Erik’s Top 10 van 2011

Geplaatst op: 15 januari 2012 door Erik Dekker in Verhalen

Het nieuwe jaar staat al ons even in ons systeem. Ongelofelijk hoe hard de tijd eigenlijk gaat, als ik eraan denk. 2012 gaat voor mij hopelijk garant staan voor een hoop liefde, geluk en uitstekende drank waarbij de glazen maar vaak met elkaar mogen ketsen. Het is hét jaar waarin de wereld zou moeten vergaan volgens de Mayakalender. Maar het is ook een jaar dat 2011 zou kunnen overtreffen op het gebied van uitstekende games. Hier wil ik zeer binnenkort nog dieper met je op ingaan, alhoewel je alvast een voorproefje kunt ervaren in Suzanne’s onlangs verschenen artikel, waarin de top van de ijsberg al is verkend op het gebied van nog uit te komen triple A titels. Maar hier schrijf ik nu niet over. Dit artikel wil ik graag wijden aan een terugblik op het uitstekende jaar dat we zojuist hebben mogen ervaren. 2011 was voor mij een topjaar op het gebied van vriendschap, bizarre gebeurtenissen en natuurlijk games die zó goed zijn dat je je vingers er spontaan bij af gaat likken.

Na 2007 ben ik eigenlijk niet meer zo verzadigd geraakt op het gebied van games. Toentertijd kwamen titels als BioShock, Assassin’s Creed, Halo 3 en Mass Effect in de winkelrekken te liggen; stuk voor stuk games die ik zelfs nu nog een warm hart toedraag. En dat allemaal tegen het einde van het jaar, kun je je voorstellen wat voor dure maanden het zijn geweest voor me?

Ook het jaar 2011 heeft mijn portefeuille niet bepaald goed gedaan, met een grote lijst aan toptitels die het desbetreffende genre opnieuw op de kaart wisten te zetten, of simpelweg naar een nieuw niveau wisten te tillen. Opvallend is, dat ik nog niet zolang geleden de indiemarkt heb ontdekt en naar mijn grote verbazing soms minstens zo goed heb kunnen genieten van de wat kleinere titels die men wat sneller over het hoofd ziet. Vandaar dat je ook een paar downloadbare games in de lijst ziet staan, maar nogmaals naar mijn mening volkomen terecht. Maar welke games dat zijn? Dat kun je vinden in mijn top 10 van 2011 hieronder.

10. The Baconing

Dit derde deel in de DeathSpank franchise staat wederom garant voor een overdosis humor, actie en over de top wapens. Voor wie DeathSpank niet kent, kun je de reeks het beste vergelijken als een mix tussen Diablo, die een soortgelijk camerastandpunt hanteert en vechtsysteem, en Borderlands vanwege het cartooneske grafische jasje en de loot, die in zowel Borderlands als Diablo te vinden zijn. Een gewaagde, maar geslaagde combinatie. Het feit dat de DeathSpank games vol zitten met heerlijke droge humor die mij altijd weer een lach op het gezicht weten te toveren, zorgen ervoor dat ik voor vele uren vastgekluisterd aan het beeldscherm kan blijven zitten.

Dus, houd je ervan om je in een grote open wereld te bevinden die vol zit met vreemde monsters, scheepsladingen aan schatten en goed uitgewerkte humor, dan zul je een hoop lol kunnen beleven met DeathSpank. Het derde deel in de reeks, The Baconing, doet naar mijn mening niet onder aan zijn voorgangers. Natuurlijk is het nieuwigheidsgehalte niet bepaald hoog, aangezien de spelmechanieken nagenoeg hetzelfde zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Waarom zou je een winnende formule veranderen? Innovatie maakt een reeks niet altijd beter.

9. Tropico 4

Een verrassing voor mij is het plezier dat ik aan de god-game Tropico 4 heb beleefd. In deze game reis je af naar het tropische eiland Tropico in de jaren ’40, een eiland waar het nagenoeg altijd zonnig is, de palmbomen zich op iedere straathoek bevinden en waar de aanstekelijke Spaanse muziek nagenoeg altijd te horen zal zijn. Jij bent echter een dictator die Tropico naar jouw eigen hand moet zien op te bouwen. Investeer je meer in grondstoffen zodat Tropico moderner wordt en van gas en elektra voorzien kan blijven worden, dan kan dat. Toeristen zullen daar echter niet altijd blij mee zijn, want die willen authentiek en sfeer.

