Good days in New Vegas (deel 1): een vervelende plaag

Geplaatst op: 30 oktober 2010 door Erik Dekker in Verhalen

In de nieuwe rubriek ”Good days in..” ga ik mijn avonturen in bepaalde games met je delen. De meest memorabele (anti) heldendaden en tegenslagen komen in al hun facetten aan bod. Fallout: New Vegas is naar mijn mening een fantastische aftrap voor deze nieuwe reeks aan artikelen. Het is een game waar de speler zich een klein stipje voelt in een massieve open wereld en waar intense en humoristische ontmoetingen met allerlei mensen, raiders, mutants en ander gespuis vaak voorkomen. Zulke ervaringen brengen een vrijwel onuitputtelijke bron van schrijfplezier met zich mee! Bij deze echter de waarschuwing dat plotwendingen in mijn verhalen vaak niet zullen ontbreken! Alleen zo kan ik met een smeuïg tintje de meest interessante momenten met je delen.

Fallout 3 was voor mij de grote verrassing van 2008. Veel nieuws heb ik vooraf namelijk niet echt binnen gekregen (of willen krijgen), zodat ik er blanco in kon stappen. Achteraf bleek dat een goede beslissing te zijn geweest, aangezien de game mijn enthousiasme voor honderden uren vast wist te houden. Ik ben iemand die een zwak heeft voor ”loot” en schatten, dus ieder hoekje en gaatje werd afgespeurd door mijn oneindige nieuwsgierigheid. Een ongelofelijk grote post-apocalyptische open wereld die vol zat met super mutants, raiders, mercenaries en dergelijk gespuis, gepaard met het oh zo bevredigende V.A.T.S. systeem waarmee je het scherm kan pauzeren en ledematen van vijanden mag selecteren om deze op stijlvolle wijze af te slachten, zorgden ervoor dat ik de game voor een lange tijd niet naast me neer kon leggen.

Onlangs is Fallout: New Vegas uitgekomen, een soortgelijke game die zich afspeelt in een futuristisch Las Vegas. De wereld in New Vegas is aanzienlijk meer intact dan die in Fallout 3. Huizen worden vaak nog belicht door middel van elektriciteit en sommige waterbronnen wisten te ontkomen aan de radiatie van de kernbommen die zijn gevallen in Amerika. Toch merk je ook hier dat vernietiging op vele plaatsen flink heeft huisgehouden. Verschillende facties hebben namelijk aan elkaar de oorlog verklaard om zoveel mogelijk macht te krijgen. Gevolgen daarvan zijn slavenhandel en vernietigde omgevingen. Uiteraard komen zaken als deze uitgebreid aan bod in de verhaallijn die je gaat volgen.

We beginnen echter bij het begin. In de openingscéne sta ik in mijn ondergoed vastgebonden boven aan een berg. Een man in pak kijkt mij aan en zegt met een overtuigende en vermakelijke toon: ”The game was rigged from the start”. Vervolgens pakt hij een revolver en geeft mij de kogel. ”Mooi is dat”, denk ik. ”Nu al game-over?” Gelukkig staan Fallout games bekend om hun lange speelduur, dus daaraan hoefde ik eigenlijk niet te twijfelen. Een uitgebreide introfilm volgt daarop en hierin wordt er verteld dat ik een koerier ben die hard geld nodig heeft. De opdracht die ik had gekregen om een verdacht pakket te bezorgen, liep verkeerd af en eindigde op de manier die ik net te zien kreeg.

Een tijd daarna ontwaak ik met het gezicht van een man die bezorgd naar mij kijkt. ”Oh, you’re already awake!”, zegt hij. Het blijkt een dokter te zijn. ”You’re in luck, the village-robot Victor has found you lying on the ground and brought you back here, so I could patch you up right away”. Nog half slaperig bedank ik hem en beloof hem later wat olie te kopen om Victor te belonen. Wat volgt zijn een aantal oefeningen die de status van mijn personage moeten gaan bepalen. Beter worden doe je echter niet in een muffe oude kamer, dus begeef ik mij zo snel mogelijk naar buiten, naar het pittoreske dorpje Goodsprings. Dit uiteraard niet zonder een bezorgd gezicht van de dokter, die Mitchell blijkt te heten. Hij raadt mij ten strengste aan rustig mijn leven weer op te bouwen. Hij heeft blijkbaar geen trek in een tweede lange operatie in een korte tijd.

Eenmaal buiten de deur merk ik meteen op dat het sombere sfeertje in Fallout 3 heeft plaatsgemaakt voor een wereld die iets vrolijker oogt. Blauwe luchten en een warme blije zon onthalen mij, wat meteen een veilig gevoel over mijn nog niet herstelde lichaam straalt. Na Goodsprings een klein beetje te hebben verkend, raak ik in gesprek met buurtwacht Sunny Smiles, die een vrij groot geweer op haar rug heeft (een aparte naam met een ironische baan, denk ik). Ze is bereid mij de basistechnieken voor een goede sluipschutter opnieuw bij te brengen en geeft mij een geweer genaamd de ”Varmint Rifle”. ”Here, shoot those empty bottles with your new rifle”. Ik blijk een natuurtalent te zijn en daarom vraagt ze mij om mee te gaan naar een waterbron net buiten de stad, die onveilig wordt gemaakt door een aantal gemuteerde wezens genaamd ”Gecko’s”. Wij staan echter niet alleen; ons team wordt namelijk versterkt door haar dappere hond Cheyenne, die wel tegen een stootje kan.

