Good days in New Vegas (deel 2): de slag om Goodsprings

Geplaatst op: 2 november 2010 door Erik Dekker in Verhalen

In de rubriek ”Good days in..” neem ik je mee in mijn avonturen die ik in bepaalde games beleef. Onlangs beet de game Fallout: New Vegas het spits af en in het eerste deel kon je lezen dat ik in de game al vanaf het begin flink aan het werk werd gezet. Blijkbaar kwam mijn hulp als geroepen, want de problemen stapelden zich langzaam maar zeker op. Welke problemen, zul je je misschien afvragen? Dat lees je in het tweede deel van Good days in New Vegas! Nogmaals een vriendelijke maar dringende waarschuwing dat spoilers niet zullen ontbreken.

Even een korte samenvatting van het vorige deel. Ik ben een koerier die de kogel heeft gekregen na een uit de hand gelopen opdracht. Gelukkig werd ik gevonden door een robot genaamd Victor die mij vervolgens naar de dokter in het kleine maar vriendelijke western dorpje Goodsprings bracht. Hij wist mij grotendeels weer op te lappen en stuurde me meteen de frisse buitenlucht weer in. Na een beetje rondgelopen te hebben kwam ik buurtwacht Sunny Smiles tegen die mij wel wilde helpen met enkele basis technieken. Na een korte en intense schiet training, mocht ik met Sunny en haar hond de plaatselijke waterbron bevrijden van het bewind die enkele gemuteerde en agressieve Gecko’s uitoefenden. Na een intens gevecht stond er echter alweer een ander probleem voor de deur: een groep ontsnapte gevangenen genaamd de Powder Gangers willen het kleine stadje Goodsprings overnemen en als het niet goedschiks kan, dan gebeurt het kwaadschiks. Gelukkig voor de hulpeloze inwoners, ben ik weer een klein beetje herstellende. Tijd om iets goeds terug te doen.

Na de ruzie tussen de Powder Ganger die Joe Cobb blijkt te heten en barvrouw Trudy, spreekt ze me aan en legt mij de situatie uit. Goodsprings is volgens haar in gevaar omdat de inwoners een op de vlucht geslagen handelaar genaamd Ringo verbergen tegen deze grote jongens. Ik kan meerdere reden bedenken waarom ze uit zijn op dit dorp. Iedere vorm van extra inkomsten door de economie in een plaats als deze is echt wel handig voor zo’n groep en vormt tevens een ideale schuilplaats. Niettemin is dit onvergeeflijk. Ik opper Trudy daarom om Joe Cobb om te leggen maar ik krijg daarop meteen een gezicht te zien die straalt van afwijzing. ”That’s murder and we don’t do that around here”. Mag een levensgevaarlijke groep ex-gevangen die een dorp bedreigt met een uitgebreid arsenaal aan wapens, niet tegen worden gegaan met een beetje zelfverdediging dan? Ik kijk haar  raar aan maar ik respecteer haar wens. Ik vraag haar daarop waar Ringo is. ”He is hiding in the abandoned gas station nearby”, vertelt ze mij een tikkeltje bezorgd. Ik weet genoeg. Ik drink snel mijn biertje op en verlaat de bar.

Eenmaal buiten gaan er allemaal gedachten door mij heen. Het minste wat ik kan doen voor de mensen waar ik mijn leven aan te danken heb, is om dit tegen te gaan. Ik ben geen ruziezoeker, maar wanneer er wordt gedreigd met wapens, dan moeten onruststokers niet op mijn pad belanden. De verleiding is groot om Joe Cobb achterna te gaan en hem even goed uit te leggen dat hij zo snel mogelijk weg moet wezen. Maar wat als ik nou even buiten het bereik van het dorp ben en hij terugkomt met een grote groep? Dan vallen er onschuldige doden en dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Ik besluit daarom maar om een bezoek aan Ringo te brengen. Eenmaal aangekomen bij het verlaten benzinestation, doe ik de deur zachtjes open en word meteen ontvangen door een man die zijn pistool getrokken heeft. ”Are you the enemy? No? Pfew. You scared the hell out of me”, vertelt hij mij met een rillende stem. Het blijkt Ringo te zijn. Hij vertelt mij dat hij lid is van The Crimson River Company en dat hij op de vlucht is voor de Powder Gangers, die het blijkbaar niet zo hoog met hem hebben. Om tot rust te komen biedt hij mij vreemd genoeg aan om een potje Caravan te spelen, een kaartspel dat erg geliefd is in New Vegas en omstreken. Er is echter werk aan de winkel dus ik kom meteen ter zake. Ik leg hem de vervelende situatie uit waar hij en Goodsprings zich in bevinden en daarop smeekt hij mij om het dorp in te schakelen voor hulp. Ik weet genoeg dus loop ik weer naar de uitgang. Ik merk op dat er overal lege blikjes en ander afval rondgeslingerd ligt. Ik vraag Ringo waarom hij zo’n zwijnenstal van zijn schuilplek heeft gemaakt. Hij negeert mij en ging slapen; blijkbaar hebben de zenuwen hem erg moe gemaakt. Zachtjes loop ik weg.