Zo moet je keuzes maken en dat is niet altijd makkelijk. Tel daarbij op dat je ook nog machten hebt van over de hele wereld die je willen helpen of ten onder willen brengen (je bent uiteindelijk een dictator) en de nodige natuurrampen die zich zo nu en dan voordoen. Nee, een dictator heeft het niet makkelijk maar juist in de uitdaging weet Tropico 4 te schijnen als een tropische zon op klaarlichte dag. Het moraal van het verhaal luidt namelijk dat je niet iedereen te vriend kunt houden, een wijze les voor het echte leven. Keuzes hebben consequenties, zowel goed als slecht. Dat zorgde ervoor dat ik met Tropico 4 steeds anders aan het spelen was. Een vrij unieke spelbeleving in een tijd waar in de meeste games alles recht toe recht aan moet verlopen.

8. Call of Duty: Modern Warfare 3

Ieder jaar kunnen we een nieuwe Call of Duty game verwachten. Dat is geen speculatie, maar een feit dat net zo hard klopt als het feit dat de klok twee keer per dag dezelfde tijd bereikt. In de in 2010 uitgekomen shooter Call of Duty: Black Ops ben ik mijn 50,000e kill gepasseerd met een kill/death ratio van ongeveer 2.38, een prestatie waar ik persoonlijk best trots op ben. Je kunt je voorstellen dat ik daarom ook reikhalzend uitkeek naar het derde deel in de Modern Warfare trilogie. Zou de game Black Ops kunnen evenaren? Is Call of Duty: Modern Warfare 3 een goede game?

Persoonlijk ben ik best over de titel te spreken. De wapens voelen goed aan, de nieuwe gadgets zijn goed bedacht en de vele manieren om jouw eigen killstreak uitrusting in elkaar te zetten, vind ik zeer noemenswaardig. Modern Warfare 3 is daarom ook de beste Call of Duty game tot nu toe op het gebied van customization en de manier om jouw eigen soldaat in elkaar te zetten. De perks vullen elkaar goed aan en voor iedere perk die jouw tegenstander gebruikt, is wel een perk om het tegen te gaan. Een beetje het aloude spelletje ‘steen, papier, schaar’ dus, alleen kun je nu nog steeds winnen als jij de schaar hebt terwijl je een steen tegenkomt.  Mijn enige irritaties liggen bij het feit dat de maps niet groot genoeg zijn. Het feit dat je, als je slecht speelt, minstens zes keer dood kunt gaan in een minuut tijd, zorgt ervoor dat het speeltempo aanzienlijk hoger ligt dan in Call of Duty: Black Ops, waarin de speelsnelheid naar mijn mening perfect in balans was. Misschien moet ik wennen, ik durf het niet te zeggen. Maar onopgemerkt is dit absoluut niet gebleven. Niettemin is dit simpel gezegd verplicht voer voor de doorgewinterde Call of Duty fan.

7. RAGE

De nieuwste creatie van de vroegere koning van first person shooters komt in de vorm van RAGE: een shooter in hart en nieren, maar doet het toch net even anders dan de meeste generieke games in dat genre. RAGE combineert namelijk keiharde shooter actie met role-playing elementen. In deze game kruip je in de rol van een overlevende van een meteorietinslag. De wereld is bijna compleet verwoest en wat er nog overeind staat, wordt geplunderd door bandieten. Daarnaast wordt de wereld nu ook bevolkt door allerlei nare mutanten. Je leest het goed, RAGE is geen game die garant staat voor lolly’s, aardbeien en regenbogen. Nee, in plaats daarvan moet je het zien te redden in een harde wereld waar de inwoners jouw hulp hard nodig hebben in de vorm van bloedstollende quests. Deze quests variëren van het zuiveren van een vergiftigde waterleiding tot het meedoen aan een zeer bloederige televisieshow voor geld.

Wat voor opdracht je ook wenst te vervullen voor een hulpbehoevende inwoner, je zult bijna altijd jouw geweren moeten gebruiken tegen talloze vijanden. Wat mij vooral is bijgebleven van RAGE is de intelligentie van jouw tegenstanders.In tegenstelling tot de meeste shooters, waar vijanden dom op je afrennen of heel generiek gaan schuilen en op getimede momenten tevoorschijn komen, leiden jouw belagers in RAGE zowat een geheel eigen leven. De ene keer rennen ze snel op je af met messen, de andere keer wisselen ze tussen obstakels voor bescherming, of zullen ze klimmen en klauteren door de omgeving om jou van achteren te kunnen besluipen. Zeer uniek en de onberekenbaarheid van mijn tegenstanders in de uiterst sfeervolle claustrofobische ruimten, zorgde bij mij vaak genoeg voor een snel kloppend hart. Het is jammer dat RAGE in een uur of vijftien uit te spelen is, maar de kwaliteit maakt eigenlijk alles goed.