Doctor Mitchell, de man die mijn leven redde

Na een wandeling we aan bij de waterbron, maar een warm onthaal is nergens te bekennen. De aanwezige Gecko’s nemen meteen een agressieve houding aan en stormen op ons af. Wij trekken ons geweer en Cheyenne gaat keihard in de tegenaanval. Gelukkig zijn de vreemde wezentjes niet zo heel snel, dus met een beetje souplesse krijgen we ze neer. Ik trek mijn mes en vil hun huiden, want een beetje extra geld kan ik op dit moment wel gebruiken. Sunny keurt mijn wandaad voor geld blijkbaar af en haalt haar neus er voor op. Toch bedankt ze mij voor mijn bijdrage aan het zojuist afgelopen gevecht tussen leven en dood. Voordat we echter teruggaan naar Goodsprings, wil ze mij leren hoe te overleven in de natuur. Ze ziet een oud kampvuur staan en gebaart mij daarheen te lopen. ”At these campfires you can cook and craft your own consumables which will help you survive in the wasteland”, vertelt ze mij vol enthousiasme. Duidelijk is te zien dat zij vaker met dit bijltje heeft gehakt, dus ga ik er maar op in. Ze leert mij om ”Healing Powder” te maken, een poeder die mij langzaam weer wat health geeft. Voordat ze mij uitzwaait, geeft ze mij de mededeling dat barvrouw Trudy alle nieuwkomers op weg helpt en dat zij mij wel zou kunnen helpen om degenen te vinden die mij dood wilden hebben. Ik besluit daarom maar met haar mee te gaan, mede om die reden maar ook omdat mijn ammunitie voorraad nog te klein is om zelf op jacht te gaan. Tijd om die vieze huiden te verkopen en mijn lege portefeuille te vullen.

Eenmaal weer in Goodsprings aangekomen, zoek ik eerst naar een winkel die mijn waar wil overnemen. Ik besluit aan een man de weg te vragen en word doorverwezen naar de plaatselijke kruidenier die wordt beheerd door een man genaamd Chet. Ik bedank hem en loop daar naar toe. Uit mijn ooghoeken kon ik opmerken dat de man waar ik net de weg naar vroeg, blij was dat ik van hem weg liep. ”Zal wel door de huiden komen”, denk ik dan. Eenmaal bij Chet’s winkel, laat ik hem de huiden zien maar ook hij haalt daar zijn neus meteen voor op. Omdat ik echter zo’n vlotte babbel heb, gaat hij uiteindelijk met de deal akkoord. Hij betaalt mij in bottlecaps, de cola doppen die ook in Fallout 3 als betaalmiddel golden. Hij moet echter ook zijn brood verdienen, dus koop ik meteen wat kogels voor mijn Varmint Rifle, zodat ik langzaam kan gaan beginnen met verkennen en jagen.

New Vegas geeft je de mogelijkheid om op Hardcore mode te spelen. In deze mode hebben kogels gewicht, maar om te overleven moet je ook eten, slapen en drinken. Omdat ik hierop speel, begin ik na het verkopen van die vervelende huiden, aardig wat dorst te krijgen. ”Goed moment om de kroeg even binnen te lopen en mijn keel te sussen. Kan ik meteen die Trudy even aan de tand voelen”, dacht ik. Gelukkig is de plaatselijke pub niet moeilijk te vinden en na een korte wandeling bevind ik mij in de stamkroeg van Goodsprings. Eenmaal binnen hoor ik vrolijke muziek die door de jukebox door de tent galmt. Wanneer ik echter dichter bij de bar kom, merk ik dat er een felle discussie tussen een man met beschermde kleding en een ietwat simpel ogende vrouw woedt. Ik ben niet iemand die zich zo snel mengt in andermans zaken, dus tap ik zelf een biertje en kijk rustig toe. Na een enige tijd loopt de man weg en word ik aangesproken door de verontwaardigde vrouw. Het blijkt Trudy te zijn, die mij angstig uitlegt dat Goodsprings bedreigd wordt door de Powder Gangers, een groep ex-gevangenen waar je geen ruzie mee moet zoeken. Vanaf dat moment breken er moeilijke tijden aan voor het dorp.

Zal het wel goed komen met Goodsprings? En waarom zijn de Powder Gangers op dit vriendelijke dorpje uit? Je leest het allemaal in deel 2 van Good Days in New Vegas!

Volg Erik Dekker op Facebook en Twitter!

De gemuteerde wezens genaamd Gecko’s. Ze boden gelukkig geen partij voor het Sunny team.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s