Good days in New Vegas (deel 4): oorlog voeren met The Legion of Caesar

Geplaatst op: 10 april 2011 door Erik Dekker in Verhalen

In de rubriek ”Good days in..” neem ik je mee in mijn avonturen die ik in bepaalde games beleef. Onlangs beet de game Fallout: New Vegas het spits af en in het eerste deel kon je lezen dat ik al vanaf het begin in de game aan het werk werd gezet. Blijkbaar kwam mijn hulp als geroepen, want de problemen stapelden zich langzaam maar zeker op. Nu ben ik op weg om wraak te nemen op degene die mij dood wilde hebben. Overal waar ik kom hebben mensen mijn hulp hard nodig en ben ik soms genoodzaakt de klopjacht op mijn belager te staken. Deel vier in de column is duisterder dan ooit en het heeft bij mij zeker wat emoties los weten te maken. Voordat je verder leest bij deze de vriendelijke waarschuwing dat spoilers niet zullen ontbreken.

Nieuwkomers in de rubriek kunnen hier beginnen met lezen:

Het heeft even geduurd voordat ik met mijn avontuur verder ben gegaan in Fallout: New Vegas. De koerier, mijn alter ego, heeft echter nog een lange weg te gaan voor hij zijn verhaal af mag sluiten. Het vorige hoofdstuk in het dagboek bracht mij in Primm. De stad was overgenomen door de Powder Gangers en er moest een nieuwe sheriff gekozen worden. Allemaal problemen, maar met enige inzet en moeite heb ik met de koerier alles op kunnen lossen. Ik kwam erachter dat mijn opdrachtgever genaamd Benny zich met zijn bodyguards in het zuiden van Primm bevindt en met een beetje mazzel kan ik hem nog in de kraag grijpen. Tijd om door te zetten.

Na een stevige wandeling door de dorre woestijn van de Mojave Dessert en verscheidene confrontaties met reusachtige vuurspuwende mieren, kom ik aan in het pittoreske dorpje Nipton. Ik word onthaald door een ietwat onrustige jongeman die zojuist het dorp uit rent. Nieuwsgierig als ik ben, vraag hem waarom hij zon haast heeft ”I did it! I won! I won the lottery! Oh I’m so excited”, vertelt hij mij enthousiast. ”What did you win?”, vraag ik hem daarop. ”I’ve won my freedom, isn’t it great? I managed to get through the eye of the storm”. Voordat ik hem verder kan uithoren, rent hij weg van mij, richting de horizon. Ik vraag me af wat hij nou precies bedoelt. Bij een loterij win je toch geld? Of in de Mojave woestijn andere zaken zoals wapens of stimpaks?

Mijn vragen worden meteen beantwoord als ik door Nipton loop. Verschillende huizen staan in brand en andere gebouwen zijn al volledig verwoest. Overal in de straten hangen mensen aan kruizen vastgenageld en zien er ontzettend verzwakt uit. De sfeer krijgt meteen een akelig duistere ondertoon en ik begin me vrij ongemakkelijk te voelen. Hier is duidelijk iets niet in de haak. Terwijl ik een aantal vastgenagelde slachtoffers aandachtig bestudeer, lopen er aantal figuren in vreemde kledij naar me toe. Een man met een helm gemaakt van een wolven hoofd en een masker groet mij en stelt zich voor. Hij draagt de naam Vulpes Inculta en vertegenwoordigt The Legion of Caesar, een bende die blijkbaar uit is op macht.

 

Het verwoeste dorp Nipton

Ik krijg meteen akelige rillingen over mijn lijf. Dit zijn niet zomaar alledaagse huurlingen. Vulpes legt mij, enigszins vermaakt, uit waarom hij met zijn team Nipton hebben verwoest. Het dorp zou volgens hem vol hebben gezeten met gokkers, prostituees en dieven en moest daarom van de kaart verdwijnen. Om een onvergetelijke daad te kunnen verrichten, bedacht hij een loterij. De winnaar mocht vrijuit, de nummer twee mocht blijven leven maar kreeg permanente schade aan zijn lichaam, de nummer drie werd een Legion slaaf en de rest zou een uiterst pijnlijke dood sterven. Terwijl hij me dat vertelt, barst hij in lachen uit.