6. Bastion

De role-playing game Bstion is zonder twijfel een van de meest schijnende pareltjes op de indiemarkt. In deze game kruip je in de rol van ‘The Kid’ die een van de weinige overlevenden is van The Calamity, een vloek die de hele wereld heeft versteend. Het gevolg is een emotionele zoektocht door de wereld naar overlevenden en de langzame heropbouw van de wereld. Maar voor een vervloekte wereld moet ik zeggen dat Bastion er adembenemend goed uitziet. Alles is met de hand getekend in een cartooneske stijl om je vingers bij af te likken. Dit geldt ook voor de animaties van de monsters in de wereld en natuurlijk van jouw personage The Kid. Zijn manier van bewegen geeft je het gevoel dat hij een echt mens is en niet een generiek hoofdpersoon zoals we dat helaas nog te vaak in games tegenkomen.

Waar Bastion zich echter pas echt in kan onderscheiden, is de aanwezigheid van ‘the narrator’ ofwel de verteller. Alles wat The Kid in Bastion doet, wordt ondersteund door een heerlijk dromerige opmerking van de verteller. En het leuke is, een hoop dingen staat niet in het script vastgeketend. Je kunt bijvoorbeeld een verlaten markt met de grond gelijk slaan met jouw wapen. De verteller zegt dan ‘Kid just rages for a while’. Als je echter was doorgelopen, dan had je weer iets anders gehoord. Op die manier volg je wel een vooraf bepaald avontuur, maar geef je er een geheel eigen draai aan. Had ik je al verteld over de onvergetelijke soundtrack die ijzersterk is en waar ik nu nog steeds naar luister? I rest my case. Al dit moois maakt van Bastion een role-playing game die de liefhebber in zijn leven een keer moet hebben doorlopen.

5. Star Wars: The Old Republic

Normaal gesproken zouden Bastion en de massive multiplayer online game Star Wars: The Old Republic met elkaar van plek zijn gewisseld, maar nu ik wat meer uren heb gestoken in BioWare’s nieuwste online game, moet ik zeggen toch betoverd te zijn door dit kolossale ruimte epos. In The Old Republic volg je met jouw eigen gemaakte krijger een uniek verhaal waar je door middel van jouw eigen gemaakte keuzes, een geheel eigen draai aan kunt geven. Voordat je begint kun je kiezen tussen The Empire en The Republic, ofwel de slechte- en goede kant. Maar binnen deze facties lopen de morele keuzes soms flink uiteen. Zo is mijn Sith Sorcerer een goedaardige man die je echter niet moet tarten, want dan wordt al het kwaad op de wereld losgelaten. Je leest het dus goed, ik ga eigenlijk tegen alle regels in. Maar dat is dus het mooie van deze game, jouw eigen keuzes bepalen het verloop van jouw eigen avontuur in een wereld met duizenden spelers. En dat maakt deze game uniek in zijn soort. Bijna alle opdrachten worden ondersteund door gesproken dialogen met andere personages, waarbij je jouw eigen keuzes kunt maken. Kies je ervoor om de gevangene die over waardevolle informatie beschikt, te martelen tot zijn dood om het eruit te krijgen, of kies je voor de wat menselijkere aanpak?

Toegegeven, The Old Republic heeft heel wat spelelementen van andere MMO’s gebruikt, en dan met name World of Warcraft, maar die spelformule stak naar mijn mening zeer goed in elkaar. Ik stoor me er daarom ook niet echt aan. Daarnaast biedt deze game genoeg unieke elementen om de spelbeleving fris te houden. En dat is iets wat simpelweg cruciaal is in een genre dat de afgelopen jaren overspoeld is geraakt door andere online games die het grote geld opzochten, maar tevergeefs keihard faalden. En Star Wars fans, maak je geen zorgen: BioWare blijft meer dan trouw aan de lore van het Star Wars universum.

