To live and die in Minecraft

Geplaatst op: 19 juli 2011 door Perry Stet in Verhalen

Ongeveer 5 maanden geleden merkte ik dat veel meer mensen het over Minecraft hadden. Ik had er al eerder van gehoord, maar had geen flauw idee wat het inhield. Het enige wat ik wist, was dat het een indie-game is die zich nog in beta-fase bevindt. Uit nieuwsgierigheid ben ik wezen Youtuben en vond ik een survival, building game met naar mijn gevoel absurd slechte graphics. Mede dankzij de enthousiaste commentator (SeaNanners) sprak dit spel me echter erg aan en na een paar dagen twijfelen had ik het spel toch gekocht. Een keuze waar ik absoluut geen spijt van heb gehad.

Oneindig veel legoblokjes

Omdat ik al het hele weekend lang filmpjes op Youtube had gezien, wist ik wat me te wachten stond toen ik op “ New Game” drukte. Je spawnde op een strand en aan alle kanten om je heen werden er duizenden 1×1 meter blokjes aangemaakt. Deze blokjes konden van alles zijn, steen, kool, zand, gras, water, lucht en zelfs lava. Zo werden er allerlei unieke landschappen gemaakt. Bergen, heuvels, oceanen, kleine eilandjes, stranden, grotten, bossen, steile cliffs, watervallen, lavastromen, meren, uitgestrekte grasvelden, woestijnen en zelfs zwevende eilandjes. Alles was mogelijk en bij elke wereld die je creëerde, was alles random en kreeg je in principe bij iedere nieuwe playthrough een unieke wereld. Wat je moet weten is dat elke wereld oneindig groot is, want de omgevingen vernieuwen zich na een tijdje als je besluit op avontuur te gaan.

Alle blokken in deze wereld kun je manipuleren op een of andere manier. Je loopt naar een boom en begint de boom te slaan, deze geeft je een blok hout waar je weer planken van kunt maken. Van die planken kun je weer stokken maken en van 2 stokken en 2 planken kun je weer allerlei gereedschap maken zoals schoffels, pikhouwelen, zwaarden en noem maar op. Met een pikhouweel kun je weer gemakkelijk steen en ijzer verzamelen, die je ook voor allerlei dingen kun gebruiken. Wat ik wil zeggen, is dat de mogelijkheden in het ontdekken van nieuwe dingen in principe eindeloos zijn. Figuurlijk gezegd dan, want de blauwdrukken houden na een tijdje natuurlijk op. Maar je snapt wat ik wil zeggen.

Na een paar minuten experimenten begon het donker te worden. Uit Youtube filmpjes wist ik dat ik snel een schuilplaats moest gaan vinden of maken omdat er naast varkens, kippen, koeien en schapen ook spinnen, zombies, skelleten en creepers (groene zelfmoordterroristen zonder armen) kunnen spawnen in het donker. Ik graafte een klein hokje in de zijkant van een klif en liet een klein 1×1 blokje open die als raam functioneerde. En toen begon mijn daadwerkelijke avontuur.

Interactieve griezelfilm

Uit nieuwsgierigheid ben ik verder gaan graven. Ik kwam naast steen en modder ook ijzer en kolen tegen. Niet veel later kwam ik terecht in een groot grotten-systeem. Ook hier was het donker en kwamen er slechte monsters tevoorschijn met als doel het vernietigen van het misschien wel enige mens in deze wereld. Ik kon ze altijd horen, maar nooit zien. Met alleen maar een stenen zwaard en een paar hamlappen om mijzelf te healen, was dit zonder enige twijfel één van de engste momenten in mijn hele leven. Minecraft is waarschijnlijk na Amnesia: The Dark Descent de meest angstaanjagende game die ik ooit gespeeld heb.

Pas na maanden de game te hebben gespeeld, wist ik hoe ik effectief monsters kon verslaan zonder bang te zijn.  Monsters kun je altijd horen. Nooit zien omdat het zo donker is, terwijl zij altijd weten waar jij zit. Nee, ze vallen van elke kant aan op een onverwacht moment (ook boven en beneden). Vooral Creepers waren het ergste, ze maakten geen geluid totdat ze dichtbij je stonden, dan beginnen ze te sissen en ontploffen ze 2 seconden daarna. Als je gesis hoort zonder dat je weet waar de Creeper zich bevindt, dan kun je eigenlijk je gat al graven. Of nou ja, dat doet de Creeper al voor je.

Uiteindelijk wist ik een weg naar boven te vinden met nog maar 1 health over. Ik had geen voedsel meer en mijn zwaard was inmiddels ook al kapot. Het begon net weer licht te worden en ging op zoek naar varkens om deze vervolgens te roosteren en mij te kunnen healen. Ik liep naar buiten en zag dat ik een rondje had gelopen en nog geen 30 meter van mijn huisje (lees: gat in de grond) was uitgekomen.

