Video games gewelddadig?

Geplaatst op: 16 april 2011 door Dimitri in Verhalen

Door Dimitri Callens

Computergames zijn tegenwoordig algemeen ingeburgerd. We hebben games op de PC, op  consoles, op Facebook, op onze mobiele telefoon en noem maar op. Zelfs in het bejaardentehuis zijn “den bompa en de bomma”  aan het gamen geslagen. En de enkeling die nog steeds geen games speelt kent ondertussen ongetwijfeld het concept. Dus de tijd dat je als gamer als rariteit of zelfs als freak werd beschouwd is (gelukkig) voorbij.

En toch.. Iedere keer als een of andere gek besluit om publiekelijk door het lint te gaan, dan denk ik steeds “laat ze  alsjeblieft geen games vinden”. Want desalniettemin bijna iedereen gamet  tegenwoordig; je weet dat het moment dat wanneer men games vindt bij zulke mensen je er de klok op gelijk kunt zetten dat men beweert dat de desbetreffende game de boosdoener is. En dan krijg je dergelijke titels als “Bloedbad Tristan lijkt griezelig veel op computerspel”

Games en controverse zijn altijd al nauw met elkaar verbonden geweest,  maar begin de 21ste eeuw nog steeds durven beweren dat games de oorzaak kunnen zijn van moordpartijen is gewoon te gek voor woorden. Laat ik mezelf even als voorbeeld nemen. ik ben al sinds 1988 een gamer(tje)  dus vanaf mijn 6e levensjaar.

De  eerste uitgesproken gewelddadige spellen die  ik speelde waren Castle Wolfenstein en Doom in 1993   (Goede rekenaars weten dus dat ik toen 11 was). Mijn ouders die mij toch wel streng hebben opgevoed, hebben mij  toen enkel gezegd dat ik de spellen niet continu mocht spelen, maar het is mij nooit verboden. Ook een aantal jaar later toen een minderheid van mijn vrienden een PC thuis had staan, speelden wij spellen zoals Carmaggedon. Het is ons nooit verboden. Onze ouders kenden het fenomeen PC amper, laat staan gamen an sich. Ook nu spelen  mijn vrienden en ik  nog wel eens shooters.

Als we dus de conclusie van de media volgen, zouden mijn vrienden en ik, allemaal (op zijn minst) al agressief, asociaal en wapen freaks moeten zijn.  Wel ik kan je zeggen dat ik één keer in mijn leven een wapen (in de wapenwinkel)  heb vastgehouden, maar geen plotse onweerstaanbare drang voelde om ermee te gaan schieten. Integendeel zelfs. Ook mijn vrienden leiden doodnormale levens. Het enige waar je Carmaggedon misschien van kunt beschuldigen is dat onze rijkwaliteiten normaal gesproken niet zo geweldig zijn. Maar dat heeft nog nooit geleid tot moordpartijen…

Het feit dat ik en mijn vrienden konden spelen wat we wilden is hoegenaamd geen pleidooi om kinderen alle spellen te laten spelen. Aangezien PC’s en gaming ondertussen  zijn ingeburgerd hebben ouders de eindverantwoordelijkheid om te weten welke games ze in huis halen voor  hun (jonge) kinderen. Een oogje in het zeil houden kan nooit geen kwaad. Maar de overheid kijkt tegenwoordig niet verder dan hun neus lang is. De oplossing ligt zo voor de hand. Niet alles vereist kennis van een raket geleerde.

Over de auteur: Geboren in 1982, gamer sinds 1988.  Heeft buiten gaming Interesse in politiek- en maatschappelijke ontwikkelingen. Kan ook al eens genieten van een goeie film of van een theatervoorstelling, lekker eten en drinken. Poogt ook nog steeds sportiever te worden met beperkt succes. Zal zich bij Gamegasm hoofdzakelijk bezighouden met PC Gaming. Speelt het liefst TBS/RTS (MMO)RPG en citybuilders. Is een voorstander van digitale distributie maar niet van DRM.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s