Suzanne’s top 10 van 2011

Geplaatst op: 19 december 2011 door Suzanne de Jong in Verhalen

We zitten alweer in de laatste maand van 2011. Wat is het jaar toch snel gegaan. Door de prut zomer dit jaar heeft iedereen volgens mij ook één heel jaargetijde overgeslagen. En van mij mag het een winter worden met lekker veel sneeuw. Gewoon om te compenseren met de waardeloze zomer. Gelukkig was het absoluut geen slecht jaar qua games. We werden maand na maand getrakteerd met verschillende releases om je vingers bij af te likken. Waar vroeger het najaar was om te knallen zien uitgevers nu het hele jaar door kans om uit te pakken. Prettig voor ons, want dan hoeven we niet meer al onze spaarcentjes op te sparen voor de november releases. Nu hebben we het hele jaar door een berg aan goede games. Benieuwd welke tien games ik dit jaar helemaal de hemel in heb geprezen? Lees dan even verder, we tellen af van tien tot één terwijl de spanning stijgt.

Mijn top tien van dit jaar ziet er als volgt uit:

10. Operation Flashpoint: Red River

De tactische shooter voor de hardcore gamer viel wat slordig in mijn handen. De graphics lieten op bepaalde punten heel wat steken vallen en de gameplay was niet erg vernieuwend. Ik ben bang dat de serie een beetje op zijn eind loopt. Maar ik heb me stiekem toch goed vermaakt met de game. Het is eens wat anders dat het op hoog tempo neerknallen van een heel dozijn aan soldaten. Het uitpluizen hoe je het beste je vijand overmeesterd heeft echt iets, je merkt ook overduidelijk dat de met voorzorg gekozen scheldwoorden heel wat feller zijn dan bij het doodgaan bij de hoge tempo games. Bij Operation Flashpoint kun je flink balen als je het loodje legt. Hoewel de game laat zien dat het niet meer de serie is die het ooit was, staat ‘ie ondanks alles toch wel mooi in mijn top tien. Speel het en je zult snappen waarom.

9. Just Dance 3

In de review van Just Dance 3 vermeldde ik al dat ik vroeger op een dansschool gezeten heb. En deze game bracht die gezellige tijd die ik op de dansschool had een beetje bij mij naar boven. Je kunt het een nostalgische trip noemen. De geografie die in het dansspel zit is ook wel een beetje dezelfde soort geografie die ik meekreeg op de dansschool. Dan is voor mij vanzelfsprekend dat degene die verantwoordelijk is voor de geografie een pluim van mij krijgt. Hoewel ik tijdens het (te) enthousiast dansen een peertje uit de lamp sloeg, heb ik dus erg veel plezier met de game beleefd. Het is eens wat anders dan op de bank hangen en ik vind het helemaal een feest dat je bij Xbox 360 versie (met Kinect dus) helemaal geen vervelende controllers hoeft vast te houden. Ik ken mezelf namelijk; ik ben te lui om die veiligheidsbandjes om mijn polsen te doen, maar anderzijds gooi ik bij een vrolijke move zo die controllers uit mijn handen. Dit heb ik dan natuurlijk pas door als er bijna een paar ruiten zijn gesneuveld. Voor mij dus alleen nog maar Kinect versies. Als ik op de radio een liedje hoor die ook in Just Dance 3 zit en gelijk de moves mee wil dansen die synchroon zijn aan de ‘gameplay’, zegt dit voor mij genoeg. Daarom staat Just Dance 3 op een welverdiende negende plek in mijn top tien.

8. Sims 3 Beestenbende

Ik ben al een fan van de Sims vanaf 2000. het jaar dat de allereerste Sims game uitkwam. Ik was toen zes jaar oud en onderzocht al welke cheats er waren. We hadden toen nog internet op de telefoonlijn, dus die cheats opzoeken was toentertijd geen kwestie van “even Googlen”. Tijdens mijn eerste slaappartijtjes was het stoer om midden in de nacht je Sims op een zo triest mogelijke wijze het leven zuur te maken. Of het bouwen van de grootste en mooiste huizen. Heel bijzonder aan de Sims serie is dat ik nog nooit iemand heb horen zeggen dat het uitgemolken zou worden. Uitgever Electronic Arts weet heel goed mee te gaan met de (Sims) tijd. Toen ik hoorde dat de game Sims 3 Beestenbende zou komen, dacht ik gelijk: “Ja maar dit hebben we ook al met Sims 2 gehad?” Totdat ik hoorde dat de dieren in die game ook echte Sims zouden zijn! Ze zouden ook behoeftes krijgen en bestuurbaar worden. Ik was weer helemaal geprikkeld. En wederom deed deze Sims game wat alle Sims games bij mij met succes hebben gedaan: mij uren en uren lang in de Sims wereld meenemen.

