Dark Souls: de intense voldoening na een bijna onmogelijk baasgevecht

Geplaatst op: 4 november 2011 door Erik Dekker in Verhalen

Eerder deze week verscheen mijn recensie over Dark Souls, een game die niet bedoeld is voor degene die snel de handdoek in de ring gooit. Nee, het gebruikte spelconcept gaat terug naar de jaren ’90, een tijdperk vol met titels waarin je stalen zenuwen en doorzettingsvermogen nodig had om de aftiteling te halen. Toegegeven, ik ben al aardig ver in Dark Souls, maar ik heb zelden zoveel moeite gehad als met één bepaald baasgevecht. Lees verder en kom meer te weten over een opponent die jouw kont maar wat hard kan schoppen.

Degene die al bezig is met Dark Souls heeft ongetwijfeld de namen ‘Ornstein en Smough’ horen vallen, twee demonen die de kathedraal beschermen in de luchtstad Anor Londo. De weg naar de kathedraal is niet minder dan magisch te noemen. Met een constant ondergaande zon die stralen door de wolken heen laat schijnen, krijg je echt het gevoel iets episch mee te maken. En dat doe je. Naast het feit dat je kolossale bepantserde ridders tegenkomt die jou met een paar klappen vermorzeld hebben, kom je uiteindelijk ook terecht bij Dragonslayer Ornstein en Executioner Smough. Twee baasgevechten in één die je altijd bij zal blijven.

Executioner Smough is een nogal flink gezette demoon met een knots van een hamer die jou de grootste hersenschudding kan bezorgen die je ooit hebt gehad. Wat zeg ik, dat wapen verbrijzelt je schedel zonder enig probleem. Voor hem moet je dus ontzettend goed oppassen. Gelukkig is hij niet zo snel en kun je zijn klappen met enige souplesse ontwijken.

Hier blijft het echter niet bij, want je krijgt ook te maken met een tweede opponent: Dragonslayer Ornstein.

Als individuele demoon zijn ze prima te doen, maar als die twee samenwerken, dan is de hel op aarde beland. Terwijl je namelijk druk bezig bent om de hamerslagen van Smough te ontwijken, moet je al helemaal rekening houden met de pijlsnelle Ornstein. Hij kan namelijk in een fractie van een seconde door de kamer vliegen om jou vervolgens te doorklieven met een elektrische speer. Pijnlijk, dan kan ik je vertellen.

Executioner Smough

Twee nachtmerries voor de prijs van één dus. Maar hier begon de ellende pas. Heb je namelijk de vaardigheden om één van de twee neer te halen, dan zal degene die overblijft de ziel absorberen van de demon die jij zojuist hebt verslagen. Het gevolg? De transformatie naar een über demon. Al mijn zenuwen die ik ooit kon hebben gevoeld, die begonnen overuren te draaien toen ik toe moest kijken hoe mijn laatst overgebleven nemesis veranderde in een tien meter hoog gevaarte. Ornstein bleef bij mij over, omdat ik zijn uitrusting wilde halen. Dat zou ik alleen hebben kunnen klaargespeeld als Smough als eerste het loodje zou leggen.

Über Ornstein draagt een speer die twee keer zo lang als hijzelf. Hij zal alles op alles zetten om jou in de raakzone te krijgen van zijn wapen en wanneer dat eenmaal gebeurt, dan zal zijn speer door jouw lichaam heen gaan, tilt hij jou op en komt er een donderschok uit zoals je die nog nooit hebt gezien. Einde verhaal. Een gebeurd scenario dat ik niet meer op een hand heb kunnen tellen.

Uit pure wanhoop ben ik teruggegaan naar een plek waar ik veel souls kon verdienen door demonen af te maken. Ik heb zo een tijd lang virtueel bloed zweet en tranen moeten lossen, terwijl ik naar opzwepende muziek heb zitten luisteren door mijn koptelefoon. Geen makkelijke opgave, maar ik heb uiteindelijk de vruchten ervan kunnen plukken. Mijn personage werd steeds meer klaar voor de laatste allesbepalende confrontatie met Ornstein en Smough. Hoe meer ik door ze dood ging, hoe meer ik vastberaden werd om ze neer te halen. “Uiteindelijk zal ik dansen op jullie verrotte lijken,” dacht ik bij mezelf.

En zo geschiedde. Vier dagen na een hoop woede uitbarstingen door Ornstein en Smough, ben ik teruggegaan met een sterker personage. Speciaal voor de gelegenheid heb ik een afspeellijst gemaakt met stimulerende muziek. Had ik wel nodig in een baasgevecht die wel een kwartier tot twintig minuten zou kunnen duren.

Dragonslayer Ornstein

Ik stapte door de mist die mij en de twee demons afscheidde, met mijn zwaard en schild in de aanslag.

Ornstein merkte meteen mijn aanwezigheid op en sprintte als een volslagen idioot naar me toe, met zijn speer in de aanslag. Ik ontweek zijn aanvalsmanoeuvre en ging recht op de dikke Smough af. Ik ontweek vliegensvlug zijn hamerslag en begon magische spreuken uit mijn speciale schild naar hem af te vuren. Beide demons werden pissig en begonnen steeds beter samen te werken, waardoor een mogelijke opening voor een mooi schot steeds kleiner werd. Toch heb ik het voor elkaar weten te krijgen om Smough na enige tijd neer te halen, ook al ontsprong ik de dans van de dood meerdere keren.

Tijd voor über Ornstein. Ook hij deed zijn uiterste best om mij op de stapel lijken te gooien, waar ik al twintig keer eerder op heb gelegen, ongetwijfeld uit wraak omdat ik zijn maatje Smough heb afgeslacht. Ik schraapte mijn moed bijeen en rende op hem af, al zijn aanvallen ontwijkend. Zo ontstond er een opening om een paar schoten op hem te lossen, waarna er een goed deel van zijn levensbalk afging. Zo heb ik dit ritueel een paar keer herhaald, maar ook mijn leven werd meerdere keren op kritieke wijze bedreigd. Godzijdank dat ik nog een aantal middeltjes bij me had om mijn eigen levensbalk weer op te vullen.

Uiteindelijk wist ik een laatste opening te vinden nadat über Ornstein een serie aan aanvallen op mij afvuurde. De genadeklap kon eindelijk worden gelost. Ik zie Ornstein’s lichaam tegenstribbelen, waarschijnlijk nog in ontkenningsfase dat hij dood aan het gaan is. Maar het noodlot brak eindelijk voor hem toe. Je wilt niet weten hoe ik mij toen voelde. Intens. Hartkloppingen die nieuwe records braken, moesten enige tijd krijgen om weer te zakken in tempo. Wat een opluchting was dat zeg. Met trillende handen legde ik de controller naast mij neer en fluisterde zachtjes: “Yes. Ik heb het eindelijk geflikt. “

Dat is nou de kracht van Dark Souls: de bijna onbeschrijflijke voldoening die je vindt als je een obstakel overwint waar je een lange tijd hebt vastgezeten. Een in een game beleefd gevoel dat ik niet zo snel zal vergeten.

Volg ons op Twitter!
Like ons op Facebook!


Een Japanse speler die het tegen Ornstein en Smough opneemt.

reacties
  1. Ertheadius zegt:

    Je moet volgens mij veel geduld hebben om deze game uit te kunnen spelen, of niet soms? Lijkt mij wel een erg toffe game eigenlijk.. Eerst Demon’s Souls maar eens uitspelen denk ik anders loopt het niet zo mooi aan elkaar😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s