Mijn bijna succesvolle avontuur in Dark Souls

Geplaatst op: 5 december 2011 door Erik Dekker in Verhalen

Dark Souls, een game die niet geschikt is voor de toeristen onder de gamers. In een wereld waar bijna alles en iedereen erop uit is om jou dood te krijgen, moet je van goeden huize komen om zonder kleerscheuren door dit gevaarlijke avontuur te komen. Na 88 uur te hebben gevochten als een leeuw, is het eind van Dark Souls nu eindelijk in zicht.

In deze tekst bespreek ik wat zaken die sommigen mogelijk als spoiler kunnen ervaren, dus wees bij deze gewaarschuwd.

Het eind is echter nog niet helemaal in zicht, aangezien ik de laatste baas nog moet af zien te slachten. Maar de weg ernaar toe was zonder twijfel één van de meest memorabele gebeurtenissen in mijn geschiedenis van het gamen. Ik was al erg over Dark Souls te spreken in mijn review, maar een game als deze speel je simpelweg niet zomaar uit.

Vooral in de latere uren van de game, als je betere uitrustingen en wapens vindt, zie je waar Dark Souls zo in straalt, als een glimmende diamant in de duisternis. Maar vanaf dan verandert het tempo van de game ook meteen. Waar je in het begin namelijk nog aan het worstelen bent tegen alle nieuwe gevaren, merk ik op dat ik gaandeweg de ‘flow’ door begon te krijgen.

Het gevolg laat zich wel raden, aangezien de progressie aanzienlijk sneller gaat. Alleen ik moet wel gefocust blijven, want vijanden kunnen mij nog steeds in een paar klappen kapot krijgen.

Gisteren heb ik The Four Kings verslagen, een viertal demonen die in een andere dimensie ronddwalen. Met twee menselijke compagnons aan mijn zijde, verliep het gevecht eigenlijk vlekkeloos. Tot vorige week was het niet echt fijn om Dark Souls coöperatief te doorlopen, aangezien het matchmaking systeem nog wel eens wat te wensen overliet. Na de patch, die ik een paar dagen geleden mocht binnenhalen, leken deze problemen te zijn opgelost. Tof.

Ik sloot de dag af met het ‘Bed of Chaos’ baasgevecht, een lange boom die in de macht van een kakkerlak-achtig beestje is. Een bizar tafereel, maar wat heb ik een problemen met hem gehad zeg. Ik moest namelijk verschillende aanvallen perfect ontwijken en op het juiste moment een sprong in het diepe maken. De kakkerlak bevond zich namelijk onder de boom, waar je niet zo gemakkelijk kunt komen. Je dacht zeker toch niet dat het een makkelijke opgave zou zijn, toch? Gelukkig had ik mij hierop ingesteld, maar een tiental keren doodgaan kon niet uitblijven.

De komende dagen ga ik mij bezig houden met het afstrepen van wat ik nog moet doen in deze playthrough. Ik wil namelijk graag alle duizend de achievement punten halen (staat goed op mijn Gamer’s CV) en daar heb ik volgens het wereld wijde web minstens drie playthroughs voor nodig. Niet dat ik de game niet lang wil spelen, alleen ik ben iemand die graag wat zekerheid heeft.

Dus mijnheer of mevrouw de eindbaas, u zult nog eventjes geduld moeten hebben, voordat de allesbeslissende confrontatie op de voorgrond gaat komen. Dat u het nootlot zult ondergaan, dat staat echter vast. Ik kom er namelijk aan, met een demonische bijl van twee meter lang in mijn handen welteverstaan.

Volg ons op Twitter!
Like ons op Facebook!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s