Verhalen
Tags:, , , ,

Gamen kan een rustgevende werking op je hebben. Zo erg zelfs dat het verslavend kan zijn. Ga je echter een tijdje slecht, dan kan een game leiden tot woede. Dit geldt voor een hoop mensen die ik ken of ooit wel eens heb gesproken. Helaas ook zo nu en dan eens voor mij. Waar komen deze negatieve gevoelens dan vandaan?

Zelden heb ik mij boos kunnen maken om bijvoorbeeld role-playing games of puzzeltitels. Nee, ik heb het puur over games die een competitieve kant aansnijden, ofwel dat je tegen andere mensen van vlees en bloed moet strijden om de felbegeerde eerste plek. Dit kunnen racegames zijn, maar in mijn geval komen de uitbarstingen vooral voor in shooters. Ben je competitief ingesteld, kijk dan niet raar op, want ik weet zeker dat je hetzelfde wel eens hebt doorgemaakt. Ik spreek de waarheid, toch! Toch?

Vooral Call of Duty: Black Ops heeft mij sinds eind 2010 flink in zijn houdgreep gehouden. Na enkele weken wist ik iedere map, ieder wapen en ieder hoekje en gaatje uit mijn hoofd te kennen. Na flink vallen en opstaan had Black Ops na enige tijd geen geheimen meer voor mij. Door mijn trouwe motion sensors en claymores wist ik delen van de map zó goed af te bakenen, dat vijanden geen partij waren voor mij. Nee, ik ben geen camper, maar oh wat wisten die twee gadgets mijn leven vaak te redden zeg. Het is daarom ook niet ondenkbaar dat ik op dit moment een kill/death ratio van 2.42 hanteer met ongeveer 55.000 kills. Kun je nagaan dat ik mij niet eens zo’n hardcore Black Opser noem, omdat ik deze score in ongeveer 15 maanden heb gehaald. Voordat je het gevoel krijgt dat dit een bericht is waar ik loop op te scheppen, wil ik vooral met je delen dat mijn weg naar het maximale level niet zonder de enige woede uitbarstingen is geweest. Laten we het erop houden dat mijn dekbedmatras het niet makkelijk heeft gehad sinds ik begonnen ben met het fanatiek spelen van Black Ops.

Maar het fanatisme kan erger. Zo heeft een goede maat van mij zijn Black Ops schijfje in tweeën gebroken na een tot nu toe onbekende speelsessie. Mijn gok is dat hij een tijdje niet zo lekker heeft gespeeld, maar ja dat is uiteraard logisch. Een andere vriend van me heeft wel eens een stoel door zijn kamer heen gegooid. Diezelfde persoon vertelde mij vandaag dat zijn arm bloedde na een Black Ops sessie. Hoe hij dat in godsnaam heeft gedaan, dat durf ik nu nog niet te zeggen, maar het moge duidelijk zijn dat beide vrienden nogal fanatieke gamers zijn.

Tja, je bent toegewijd of je bent het niet.

Ik begrijp het wel. Vat mijn statement niet verkeerd op: ik houd van Black Ops. Ik vind het een fantastische game. Maar ik loop in die titel zo nu en dan wel tegen momenten aan waarvan ik denk: “Hoe ben ik nou in godsnaam doodgegaan? Oh ja, het is die lag. En niet zo’n beetje ook. Stelletje valsspelers.” Maar ook zonder lag ga ik weleens dood waarna ik mij stomverbaasd afvraag op welke manier Black Ops mij nou weer per se wilde straffen. Let wel dat ik het heb over sporadische matches in de vele duizenden die ik al gespeeld heb. Maar diezelfde matches blijven je wel het meeste bijstaan. Dit geldt trouwens voor de meeste shooters die ik speel. Gaat het een tijdje ongelofelijk slecht, dan kun je maar het beste uit mijn buurt blijven. Figuurlijk gezegd dan, want aan pure woede doe ik niet. Ik heb het hoe dan ook nooit bont genoeg gemaakt dat er dingen werden gesloopt. Ik kan mezelf al die tijd nog namelijk net genoeg inhouden om geen rare fratsen uit te halen, want daar krijg ik later misschien weer spijt van.

Zal ik echter ooit stoelen door de kamer smijten? Ik denk het niet. Ik blijf echter wel qua bepaalde games competitief ingesteld. Ik speel uiteindelijk om de fun factor, maar stiekem wel een beetje om te winnen. Niet altijd natuurlijk, want RPG’s bijvoorbeeld brengen rust in de tent. Pure zen in de speelkamer. Maar als ik het tegen anderen moet opnemen, dan zal ik er alles aan doen om die felbegeerde eerste plek te halen. Een stukje zelfoverwinning. Een bewijs dat je het in je hebt om boven de rest te staan. Kijkend vanuit dat opzicht, snap ik die twee vrienden eigenlijk wel. Als je uiteindelijk maar onthoudt dat het een spelletje is en geen test des levens. Of er moet al virtual reality aan te pas komen waar je met sensors op je lichaam echt pijn begint te voelen na gemaakte fouten, maar zover is het gelukkig nog niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s