4. Batman: Arkham City

Een van mijn favoriete superhelden is zonder twijfel Batman. Deze boodschapper van de nacht werkt het liefst als de inwoners van de stad Gotham vredig liggen te slapen en alle criminelen naar buiten komen. Helaas zijn licentiegames over het algemeen bagger slecht, maar ontwikkelaar Rocksteady verraste vriend en vijand in 2009 met de game Batman: Arkham Asylum. Deze game wisselde heerlijk vloeiende actie af met ingenieuze puzzels. Grafisch gezien was die game een parel en ook qua sfeer kon Arkham Asylum zich zonder twijfel in de lijst met topgames scharen. Maar hoe overtref je zo’n game? Simpel, met het officiële vervolg: Batman: Arkham City.

Arkham City biedt in principe alles wat Arkham Asylum zo goed deed, maar biedt in plaats van een eiland met een gevangenis als setting, wat voor redelijk lineaire gameplay zorgde, een bizar grote stad dat volgepropt zit met zeer goed uitgewerkte content. Overal waar je komt lopen botte slechteriken rond die jou het liefst bont en blauw slaan, maar dat houdt The Bat natuurlijk niet tegen. The Joker loopt weer rond in de stad en hij heeft alle topcriminelen, zoals Harley Quinn, Two Face, The Penguin en Bane bij elkaar geraapt om Arkham City over te nemen en The Bat tegen te houden in zijn epische queeste naar verlossing. Het gevolg is een constant kat- en muis spel tussen The Joker en Batman, wat voor heerlijke over de top situaties zorgt gecombineerd met een snel kloppend hart. Gelukkig heeft de vliegende vleermuis nu al vanaf het begin al zijn gadgets tot zijn beschikking en krijgt het er later zelfs nog een aantal bij. Een zeer aangename afwisseling is dat je in deze game op momenten ook als Catwoman kunt spelen, een femme fatale die kan klimmen en klauteren als de beste, maar ook nog eens ferme klappen kan uitdelen. Kon je je goed vermaken met Arkham Asylum, dan ben je het je gewoon verschuldigd Arkham City ook te doorlopen. Man, wat een geweldige game!

3. Gears of War 3

De over de top third-person shooter Gears of War 3 is het slotstuk in de trilogie met de spierbundel Marcus Fenix in de hoofdrol. De kwaadaardige Locust aliens staan op het randje van vernietiging, vanwege een mutatie die zowel de Locust als de mens veranderen in lopende nucleaire bommen. Wat volgt is een oorlog die op drie fronten wordt gevoerd. Dit zorgt niet alleen voor de nodige afwisseling, maar ook voor een hoop emotionele momenten van verschillende kanten. Niet alleen is de verhaalgedreven modus van Gears 3 ongeveer veertien uur lang, wat twee keer zo lang is als de voorgaande delen, maar heb ik niet op een moment het gevoel gehad dat er te weinig liefde in een bepaalde sequentie is gestopt. Ontwikkelaar Epic Games doet zijn naam eer aan en dat kun je zien aan zowel de souplesse in de gameplay, de keiharde executies, de dialogen en de emotie die zo nu en dan tevoorschijn komt. Ik zal niet ontkennen dat ik een paar keer met een flinke brok in mijn keel heb zitten spelen.

Maar Gears draait niet alleen om de singleplayer. Nee, ook op het multiplayer vlak schijnt de game als een hele dure Swarovski diamant. De populaire ‘Horde’ modus uit het tweede deel is in deel drie wederom aanwezig, maar is aanzienlijk uitgebreider gemaakt. Dit keer moet je het zien te overleven tegen talloze computergestuurde vijanden die met volle kracht op je af komen, maar kun je je nu beter verdedigen door vallen te plaatsen, wapens te kopen, achter turrets te kruipen en jezelf terug te kopen in het gevecht als je dood bent gegaan. Geld is van groot belang en je zult er slim mee om moeten gaan om als overwinnaar uit de strijd te komen. Want de intelligentie van jouw vijanden is in deze game ontzettend hoog. In ieder geval hoog genoeg om het jou knap lastig te kunnen maken. Nieuw is de ‘Beast’ modus, waarin je dit keer in de rol kunt kruipen van de verschillende Locust, die ieder unieke gaven en krachten hebben. Doel is om de COG (ofwel de menselijke troepen) dood te maken. Een zeer aangename toevoeging in de toch al zo rijkelijk gevulde multiplayer modus.

Net zoals bij de eerste twee games, bevat ook Gears of War 3 de nodige competitieve multiplayer modi, waarin je vijandelijke spelers de hersenen in moet zien te slaan, of te bewerken met een kettingzaag. Ikzelf heb daar nog niet echt veel uren ingestopt, want ik moet zeggen dat het allemaal erg hardcore is. Ben je geen speler vanaf het eerste uur, dan word je genadeloos hard afgemaakt. Maar ik wil het zeker weten een keer oppakken, want als je lekker gaat, dan blijf je ook scoren. Al deze toevoegingen maken van Gears of War 3 een titel die tot de nok toe gevuld is met uitstekende content. Een parel van een schietspel en dat kan ik niet snel meer zeggen in een genre dat overspoeld is met generieke shooters.

