Arkadi’s verloren Minecraft dagboek #3

Geplaatst op: 4 februari 2012 door Arkadi De Proft in Verhalen
Tags:, , , , , ,

Toen ik terug bijkwam van de zware ontploffing, kon ik niets zien… Is dat nu mijn lot? Volledig blind door de woeste wereld lopen? Met al die gevaarlijke vijanden en dat moeilijk bereikbare voedsel overleef ik het hier nog geen dag. En ik zou nooit kunnen zien of er nog andere mensen zijn in deze wereld… Ja, ik ging door een hel de eerste 10 minuten, al hoorde ik opvallend goed. Maar godzijdank begon mijn zicht langzaam maar zeker weer terug te keren.

Nadat ik licht en duister van elkaar kon scheiden, toen zag ik al vage vormen en uiteindelijk kreeg ik mijn normale zicht terug. Ik was werkelijk aan het wenen van het geluk dat ik had, dat ik toch nog kon zien. Ik wist meteen wat me te doen stond, namelijk weg te komen van de gehele soort van deze monsters die me dit aangedaan hebben. Ik keek dus rond me, om te kijken of er geen monsters op de loer lagen, wachtend tot ik weer in één van hun vallen terechtkom. Toen ik mezelf ervan verzekerde dat er echt niets was, draaide ik me om en…

Stomverbaasd zie ik een kolossaal gebouw voor mij staan. Het was een kasteel. Zijn er dan toch andere mensen in deze wereld? Zoja, zijn ze niet kannibalistisch? Wat zou ik doen? Tientallen vragen rezen in me op. Ik besloot toch maar eens te gaan kijken omdat ik wist dat dit mijn enige kans zou zijn om ooit met mensen terug in contact te komen en dus sloop ik tot bij de poort van het kasteel.

Het kasteel dat ik zag toen ik mijn zicht terug had.

Toen ik door de poort wandelde zag ik allerlei mensen door elkaar lopen. Ze hadden allemaal een kap over hun hoofd dus kon ik hun gezicht niet zien, in het wit gekleed met een rode doek over hun schouder, al zag ik wel één man die in gewone kleren rondliep met een riem aan. Toen ik aan hem vroeg  wat er gaande was, antwoordde hij me laconiek dat hij niet meer wist dat hij moest doen, want dat hij de aanval wel overleefd had, maar dat vele dorpen gewoon volledig verbrand waren en dat hij aan mij vroeg om eventuele overlevenden terug te brengen naar het kasteel.Wat? Ik, koning? Wat een onwerkelijke gedachten. Veel tijd om te bekomen had ik niet want algauw werd ik aangevallen door kleine paarse glibberige blokken die me beten. Ik wist niet anders te doen dan ze dood te slaan maar blijkbaar kon niemand het veel schelen want ze deden niets. Ik krijg dan een soort van raar, paars kristal waarvan ik niet wist wat er mee aan te vangen.

De eerste mensen die ik zag, samen met een (tot dan) vriendelijke slijmblok.

Mijn eerste doel is al duidelijk. Ik moet de wapens oppakken en de inwoners -van wat mijn rijk blijkt te zijn- redden van hun ondergang. Ik weet niet hoe of wat, maar dit is mijn enige kans hoe ik terug in de beschaving kan terecht komen. Dit is mijn leven en ik ben van plan er iets van te maken.

reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s