Silent Hill: Downpour (hands-on)

Geplaatst op: 22 augustus 2011 door Erik Dekker in Impressies

De laatste keer dat we aan ons weer konden onderdompelen aan het angstaanjagende, maar sfeervolle universum van Silent Hill, was in 2009 met Homecoming. Het is goed om te weten dat men weer druk werkt om ons een nieuwe toegangspas te kunnen geven. Want een bizarre horror trip, daar kan ik af en toe zo ontzettend van genieten. Ook al moeten mijn zenuwen het vaak ontgelden bij dergelijke nieuwe avonturen. Bij Konami heb ik de game alvast achter gesloten deuren kunnen spelen en heb zo een goede eerste indruk kunnen krijgen. Wordt de game zo eng dat ik constant mijn onderbroek moet verwisselen?

Mij wordt benadrukt dat de beelden die ik ga zien gebaseerd zijn op een vroege demo, dus zo zal ik mijn speelsessie dan ook benaderen.

De nieuwe game Silent Hill: Downpour zet je in de rol van gevangene Murphy Pendleton. Daar begint de hel eigenlijk al, want je hebt geen idee wie dat persoon nou eigenlijk is. ”Natuurlijk is hij een gevangene geweest, maar waarvoor? Is hij schuldig of onschuldig?” Tijd om daarbij stil te staan had ik niet, aangezien de transport auto waar hij in zat van de weg geschept werd. En dan begint de drang om te overleven in een onbekende wereld. De gebieden waar ik mij met Murphy doorheen moest banen, zijn angstaanjagend sfeervol neergezet: van verlaten tramstations tot landhuizen die ongetwijfeld vol zitten met ziekten, monsters en geïnfecteerde mensen. Althans, zo’n gevoel krijg ik steeds als ik gedwongen ben om die arme Murphy daar doorheen te leiden. Maar hij is een gevangene, ongetwijfeld een doorgewinterde man die met beide benen op de grond staat.

Om verder te komen en zo een antwoord op al zijn vragen (en die van mij) te kunnen vinden, moet ik op een begeven moment met Murphy een geheime ingang van een verlaten restaurant binnengaan. Een beklemmend gevoel overheerst, aangezien het ontzettend donker is om mij heen en ik amper een hand voor ogen kan zien. Gelukkig is er een schakelaar voor het licht dichtbij en kan ik zo de situatie wat beter inschatten. Terwijl ik met Murphy de keuken binnenloop, merkt hij op dat het gas nog aanstaat. Geen probleem, ik zet het gewoon uit. Onverwacht ontstaat er een ontsteking en vliegt de hele kamer in de fik. Het brandalarm gaat aan en als ik niet opschiet verandert de helse zee in een watercabine waar ik niet uit kan komen. Terwijl de tijd dringt zoek ik naar het wiel dat de toestroom van het water stopt. Nog aan het bijkomen van de schrik, verandert de kamer in een gure wereld die de Silent Hill wereld typeert: rood, wanhopig en een hele hoop bloed. Een onbekende kracht komt achter mij aan en het eerst wat in mijn verstand opkomt is dat ik Murphy hier weg moet laten komen. Een lange sprint door het restaurant volgt en weet ternauwernood te ontsnappen.

Buiten deze momenten om, is de sfeer in Downpour een beetje te vergelijken met Resident Evil 4, alleen had Leon in die game toegang tot verschillende handwapens om zichzelf mee te beschermen. Murphy moet het doen met wat de omgeving hem biedt; van stenen tot moersleutels en zelfs barstoelen. In het heetst van de strijd moet hij een goed slagwapen zien te vinden die de kansen mogelijk zouden kunnen keren voor hem. Ga je hier niet goed mee om, dan gaat Murphy dood. Ik probeer op een begeven moment mijn belagers weg te jagen met een goed gemikte worp van een tafelkruk, maar tevergeefs. ”Ik moet hier weg zien te komen,” denk ik bij mezelf. Terwijl ik om de op hol geslagen mensen heen ren, kan ik een mes oppakken die iemand ongetwijfeld heeft laten vallen. Mooi.Ik draai me vliegensvlug om en steek beide belagers neer op een manier waar ik best voor in de gevangenis zou kunnen zijn beland. Maar maakt het uit in zo’n situatie?

Ik vraag tijdens mijn speelsessie hoelang mijn griezelavontuur in Downpour zou kunnen duren. Mij wordt verteld dat de gemiddelde angsthaas toch wel zo’n vijfentwintig tot dertig uur nodig heeft om de aftiteling tegen te komen. Een verrassend grote verhaallijn dus. Daarnaast moet je je bedenken dat de game een soort open wereld heeft waar Murphy zich doorheen moet zien te banen. Het is dus geen recht-toe-recht-aan game waar je na een intens gevecht even tot adem kunt komen. Nee, als je afdwaalt van je gekozen route, dan zou de eindbestemming wel eens moeilijker te bereiken kunnen worden dan je dacht.

Afgaande van mijn speelsessie zal Silent Hill: Downpour heel goed gaan scoren op het gebied van de setting en beklemmende sfeer. De afwezigheid van sterke wapens geeft je echt het gevoel dat je moet zien te overleven in een onvriendelijke en gure wereld en niet zoveel mogelijk vijanden dood moet zien te maken. Het vechten zelf zou zelf nog wat soepeler mogen, aangezien ik maar een handjevol vechtanimaties van Murphy heb mogen zien. Het zou een gouden zet kunnen zijn als je interessante informatie, wapens en andere middelen om te overleven vindt door van de route af te dwalen en zelf op verkenning gaat. Op eigen risico uiteraard, want ik kan je geen veiligheid beloven. Niettemin waren mijn eerste indrukken allesbehalve negatief. Goede horror-games die de afgelopen jaren zijn uitgekomen kan ik op één hand tellen. Ik hoop dat Silent Hill: Downpour op diezelfde hand terechtkomt.

Silent Hill: Downpour komt op 11 november dit jaar uit voor de Xbox 360 en PlayStation 3.

Volg ons op Twitter!
Like ons op Facebook!

reacties
  1. Niels Dekker zegt:

    De video geeft me de impressie dat het spel qua sfeer en vechten meer lijkt op een sick & twisted Alan Wake dan op Resident Evil 4. Ik hou deze zeker in de gaten! Is de besturing soepel Erik? Of wat houterig?

    • Erik Dekker zegt:

      Klopt er zitten zeker Alan Wake elementen in, maar de sfeer heeft naar mijn mening toch wat meer weg van Resident Evil 4😉 Beetje mix of both worlds!

    • Erik Dekker zegt:

      De besturing is vrij intuïtief, maar het geeft je wel het gevoel dat je sterfelijk bent. Het gevoel dat je niet de hele wereld aankan, vandaar ook dat je de omgeving als wapen moet gebruiken. Mocht er kwaad achter je aanzitten, dan geeft de zware besturing je echt het gevoel dat je zo snel mogelijk weg moet komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s