2. Dark Souls

In een game-industrie waar voornamelijk de casual gamer op zijn wenken bediend wordt, vind ik het een verademing om ook eens games op te kunnen pakken die jou genadeloos hard straffen bij gemaakte fouten, zoals een SM meesteres dat doet als je stout bent geweest. Oké nu loop ik wat te hard van stapel, maar het benadrukt Dark Souls, de opvolgers van de minstens zo moeilijke game Demon’s Souls, maar al te goed. In deze game ga je dood. En hard en vaak ook. Overal waar je komt ligt er gevaar op de loer dat jou in een paar klappen naar het hiernamaals kan brengen. Maar daar ligt ook meteen de charme van de game. Door te vallen en op te staan leer je het gedrag van jouw tegenstanders te kennen en ben je de volgende keer beter voorbereid op wat er komen gaat. Als je doorzet, dan zul je verrassend veel voldoening vinden in jouw geboekte progressie. Dat gold in ieder geval wel voor mij. Zoek je goed, dan zul je ook nieuwe wapens, uitrustingen en magische spreuken voor jouw personage kunnen vinden. Heerlijk.

De teller staat nu op welgeteld honderd uur speeltijd en ik heb de game slechts één keer uitgespeeld. Als je je bedenkt dat je de game meerdere keren via new game plus uit kunt spelen, waarin je jouw sterke personage mee kunt nemen en vijanden moeilijker zijn als ooit tevoren, kun je je bedenken dat Dark Souls garant staat voor vele, vele uren pijnlijk speelplezier. Een vriendelijke waarschuwing: waarschijnlijk zal er wel een controller of drie sneuvelen vanwege de woede. Mijn advies: gooi het er lekker uit en richt die woede op jouw tegenstanders in deze game.

1. The Elder Scrolls V: Skyrim

Al toen Skyrim vorig jaar werd aangekondigd, wist ik dat het mijn Game of The Year zou worden. Noem mij een fanboy, maar Bethesda heeft mij nog nooit teleurgesteld in haar games. In The Elder Scrolls IV: Oblivion heb ik al welgeteld vijfhonderd uur gestopt en ik denk dat ik dat aantal zal verdubbelen wat betreft Skyrim. Deze game doet simpelweg zoveel goed, dat het eng is.In deze game kruip je in de rol van de Dragonborn, een uitverkorene die door middel van shouts, de taal van de draken kan spreken en hun krachten tevens kan gebruiken. Dit leidt niet alleen tot een hele toffe game ervaring waarin je jouw krijger steeds sterker ziet worden, maar het zorgt ook nog eens voor variatie, als je je bedenkt dat er ongeveer dertig unieke shouts in Skyrim zitten. Denk aan het spuwen van vuur of het vertragen van de tijd, allemaal voor een unieke speelstijl. Heerlijk, daar houd ik nou van. Draken komen in Skyrim willekeurig tevoorschijn en een paar seconden vooraf hoor je een luide kreet door de lucht gaan, een kreet die mij vaak kippenvel heeft bezorgd. Draken kunnen namelijk ontzettend uitdagend zijn, ben je niet helemaal goed voorbereid. Het gevolg is dat je vaak met een bepaald adrenalinegehalte zit te spelen.

De vele honderden unieke locaties in de wereld van Skyrim zitten tot de nok toe gevuld met gevaren en schatten, waarmee je jouw personage sterker kunt maken. Ieder uitstapje naar een nieuw locatie is weer een feestje, in tegenstelling tot Oblivion waarin sommige locaties vrij generiek aanvoelden. Alles is volgens Bethesda met de hand gemaakt en dat kun je terugzien in de prachtige omgevingen die stuk voor stuk anders uit zien. Ik gebruik daarom ook niet de fast-travel optie, maar bewandel de paden met mijn eigen benenwagen. De game duurt zo aanzienlijk langer, maar dat maakt mij niet uit. Op deze manier kom ik een hele hoop random encounters tegen die ik anders zou hebben gemist.