Eenmaal weer buiten, raak ik met Sunny in gesprek. Ze snapt de benarde situatie waar Ringo zich in bevindt heel goed en gaat zonder aarzelen akkoord met de vraag of ze mij zou willen helpen. ”You should ask Trudy, Chet and Easy Pete as well”, tipte ze mij. Easy Pete is volgens haar de explosieven-expert en deze zou mij, mits ik een beetje kennis van dynamiet zou hebben, wel kunnen helpen. Helaas heb ik geen greintje verstand van deze zaken, maar toch besluit ik een poging te wagen en met een beetje geluk weet ik hem over te halen met mijn gebluf. Het is al laat in de avond maar toch klop ik aan bij Pete. Na drie keer proberen, hoor ik wankelende voetstappen en chagrijnig gegrom dichterbij komen en doet hij de deur uiteindelijk voor me open. Ik mag godzijdank naar binnen om hem te overtuigen dat ik goed met explosieven om kan gaan, want de tijd begint te dringen. Easy Pete is een oude man en vanwege zijn duidelijke ervaring ziet hij duidelijk dat ik lieg. Blijkbaar heb ik toch niet zo’n zilveren tong als ik dacht. Hij schopt me eruit en schreeuwt me na met het bericht om het te proberen bij Trudy, maar hij geeft me weinig kans. Ook Trudy wil haar leven niet voor het dorp wagen, maar Chet wil mij na enig overleg wel korting geven op zijn spullen. Want een overgenomen stad is slecht voor de economie, toch? Dat vindt hij gelukkig ook dus mijn missie is deels geslaagd.

Samen met Ringo, Sunny en haar hond moeten we het op gaan nemen tegen een mogelijke invasie aan Powder Gangers. Terwijl wij tegen zonsopgang in het verlaten bezine station nog snel enkele gevechts-tactieken bespreken, hoor ik op een begeven moment luid geschreeuw van buiten. ”They’re here!”, hoor ik van alle kanten. Dat is het startsein om naar buiten te rennen en onze wapens te trekken. De aanwezige dorpsgenoten hebben gelukkig voor het hazenpad gekozen en schuilen tegen de opkomende kogelregen. Het uur van de waarheid is aangebroken en instinctief zoeken wij een goede positie op. Ik tel zes Powder Gangers, inclusief Joe Cobb. Ik wil hem laten lijden voor zijn grote mond dus open ik eerst het vuur op zijn teamgenoten. De hel breekt meteen los en een hoop stof waait vliegensvlug op. Tussen de explosies en de vele vliegende kogels door, vuur ik een aantal goed gemikte schoten, waarna de Powder Gangers een voor een neer gaan. Op een begeven moment hoor ik geen schoten meer gelost worden. Het stof klaart langzaam op en ik kijk of er iemand van ons team gewond is. Gelukkig heeft niemand blijvende schade opgelopen en daarom sta ik met getrokken pistool op uit mijn beschutting. Joe Cobb ademt nog maar is blijkbaar zwaargewond. Ik pak een shotgun uit de handen van een van zijn dode maten op en loop langzaam maar hijgend naar hem toe. Hij weet dat hij verslagen is en smeekt mij daarom niet om genade, maar zegt dat ik naar de hel kan lopen. Ik verneem dat dat zijn laatste woorden zijn en schiet daarna koudbloedig een welgemikt schot in zijn hoofd.

Stilte voor de storm in Goodsprings

Het is voorbij. Allerlei gedachten flitsen door mij heen heen en vervolgens zak ik door mijn knieën. Blijkbaar ben ik geraakt in de tussentijd maar gelukkig kon ik Joe Cobb nog uit zijn lijden verlossen vanwege de adrenaline die door mij heen ging. Luid gejuich komt steeds dichterbij en een paar vriendelijke gezichten pakken ieder een van mijn armen vast om mij zo ondersteunend naar Doctor Mitchell te brengen. ”That was quite a fight you had back there. I’m impressed you could fight like this in such a short time after I brought you back from the dead”, vertelt Docter Mitchel mij terwijl hij de kogel uit mijn verdoofde knie haalt.

Nog aan het bijkomen van het intense gevecht, komt Ringo naar binnen gelopen en bedankt mij op een milde manier door mij wat geld te geven. Het is alles wat hij op dit moment heeft, maar hij belooft mij meer wanneer ik hem zou komen opzoeken in New Vegas. Wanneer ik me weer wat beter voel, krijg ik te horen dat ik met Trudy moet gaan praten omdat ze mij wel kan vertellen hoe ik degenen die mij dood wilden hebben te pakken kan krijgen. Iets zegt mij dat ik nog een lange en gevaarlijke reis voor de boeg ga hebben.

Waar zou ik heen worden geleid? Hoe kom ik daar en welke gevaren zou ik in de tussentijd tegen komen? Je leest het allemaal in het volgende deel van mijn reis in New Vegas!

Volg Erik Dekker op Facebook en Twitter!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s