Vulpes raakt bij mij een verdomd gevoelige snaar. Natuurlijk zijn ordinaire gokkers, dieven en prostituees niet het boegbeeld van de maatschappij, maar dat geeft je nog niet het recht om iedereen op een sadistische manier om te brengen. Ook al ben ik ver in de minderheid, toch twijfel ik geen moment en pak vliegensvlug mijn geweer. Dit gajes verdient het gewoon niet om te blijven leven. Al schietend ren ik naar een vernield huis waar ze mij vanaf daar niet kunnen raken. Terwijl ik erheen ren weet ik een van de Legion door zijn hoofd te schieten. Terwijl ik mijn Cowboy Repeater herlaad, verraden geluiden om mij heen dat ze mij proberen te flanken (een tactiek waarbij vijanden jou willen omsingelen). Nog maar net klaar met herladen ren ik naar een van de twee kanten toe waar The Legion vandaan komt en weet met verrassend veel souplesse twee Legion neer te schieten. Hun flank is godzijdank mislukt. Ik ren meteen naar een nieuwe beschutting maar word in dat proces in een paar keer beschoten. Ik telde later twee kogels in mijn been en een in mijn torso.

Met een sterk dalende levenskracht weet ik nog een paar handgranaten uit mijn rugzak te halen en gooi die over de muur heen waar ik achter lig. Tot mijn grote genoegen hoor ik na de knal overal gekreun en gejammer. Ik zie mijn kans schoon en kom langzaam achter de muur vandaan. Terwijl ik een paar Legion met mijn Repeater neer knal, weet ik ook Vulpes Inculta in mijn vizier te krijgen. Ik schiet eerst in zijn benen. Terwijl hij langzaam geknield op de grond valt schiet ik hem genadeloos door zijn hoofd. Opgeruimd staat netjes en het is goed dat hij zijn plaats kent: geknield voor degene die Nipton heeft verlost van dit kwaad.

 

Gekruisigde inwoners van Nipton

Legion soldaten zullen ongetwijfeld een hoop noemenswaardige loot bij zich hebben. Terwijl ik aanstalten maak om hun lijken te ontdoen van alle waardevolle schatten, stort ik in elkaar. Mijn benen hebben het begeven en bloeden ernstig door de zojuist heftige schietpartij. Gelukkig heb ik een paar stimpaks bij me en een Doctor’s Bag waarin alles zit om beschadigde ledematen enigszins te herstellen. ”Bedankt Doc Mitchel voor de spullen”, denk ik bij mezelf terwijl ik na een paar uur uitrusten weer opsta om verder te gaan. De lijken van de Legion blijken verrassend veel ammunitie bij zich te hebben en zelfs een paar wapens waar ik wat mee kan. Is deze nachtmerrie tenminste niet voor niets geweest.

Ik betreed een paar huizen om te kijken of er nog overlevenden zijn. Ik vind een paar woningen die vol zitten met boobytraps. Vliegensvlug weet ik een paar tripwires en frag mines te ontmantelen en pak meteen een aantal handige spullen mee. Hey, wat hebben de dode bewoners des huizes er nou nog aan? Precies. Gelukkig is het niet enkel dood en verderf en kom ik tijdens mijn jacht naar waardevolle schatten de nummer twee in de loterij tegen. Hij zit in een stoel en kreunt het uit van de pijn. Zijn knieschijven waren gebroken en hij zal hoogstwaarschijnlijk nooit meer kunnen lopen. Terwijl ik hem aanstaar besef ik dat ik er goed aan heb gedaan Nipton te ontdoen van de Legion. Wat een triest gezicht. De man blijkt Boxcars te heten en smeekt mij om een Med-X. Gelukkig heb ik er nog een paar over van de goed gevulde rugzak die Doc Mitchel me heeft meegegeven. Boxcars noemt mijn komt als een geschenk uit de hemel en barst spontaan in tranen uit. Ik vraag hem waar de rest van de Legion zich schuilhoudt. Half snikkend geeft hij me mee dat ze naar het oosten waren gegaan. Gelukkig is Benny die kant ook opgelopen dus ik sla hopelijk twee vliegen in een klap.Ik bedank hem voor de tip en loop naar buiten, richting het oosten.

Iets zegt me dat mij nog een lange en bloedstollende reis te wachten staat. Gelukkig ben ik voorbereid.

Volg Erik Dekker op Facebook en Twitter!

 

Vulpes Inculta: de leider van de Frumentarii, een deel van The Legion of Caesar

reacties
  1. Niels Dekker zegt:

    Leuk stuk bro. Cool om te lezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s