Arkadi’s verloren Minecraft dagboek #1

Geplaatst op: 21 januari 2012 door Arkadi De Proft in Verhalen
Tags:, , , , , , , , ,

Beste lezer,

Als je mijn dagboek hebt gevonden, dan leef ik mogelijk niet meer. Ik schrijf mijn avonturen op papier, met trillende handen en te weinig voedsel in mijn handbereik, terwijl er overal angstaanjagende monsters op de loer liggen. Ik ben dit allemaal nog niet gewend. Hoe begon deze drastische wending in mijn leven? Ik weet niet wat me overkwam, maar opeens tuimelde ik in een wereld vol met blokken. Ik keek even goed rond me en zag tot mijn verbazing dat mijn handen eveneens in blokken getransformeerd waren. Maar het ergste vond ik dat ik helemaal alleen was. Ik zag echt niemand in mijn omgeving en al zeker niets wat teken van leven gaf. Geen gebouwen, geen lichten, geen straten, … Onaangetast gebied. Het was raar, een gebied dat niet vervuild was, waar geen geluid van auto’s was. Maar tegelijk gaf het rust.

Ik kon natuurlijk niet bij de pakken neer blijven zitten en besloot op verkenning te gaan. Opeens kwam ik een boog tegen en ik had de drang om de boom te slaan. Man, wat deed dat zeer. Na wat hout verzameld te hebben en mijn hand flink te hebben geblesseerd, wandelde ik verder, maar niet voor ik een stevige houten houweel in mijn handen hield. Genietend van het goede weer en de frisse lucht slenterde ik verder. Hier zou ik wel kunnen verblijven, al had ik toch wat behoefte aan gezelschap. Ik zag een bos en besloot wat verkoeling te zoeken onder het bladerdek en te zoeken naar een rivier. Opeens sprong me iets in het oog. Er was een grot en daarin zag ik zwartkleurige bollen in het steen zitten. Kool! Dat had ik nodig om mijn omgeving te verlichtten en om te koken! Ik mijnde alles wat ik kon vinden en ging dan verder. Wat ik toen zag deed me terug ontspannen. Ik was dan toch niet de enige hier. Ik geef toe, ik had wat meer verwacht van het gezelschap maar ik zal het hiermee moeten doen.

Het gezelschap dat me begroette in Minecraft.

Ik besloot geen van de varkens te slachten maar gewoon verder te lopen, ik had toch nog geen trek. Ik wist dat ik een schuilplaats nodig had omdat ik me minder veilig voelde naarmate de dag vorderde en ik liever in een houten huisje zou slapen in plaats van mij in de koude buitenomgeving te verkeren. “Een deken zou anders ook niet mis zijn,” dacht ik toen ik een paar schapen zag lopen. Tijd om er nog even op uit te gaan en wat wol te jatten van die schattige blérende dieren. Na wat schapen te hebben gevonden, heb ik die dan ook maar meteen geslacht door het gebrek aan een schaar en zo kreeg ik genoeg wol om een lekker warm deken van te maken. Nu alleen nog een goede plaats vinden en dus liep ik verder tot ik in een bergachtige streek terecht kwam waar ik een vreemd soort gat vond in een berg. Ik besloot dan ook om dit van dichterbij te gaan bekijken. Een uitdaging? Jazeker, maar soms breekt de nood alle wetten. De angst voor het onbekende is zeker aanwezig, maar wie weet is de beloning zo groot dat ik er spijt van zou hebben geen kansen te hebben genomen.

Het geheimzinnige gat in de grot.

Nadat ik de afstand overbrugd had vond ik een kleine grot met verschillende ingangen en donkere hoekjes. Ik naam dan ook maar mijn verzamelde kool en stak het op het hout. Met wat extreem moeilijke verwarm-technieken kreeg ik de fakkel brandende en kon ik een goed overzicht krijgen van de grot en van wat er gedaan moest worden voor dit een gezellige woning werd. Maar iets anders stal de aandacht van me, namelijk een grijze massa in de grond. Inderdaad, puur ijzererts! Ik spurtte er naartoe en hakte er op los met mijn ondertussen gemaakt stenen houweel. Ik keek lustig rond of er nog meer was maar teleurgesteld moest ik concluderen dat dit alles was.

De enige ijzererts in deze grot. Eenzaam en bijna angstaanjagend.

Door al het harde werk dat er verricht was, had ik niet door dat het ondertussen al nacht was geworden. En ik had nog geeneens afsluitingen voor mijn ingangen! Dat wordt flink overwerken… Ik maakte er vlug twee toe en toen pas zag ik het gat in de grond met een sissende Ceeper en net zo’n angstaanjagende spin. De cCeeper werd belet door zijn grote, logge bouw en kon niet naar boven komen, maar de spin toonde zijn haat snel genoeg tegen me. Wat volgde was een lang en spannend gevecht, maar uiteindelijk kwam ik er als winnaar uit. Gelukkig maar, anders zou dit dagboek nooit zijn afgemaakt. Ik nam mijn prijs aan (een simpele draad) en klom vlug naar een plekje bovenin de grot waar ze mij niet kunnen bereiken… Nu zit ik hier dus, terwijl ik dit aan het schrijven ben angstig over de rand aan het kijken voor enig gevaar. En ik heb vreselijke honger… Mijn volgende dagboek zal hopelijk spoedig volgen, mits ik dit vreemde avontuur lang genoeg zal kunnen overleven.

~Arkadi

reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s