7. Professor Layton en de Melodie van het Spook

Ook van de Professor Layton franchise ben ik fan vanaf het eerste moment. De manier van een keer op keer spannend verhaal neerzetten door een eigenlijk hele simpele gameplay vind ik heel tof. Ontwikkelaar Level 5 zet een prachtig staaltje werk neer met deze serie, want ik durf te wedden dat elke andere uitgever een game die eigenlijk alleen maar uit puzzels bestaat nooit zo succesvol zou kunnen maken. De game zit op alle fronten goed in elkaar en ook het verhaal doet deze keer wat het moet doen. Mijn hersenen zijn weer even flink gekraakt en kunnen dus weer even door, totdat de nieuwe Layton game uitkomt. Want wat mij betreft mogen er nog vele volgen. Het is voor mij overduidelijk dat Luke en Professor Layton op zeven staan in mijn top tien.

6. Pokémon Black/White

Mijn eerste Pokémon game is Pokémon blue op de Gameboy Color geweest. Daarna heb ik op mijn trouwe Ninento DS tijdens een saaie vakantie nog eens Pokémon Platinum in huis gehaald. Maar Pokémon White schudde mij weer helemaal wakker en nam mij mee naar de geweldige wereld vol prachtige virtuele wezens. Van de Pokémon serie heb ik al wel verscheidene keren gehoord dat het uitgemolken zou zijn. Hier stem ik deels mee in, maar deels ook niet. Deze game werkt zoals het nu werkt: namelijk als een trein. De gameplay doet precies wat het moet doen en als je dit teveel verandert is dat gewoon heel stom. Ik ving weer heel wat Pokémon’s in White  en maakte een top selectie van zes Pokémons die mij bijstonden tijdens de gevechten. En misschien is het door mijn zes favoriete Pokémon of omdat ik de game gewoon heel tof vind, maar ook Pokémon White is in mijn top tien te vinden en welverdiend! Een tijdloze klassieker, zo zou je het kunnen noemen.

5. Portal 2

Jammer genoeg heb ik de originele Portal nooit gespeeld, want het trok me destijds niet aan. Maar toen ik de verbijsterend goede verhalen over Portal 2 hoorde, kon ik gewoon niet achter blijven. Toen ik in een uitverkoopbak het Portal 2 schijfje wist te vissen, ben ik die tegen alle verwachtingen in toch maar gaan spelen. En het mag gezegd worden…de verkopers moesten zich diep schamen dat deze game in de uitverkoopbak lag! De eerste paar levels begreep ik er werkelijk minder van dan het achterste van een zeekoe. Maar ik zette door. Toen het kwartje viel en ik op de ‘Portal manier’ ging denken ging er een wereld voor mij open. Portal zou eigenlijk educatief materiaal moeten worden op scholen. Het is bijna een leuke manier van wiskundig inzicht. Ga ik nu te ver of valt deze game gewoon goed bij mij in de smaak? Deze bijzondere game verdient met alle respect een hoge plaats in mijn lijst van favoriete titels van dit jaar.

4. Battlefield 3

Ik geef gelijk eerlijk toe dat ik Battlefield Bad Company 2 wel heb gespeeld maar dit is geen old school Battlefield game als Battlefield 2. Ik ben dus niet helemaal bekend met de gameplay en dit werd me ook flink duidelijk tijdens de bèta. Ik wist dat dit een pure testversie was en lette daarom niet op eventuele bugs. Maar de game zag er tijdens de bèta al prachtig uit. Ook werd mij goed duidelijk dat het geen game is waar je even een map rond rent om alles wat los of vast zit helemaal vol te pompen met een berg lood. Toen de game uiteindelijk uit was had ik toch moeite om mee te komen met de grote jongens in de multiplayer. Gelukkig wist de singleplayer mij uitermate te vermaken, maar het verhaal greep mij dan weer niet helemaal. Nog steeds blijft het een prachtgame waar heel veel tijd en werk in heeft gezeten. De game pronkt, en mag pronken in mijn top tien op nummer vier.

3. Killzone 3

Killzone doet iets met mij, van mijn zuur bij elkaar gesprokkelde spaarcentjes kocht ik een PlayStation 3 toen ik veertien jaar oud was. Ik speelde er eerst een aantal ‘lieve’ release titels op. maar na twee jaar was ik toch echt wel toe aan lekkere ruige shooters. Toen in 2009 Killzone 2 het levenslicht zag, stonden al mijn liefdespijlen op die game gericht. Eenmaal in mijn PlayStation 3 gestopt, kon ik de game niet meer naast me neerleggen. De ruige grijze donkere wereld die vol zat met overtuiging, vond ik simpelweg geweldig. De kwaadaardige Hellgasts waren heel tof neergezet en het was nog eens een game van Nederlandse bodem ook! Ik kon Killzone 3 dus niet onopgemerkt voorbij laten gaan. De singleplayer was wat iedere singleplayer zou moeten doen: je op het puntje van je stoel laten zitten en je de zweetdruppels van je voorhoofd af laten vegen als je een missie heb volbracht. En dan die multiplayer: smullen geblazen! Iedere PlayStation 3 bezitter die shooters een warm hart toedraagt, zou deze game in huis moeten hebben. Ik heb inmiddels al vernomen dat er sprake is van een Killzone 4, nieuws dat eigenlijk niet ondenkbaar is, gezien het grote succes dat de franchise tot nu toe heeft gehaald. En terecht!

