Het Hollywood voor videogames

Geplaatst op: 3 september 2011 door Suzanne de Jong in Verhalen

Jarenlang was de filmindustrie erg belangrijk voor het financiële laatje. Maar ook de game-industrie nestelt zich de laatste jaren goed in diezelfde tak. Miljoenen worden er opgehaald met deze vorm van een ‘moderne’ industrie. Grappig is dat het steeds vaker gezegd word dat games steeds meer op films beginnen te lijken. Maar willen we dat? Want dit kan zowel positief als negatief uit pakken. Hollywood maakte zijn intrede in het jaar 1857 en was als een hele levensstijl ontwikkeld. Nu is het niet meer die onvatbare anonieme stad van toen, maar is het vooral een toeristentrekpleister geworden in de prachtige stad Californië. De game industrie kwam tussen 1970 en 1980 beginnend op de proppen met de eerste games. Daar zit een flinke tijdsprong in, nietwaar? Hollywood toen, vergeleken met de beginnende game-industrie, al een enorme voorsprong op techniek en alle andere dingen die erbij kwamen kijken. Gaming stond veertig jaar geleden immers nog letterlijk en figuurlijk in de babyschoenen.

Langzaam maar zeker werd echter ook de game-industrie met open armen verwelkomd. Eerst waren de filmproducenten helemaal niet zo blij met deze nieuwe vorm van entertainment. Het trok immers mensen weg bij de toen enige en dus succesvolle filmindustrie. En opeens begin 21e eeuw ging het heel hard met de game industrie. De door 3D geanimeerde games deden het intreden, met als gevolg steeds mooier wordende graphics en natuurlijk de mogelijkheid om online te spelen. Zo had de filmindustrie de eerste met de hand getekende film in 1915, waarop pas in 1932 de echte kleurencamera zijn intrede deed. Toentertijd een prachtig staaltje techniek, maar als de vergelijking gemaakt word met games op zichzelf staand, heeft die wereld aanzienlijk meer evolutie doorlopen. Het is ongelofelijk hoe hard de wereld van games zich heeft ontwikkeld de afgelopen decennia.

Tot zover een stukje geschiedenis. Ik kan duidelijk opmaken dat games meer met het filmische aspect willen doen in games. Cut-scenes en CGI scenes waar je je vingers bij aflikt zijn bijna niet meer weg te denken uit de game-industrie. Maar tot hoeverre willen gamers een game filmisch hebben? Het moet immers wel een spelletje blijven. Als de interactie met speler en personage wegvalt, dan gaat er iets mis. Als we een film willen kijken dan doen we dat wel via een DVD of tegenwoordig zelfs Blu-Ray. Mensen die behoren tot de vorige generatie kijken meestal hun ogen uit als ze een spel zien anno 2011. Ook hoor je negen van de tien keer de opmerking ‘goh, het lijkt net een film’ voorbijkomen. En ergens hebben ze nog gelijk ook. Het aandachtsvlak wordt soms aanzienlijk meer gelegd bij het vertellen van een filmisch verhaal in plaats van de gameplay te perfectioneren. In vergelijking tot de oude Dreamcast en Super Nintendo games hebben videogames een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt. Maar tot hoever en hoelang gaat die ontwikkeling nog door?

Een shot uit een cutscene uit de game Final Fantasy XIII

Tegenwoordig zijn de film- en game industrie een stuk beter gezind met elkaar. Zo komen er tegenwoordig vaak games uit die zijn gebaseerd op films. Die relatie is op dit moment nog vrij eenzijdig, aangezien er nog maar bar weinig films zijn gemaakt die zijn gebaseerd op games, hoewel waarschijnlijk veel mensen hier geïnteresseerd in zouden zijn. Eigenlijk heeft Hollywood het maar makkelijk. Als je het heel objectief gaat bekijken, is al heel veel zonder enige moeite al in orde voor een film. Zo hebben ze acteurs, die hoeven ze alleen maar neer te zetten waar ze dat willen voor het desbetreffende shot en laten zeggen wat het script zegt. Het opnemen en klaar is kees. Dit is natuurlijk wel heel erg versimpeld en ik weet dat er veel meer bij komt kijken. Maar als ze in een game precies hetzelfde shot willen maken, moet en eerst een character getekend worden, daarna gedigitaliseerd, dan nog geanimeerd, ook de omgeving moet digitaal worden ontworpen. Dan moet er nog een voiceacting bijkomen en heb je ongeveer hetzelfde shot als in een film. Heel wat meer werk dus. Bijkomend voordeel is dat digitale personages niet kunnen protesteren over hun salaris, enkel de stemacteur.

Hoewel er tegenwoordig gezeurd word dat games steeds korter worden (games van vijf tot acht uur tot de aftiteling is bereikt), is dat altijd nog veel langer dan anderhalf tot twee uur film. Wat ook nog een keer zo is, is het feit dat de regisseur alle controle heeft over een film. Hij komt in de Bioscoop of kijkt de DVD zoals hij dat wil, en geen enkel ander individu kan daar wat aan veranderen. Maar ook bij games is dit weer zoveel uitgebreider. Als speler bepaal je zelf hoe en waar je loopt, gaat en staat. Maar dit heeft invloed op de omgeving, animatie en geluid. Als je naast een bondgenoot gaat staan die een raket afvuurt, dan beleef je het geluid van dit wapen op een meer intensere manier, dan dat je in een huis dichtbij op een stoel zit en diezelfde bondgenoot de raket los laat gaan. Een echt goed in elkaar stekende game die deze elementen perfectioneert, vergt ontzettend veel werk. Maar dan op een andere manier. Het moge dus duidelijk zijn dat de ontwikkeling van een film en game dusdanig van elkaar afwijkt om een complete overlapping mogelijk te maken.

Hoewel de techniek steeds verder en verder gaat, zou ik het aanmoedigen als zowel games als films zich blijven ontwikkelen op de manier zoals dat bedoeld is. Een té grote overlapping met elkaar zou best eens averechts kunnen werken, want filmkijkers en gamers zijn twee verschillende groepen. Hoewel het maken van een film ongekend veel werk is en je talent in je moet hebben om een bioscoop waardige film neer te zetten. Wel wordt het respect voor de game industrie bij mij flink versterkt, nu ik eens goed besef hoe veel bloed, zweet en tranen er wel niet bij de ontwikkeling van een videogame komt kijken. Hoe zou het zijn als er een apart land op onze wondere aardbol zou ontstaan die compleet in het teken staat in de ontwikkeling van games? Studio’s die met elkaar samenwerken om ons de meer intense spelbeleving ooit te bezorgen? Harmonieus, kwalitatief en totale motivatie. Een utopisch Hollywood voor games, zeg maar.

Volg ons op Twitter!
Like ons op Facebook!

Een shot uit een cutscene uit de game Starcraft II: Wings of Liberty

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s