Die random encounters zijn trouwens compleet afgesteld op jouw eigen speelstijl, wat iedere playthrough weer uniek maakt. Jouw gemaakte acties bepalen het verloop van het spel een beetje. Ben je een sterke magiër? Dan krijg je misschien eens een boze uitdager op je pad die een duel met je aan wilt gaan. Of als je een sluipende huurmoordenaar bent, dan zul je speciale opdrachten tegenkomen die daarop zijn afgesteld. En het mooie is dat missies zichzelf automatisch genereren, dus je hebt altijd wel iets te doen.

Maar het leuke is dat er maar weinig echt scripted is, je komt zoveel random encounters tegen die allemaal wel een bepaalde rol vervullen in jouw verhaal. Dit maakt van Skyrim een unieke game die eigenlijk iedere liefhebber van role-playing games moet hebben gespeeld. Ik kan me het aantal keren niet meer herinneren dat ik verkrampte kaken had van de open mond die ik kreeg, zoals nachtelijke missies in het donker en je opeens het noorderlicht in volle glorie tegenkomt. Kippenvel. Onthoud maar dat de game vol zit met magische elementen die jou gegarandeerd een Gamegasm zullen bezorgen. Hopelijk zullen anderen een voorbeeld nemen aan deel vijf in The Elder Scrolls franchise, want deze game laat zien hoe een game gemaakt moet worden.

Het moge duidelijk zijn dat het jaar 2011 een subliem jaar was op het gebied van games. Er kwamen simpelweg zoveel goede titels uit die de liefhebber gewoon gespeeld moet hebben. Ik moet er zelfs nog een paar aanschaffen, zoals Deus Ex: Human Revolution, Saints Row: The Third, Battlefield 3 en noem maar op. Waar haal ik in godsnaam de tijd nog vandaan? Als ik alles uit 2011 heb gespeeld, dan staat 2013 weer voor de deur. Tijd is een luxeprobleem denk ik, maar deze potentiële pareltjes lopen gelukkig niet weg.

Met warme gevoelens kijk ik terug op het vorige jaar, maar 2012 belooft ook een uitstekende periode in mijn leven te worden op het gebied van games. Tot mijn grote genoegen zie ik dat het role-playing game genre na een flinke dip weer in populariteit begint toe te nemen. Met Diablo III, BioShock Infinite, Dragon’s Dogma, Ni No Kuni, Guild Wars 2 en Mass Effect 3, kun je je voorstellen dat het weer hele lange dagen wachten zullen gaan worden. Maar ach, tot die tijd zal ik mij nog uitstekend kunnen vermaken met de absolute zwanenzangen van 2011.

Ik hoop dat je in 2011 hebt genoten van onze artikelen. We blijven naar punten zoeken om onszelf te verbeteren, in het belang van de website. We kunnen je in ieder geval meegeven dat dit jaar nog spectaculairder gaat worden! Dat 2012 jullie allen maar een fantastische en onvergetelijke tijd mag bezorgen vol liefde, geluk en goede drank. Enkel voor het proosten natuurlijk, ahum.

~ Erik

reacties
  1. Filimonov zegt:

    RAGE had echt, ècht top kunnen zijn. Het had meer RPG moeten zijn… ik zou echt graag een WoW/CoD/BF combo willen zien, maar dat is blijkbaar moeilijker dan het lijkt😉

    Skyrim moet t combatsysteem fixen. Melee combat is zo kut als wat.

    • Erik Dekker zegt:

      Ik snap dat RAGE bepaalde verwachtingen had geschept bij mensen, maar ik heb er voorafgaand weinig van meegekregen dus ik werd meer dan positief verrast. Wat bedoel je echter precies met een WoW/CoD/BF combi? World of Warcraft gecombineerd met shooter elementen of?😉

      En heb verder niet echt problemen ondervonden in Skyrim, speel zelf een Battlemage en vooral shieldbashen is ongelofelijk fijn uitgewerkt!

  2. Filimonov zegt:

    Ja ik houd zelf niet zo van magie e.d. dus ga altijd voor de Barbarian/Warrior achtige dingen. Melee combat vind ik dus niet zo geweldig, was al niet in Oblivion en is het ook niet in Skyrim.

    En met MW3/COD/WOW combi bedoel ik simpelweg een FPSMMO maar dan tof😛

    • Erik Dekker zegt:

      Misschien dat stealth je meer pakt! Ik wil hierna een stealthy assassin maken, dat schijnt ontzettend leuk te zijn in Skyrim dus ben benieuwd😀 En een FPS MMO lijkt mij ook wel wat eigenlijk! Heb daarom wel verwachtingen van Planetside 2 hehe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s