2. Call of Duty: Modern Warfare 3

Ook hier was de voorganger, Call of Duty: Modern Warfare 2, kenmerkend voor mij. Dit was de game die mij kennis liet maken met de online wereld van Call of Duty. Ik had daarvoor in Call of Duty 4: Modern Warfare en Call of Duty: World at War alleen de singleplayer doorlopen. Ik was toentertijd nog een groentje en helaas nog niet bekend met alle online mogelijkheden die op je af worden gevuurd als een op hol geslagen machinegeweer. Call of Duty: Modern Warfare 2 liet mij echter aangenaam kennis maken met deze geweldige online multiplayer baas, of laat ik zeggen: wereld heerser. Toen Call of Duty: Mordern Warfare 3 mij de meesterlijke singleplayer in één adem uit liet spelen en de multiplayer aanvoelde als de terugkeer naar de thuisbasis na een lange gure reis te hebben gemaakt, wist ik dat hij hoog in mijn top tien zou komen. De game biedt duidelijk meer van hetzelfde, dus op het gebied van innovatie hoef je deze game niet te kopen. Maar Modern Warfare 2 werkte al zo ongelofelijk vloeiend, dat deze gameplay formule naar mijn mening niet aangepast had hoeven worden. De veranderingen in de kleine details maken van deze game juist zo’n topper. Het is misschien niet mijn favoriete game van dit jaar maar het verdient zonder twijfel wel een goede tweede plaats.

1. L.A. Noire

L.A. Noire was een hele nieuwe game voor ons, maar de eerste verhalen, geruchten en verwachtingen waren veelbelovend. Een nieuwe game maakt het of faalt heel hard bij de onderbouwing daarvan, maar L.A. Noire heeft het helemaal bij mij gemaakt. Voor degenen die het nog niet wisten, ben ik druk bezig om mijn opleiding tot agent te starten. En het echte oude politiewerk uit Amerika vind ik uiterst interessant. En laat L.A. Noire nou niks minder en alleen maar meer zijn dan dat. De eerste beelden waren veelbelovend en ook de verhalen over de nieuwe motion scan techniek waren niet misselijk. In hoeveel games kun je nou op overtuigende wijze detectiveje spelen in de jaren ’40? Juist, die zijn er helaas niet echt. Ik heb de game inmiddels al vier keer doorlopen en ik zou zo nog een paar keer doen. De omgevingen zijn zo prachtig vormgegeven en het geeft een overheerlijk gevoel om de misdaad te bestrijden wat al tientallen jaren geleden gepleegd werd in het prachtige Los Angeles. Ik kan alleen maar heel hard hopen dat er meer van dit soort games zullen komen (denk ook aan Heavy Rain uit 2010) want ik geniet er meer van dan die onzin maskers en allemaal andere beauty behandelingen die de meeste vrouwen aanbidden. Ik aanbid L.A. Noire en de game mag daarom plaats nemen op mijn felbegeerde nummer één.

Het was en belachelijk goed gamejaar en ik ben bang dat 2012 alleen nog maar beter gaat worden. Ik begin maar alvast met sparen zodat mijn bankrekening al het game geweld van volgend jaar aan gaat kunnen. Zoals gezegd hoop ik heel erg dat er in de toekomst meer games als Heavy Rain en L.A. Noire zullen verschijnen. Ook kijk ik ongetwijfeld weer reikhalzend uit naar de nieuwe game uit de Call of Duty reeks en ben ik benieuwd welke setting de 2012-versie gaat krijgen. Er liggen nog te veel games die dit jaar uit zijn gekomen, maar nog maar deels uitgespeeld in mijn kast liggen. Zoveel games, maar zo weinig tijd. Een luxeprobleem? Ik vrees van wel. En we krijgen in 2012 alleen nog maar meer games en steeds minder tijd. We zijn eigenlijk maar verwend tegenwoordig.

Ik hoop dat je in 2011 genoten hebben van al het leesvoer op de site en in 2012 vooral doorgaan met het lezen van de artikelen die ik met heel veel liefde en plezier met je wil delen. Ik wens jullie allen een heel gezond, gelukkig, gezellige en een liefdevol 2012 toe waarin er maar een hoop gelachen mag worden. En vergeet vooral niet heel veel plezier te beleven met de steeds mooiere en betere games. Doe voorzichtig met het vuurwerk, want jullie hebben echt alle vingers nodig om die killstreaks te halen, de achievements te unlocken en de game naar het titel scherm te brengen.

-Gelukkig Nieuwjaar!

Liefs, Suzanne.

reacties
  1. Erik Dekker zegt:

    Very nice! Wil zelf BF3 nog eens aanschaffen. Helemaal na nu😉 Twijfel alleen nog op welk platform… keuzes keuzes..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s