 Vrijheid

In Minecraft heb je geen missie; je bent vrij om te doen en laten wat je wilt. “You are only limited by your own imagination”, luidt de bijsluiter van de game en in mijn geval ook aan de hoeveelheid vrije tijd die ik had. Een paar ingame dagen later had ik een heel mooi huisje van hout gemaakt (lees: een vierkant lelijk blok). Het was mijn eerste echte bouwproject. Ik had heel wat steen moeten opgraven, hout moeten hakken en water  moeten verplaatsen. Toen het eenmaal af was, had ik het gevoel alsof ik een echt huis had gemaakt. Er ging daarom ook een groot gevoel van voldoening door mij heen. Helaas trof ik mijn onderkomen een paar dagen later compleet verwoest aan door een Creeper en moest besloot ik een nieuwe wereld te creëren met de kennis die ik had vergaard in mijn tijd op het eiland.

Mijn nederige onderkomen, gelegen in de lokale waterval.

Bouwprojecten

Op Youtube was ik verbaasd wat je in Minecraft allemaal kunt bouwen. Hele steden werden gemaakt uit allerlei kleuren wol, steen, zand en diamanten blokken. Sommigen waren gemaakt in classic mode, waarin je oneindig blokken kunt krijgen. Maar sommige dingen waren gemaakt in survival mode, waar je elk blok zelf moet verzamelen. De Reichstag, Statue of Liberty en zelfs een 1 op 1 schaal van de USS Enterprise (voor de Star Trek fans onder ons) waren allemaal perfect nagemaakt. De meeste van deze projecten bestonden uit meerdere miljoenen blokken, die allemaal met de hand geplaatst waren. Duizenden uren aan virtueel bloed zweet en tranen waren in deze projecten gestopt en zulke creaties zou je in geen enkele andere game terug kunnen vinden.

Mijn grootste project tot nu toe was het maken van een huis, die ik wilde neerzetten in een klif achter een waterval, zodat mijn huis verstopt zou zitten achter een erg mooie waterval. Toch denk je na elk project steeds groter en meer, dusdoende bestond mijn volgende plan uit het afmaken van het uitgraven van een gigantische mijn, zodat ik genoeg bronnen in mijn veel te grote broekzak had voor het bouwen van een gigantisch kasteel. Dit is allemaal maar kinderspel vergeleken met de bouwwerken van sommige andere spelers. Al helemaal als je het vergelijkt met bepaalde servers, waar soms honderden mensen aan hetzelfde project werken. Een voorbeeld hiervan is The Voxel Box, een server waarin inmiddels al tientallen full-size steden zijn gebouwd.

The man who sold the world

Inmiddels ben ik alweer aan mijn derde wereld begonnen. Bij mijn tweede wereld heb ik per ongeluk mijn houten villa laten afbranden. Ik heb bijna met tranen in mijn ogen moeten toekijken hoe mijn virtuele kindje aan het wegvagen was. Een pijnlijke ervaring, maar dit is iets wat elke Minecraftspeler kan overkomen. Met pijn in mijn hart heb ik deze wereld in vrede laten rusten.

Voor mijn nieuwe wereld zal ik in een kladblok document bijhouden met wat ik allemaal gemaakt heb en wanneer ik dood ben gegaan. Dit is een eigenschap die ik overgenomen heb van diverse Total War games.  Op deze manier kon ik onder andere grote veldslagen en politieke gebeurtenissen in een tijdlijn bijhouden en daarna delen met het internet. Soms met een screenshot van de landkaart of het slagveld. Minecraft, maar ook Oblivion, Fallout 3 en andere dergelijke sandbox games verlenen zich trouwens ook erg goed om AAR’s (After Action Reports) van te maken. Mijn Minecraft log zal ik in een nieuw artikel bijvoegen voor de liefhebber.

Zelf heb ik besloten ook deze derde wereld te verwijderen. Het is de grootste wereld tot nu toe, en heb nog een hoop plannen voor deze wereld. Maar ik wil het liefst wachten tot het spel compleet ge-released wordt op 11 november. Vanaf dan kan ik namelijk een nieuwe wereld maken met een hoop nieuwe features, die in komende 1.8 beta update worden ge-released. De meeste ideeën ben ik wel van plan mee te nemen naar mijn nieuwe wereld op 11 november.

Ik ben ontzettend benieuwd met welke (bizarre) ideeën Markus Persson zal komen om deze adembenemende game nog beter te maken dan het al is. 11 november kan wat mij betreft niet snel genoeg komen.

Links die mij hebben geholpen:

Volg ons op Twitter!
Like ons op Facebook!

Uitzicht vanuit mijn huis. Nee, ik ben niet aan het verdrinken.

reacties
  1. Erik Dekker zegt:

    Heel erg leuk artikel, Perry. Hulde! Ik moet weer eens verder met mijn eigen wereld. Ik ben namelijk op een gi-gan-ti-sche mijn gestapt die vol zit met de meest zeldzame mineralen maar helaas wordt bewaakt door monsters.

    Het begint alweer te kriebelen…

  2. magnumxopus zegt:

    Mooie tekst:) Ik wacht tot Notch in november klaar is met Minecraft. Als mijn mods elke keer niet compatible zijn met de nieuwe versie, dan ben ik meer bezig om alles over te zetten dan dat ik uberhaupt aan het gamen ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s