Een overwinning van korte duur

Geplaatst op: 6 juli 2011 door Erik Dekker in Verhalen

Het zit in de mens zijn aard om elke keer maar sterker te willen worden. Ook in games, in alle soorten genres, maar met name Role Playing Games, volg je voornamelijk een lange route naar het eindpunt van bevrediging. Tijdens het bewandelen hiervan vind je betere uitrustingen en moet je soms door de hel gaan om een legendarisch outfit in handen te kunnen krijgen. Stukje bij beetje word je sterker. Zowel vriend als vijand vreest stukje bij beetje de kracht die jij steeds meer begint uit te stralen. Dit zorgt voor een hele hoop voldoening. Al die uren bloed zweet en tranen beginnen eindelijk de vruchten af te werpen. Totdat je je realiseert dat dit gevoel van voldoening van korte duur is.

”Wat als ik alles al heb gehaald, de beste uitrusting die ik pas na driehonderd uur kan vinden na een hele moeilijke quest?”, is een vraag die mij in meerdere games door het hoofd heeft gespookt. Je werkt naar dat ene moment toe zodat je je als de sterkste krijger van de digitale wereld kunt begeven. Ik vrees de vijanden opeens niet meer, maar zij bibberen nu van angst als ik me in hun aanwezigheid begeef. Ik ben in principe onoverwinnelijk en dat voelt fantastisch. Voor even dan. Gevechten duren korter als nooit tevoren en ook quests doorloop ik zonder enige moeite. Want wat is daar nou leuk aan, als er geen uitdaging meer is om aan te gaan? En zodoende stop je met spelen, kort nadat je de beste spullen in handen hebt gekregen.

Best ironisch eigenlijk als ik eraan denk. Je bent hieraan vele uren bezig geweest, maar echt veel plezier heb je er niet van kunnen hebben. Waarom blijven we dan vechten? Om de uitdaging misschien? Of om de weg naar het eindpunt maar zolang mogelijk te kunnen laten duren? Het is een combinatie van beiden denk ik. Daarbij hebben we over het algemeen ook baat met het feit dat we het ‘echte’ eindpunt helemaal zonder hulp hebben gehaald. De mentale overwinning, die vaak gepaard gaat met een achievement of trophy. En daar blijft het bij. Of we beginnen een nieuw personage of we gaan door met iets nieuws. In het laatste geval kijken we terug op de game als een goed afgesloten hoofdstuk.

Ik sta op het punt om veertiende prestige te behalen in Call of Duty: Black Ops. Het was tot nu toe een lange weg die ik heb afgelegd, maar ik kan straks wel met gouden wapens rondlopen. Blijft de game daarna nog leuk? Ik ga het nog bezien, want sommige speelsessies voelden aan als een straf, omdat ik per se progressie wilde boeken. Valt dat gedeelte weg, dan blijft er weinig over. Een shooter als deze is misschien niet echt een perfect voorbeeld, aangezien je na het behalen van de beste spullen gewoon door kunt knallen tegen vijandige soldaten. Ik blijf echter wel achter mijn punt staan.

Toch denk ik dat er over het algemeen meer gedaan zou kunnen worden met een game als je je personage de beste uitrustingen hebt gegeven. ‘End Game Content’ hoeft namelijk niet alleen in MMORPG’s te zitten, maar zou ook prima fungeren in iedere andere game die een dergelijk concept behandelt. The Elder Scrolls V: Skyrim bijvoorbeeld, zou bepaalde moeilijke dungeons kunnen openmaken voor personages die al zo sterk zijn dat ze die eindelijk (met moeite) aan kunnen. Of een dungeon die simpelweg nooit ophoudt, een feature waar de dungeon crawler Torchlight goede berichten door kreeg. Ik noem maar een paar voorbeelden, maar ik weet wel zeker dat er meer ruimte is voor spelers die het maximale uit hun game willen halen.

A man can dream, can’t he?

Volg ons op Twitter!
Like ons op Facebook!

reacties
  1. Niels Dekker zegt:

    Mooi stukje Erik. Het is net als met het leven. Uiteindelijk draait alles om de reis. Het doel is helemaal niet zo interessant.😉

    • Erik Dekker zegt:

      Thanks! De reis is inderdaad het meest memorabel en het eindpunt nemen we er maar voor lief bij, maar dat gaat wel tegen onze gedachtegang in eigenlijk. Want waarom maken we eigenlijk de reis? Precies.

      Lost Odyssey en Blue Dragon hebben inderdaad geen verkeerde end-game content! Maar dat zijn twee RPG’s die al enkele jaren geleden uitkwamen. Ik hoop dat die trend doorgezet gaat worden😉

  2. Niels Dekker zegt:

    Volgens mij hebben de rpg’s van Mistwalker: Lost Odyssee en Blue Dragon allebei unieke end-game content. Speciale dungeons en bazen die echt alleen maar te doen zijn als je characters level 99 zijn😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s