Mafia II: ”An offer you can’t refuse?”

Geplaatst op: 12 oktober 2010 door Erik Dekker in Reviews

Met de maffia moet je uitkijken. Op het eerste gezicht lijkt het een ideale wereld om in te vertoeven, want natuurlijk krijg je de gekste verhalen te horen over oneindige rijkdom, aanzien en vrouwen. Toch worden fouten keihard bestraft en ben je je leven in principe nooit zeker. Nee, als het aan mij ligt zou ik twee keer nadenken over dat aanbod dat ik niet af zou kunnen slaan. Ontwikkelaar 2K Czech heeft geprobeerd met Mafia II een overtuigende presentatie voor te schotelen over de meest keiharde zaken in de onderwereld. De hamvraag in het verhaal luidt natuurlijk: is het gelukt? Is Mafia II een overtuigende maar vooral vermakelijke game?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de game is niet voor iedereen even geschikt en ik moet helaas ook concluderen dat de opvolger van de succesvolle niche game Mafia veel meer had kunnen zijn. Voor degenen die een sandbox game verwachten waar je in de jaren ’40 en ’50 chaos kan stichten, die zullen van een koude kermis thuiskomen. Mafia II moet het hebben van zijn sterke verhaal en is een game waarbij de stad Empire Bay slechts een hulpmiddel is om de missies vorm te geven. Wees bij deze dus gewaarschuwd.

Awesome

Grafisch erg goed: het realistische maar ietwat licht cartooneske uiterlijk past erg goed bij de presentatie die de makers voor ogen hielden. De auto’s, de gezichten van personages en de grond waar je op loopt worden erg goed vormgegeven en krijgen een dik pluspunt. Ook kleinere details als foto’s en schilderijen belanden door de afwezigheid van kale pixels wat meer op de voorgrond en geven je wat meer het gevoel echt in Empire Bay rond te lopen.

Uitstekende voice-acting: zelden heb ik zo genoten van cut-scenes als in Mafia II. Niet alleen hoofdpersoon Vito speelt een overtuigende rol, maar ook zijn beste vriend Joe is in topvorm en is vaak genoeg ook erg humoristisch. Meerdere keren heeft hij een lach op mijn gezicht weten te toveren wanneer hij over vrouwen praat met opmerkingen zoals ”Hey is that a mirror in your pocket? Because I can really see myself in your pants”. Geen enkel personage voelt trouwens onafgewerkt aan, want een voor een hebben ze hun eigen gedrag, taal, stem en uitdrukkingen. Dit draagt sterk bij aan het inlevingsgehalte, iets wat in Mafia II wel goed zit.

Oog voor detail en realisme: zoals ik bij de alinea over de graphics al aangaf is dat overal waar je loopt, je wel kleine extra’s ziet die je zelden zo duidelijk in andere games tegenkomt. Zo zie je mensen die autopech hebben aan hun auto sleutelen, voetgangers die hun paraplu opzetten als het regent en ligt er een dik pak sneeuw op je auto als het heeft gesneeuwd en je er even niet in hebt gereden. Zo’n klein detail dat de sneeuw er af valt wanneer je een beetje vaart maakt, maakt mij erg enthousiast. Ook kun je vaak de cover van vijanden kapot schieten wanneer je in een vuurgevecht zit, wat er toe leidt dat je je doelwit wat makkelijker te zien hebt. Een feature die veel toekomstige games over mogen nemen.

Een ander leuk detail is dat 2K samen heeft gewerkt met Playboy en zo vijftig uitgaven uit die tijd heeft verspreid over verschillende plekken in de game. Wanneer je er een oppakt zie je een pikante (vaak veel verhullende) foto van een schone dame. Schrik dus niet als je grootmoeder plotseling binnen komt lopen en dan aan je vraagt waarom je naar haar op je beeldscherm aan het kijken bent.

Omdat Mafia II zich sterk focust op realisme, heb je de keuze om in ”simulation” mode te rijden, waar je net zoals in het echte leven moet sturen en gas geven om zonder kleerscheuren thuis te komen. Zoals het een echte role-player betaamt, zette ik deze modus vaak aan als ik naar een punt moest rijden (natuurlijk niet als ik achtervolgers achter me aan heb), zodat ik mezelf echt in de wereld kon mengen. Nooit eerder genoot ik ervan om ook bij stoplichten te stoppen en met het verkeer mee te gaan. Jammer genoeg heb je zelf geen richtingaanwijzer, terwijl andere auto’s dat wel hebben.

Ook minder belangrijke extra’s zul je vaak genoeg tegenkomen. Zo kun je je raam open- en dicht doen of je toilet doorspoelen. Dingen waar ik nagenoeg geen aandacht aan besteed, maar voor de ultieme role-player die ’s ochtends wakker wil worden met vogeltjes die door het raam tjilpen, kan ik me voorstellen dat dit een onmisbare toevoeging is. Dat je vaak zo’n prachtige ouderwetse radio in je huis hebt staan die je aan kunt zetten voordat je naar je ”werk” gaat, is voor mij wel een must. Nu de koffie nog.

Muziek: speciaal voor Mafia II wil ik de muziek nog even kort toelichten, welke ik erg goed gedaan vind. Omdat de tijdslijn van het spel zich verdeelt over zo’n tien jaar, hoor je op momenten weer nieuwe muziek voorbij komen. In het begin van de game neurie je vrolijk mee met de simpele, maar oh zo vrolijke deuntjes mee die in de jaren ’40 zo bekend stonden. Op een begeven moment zit je in de jaren ’50 en mag je los gaan op kwalitatief hoogstaande swingende nummers. Leuk detail is dat je ook nieuwsberichten hoort over bijvoorbeeld ”een nieuw baanbrekend product die je kanalen laat wijzigen op je televisie zonder op te staan”, wat natuurlijk een afstandsbediening is. Dergelijke kleine details worden vaak over het hoofd gezien, maar zijn onmisbaar voor een goede inleving in zo’n game. Niets dan lof hierover dus.


Awful

Screentearing: ook al komt Empire Bay overtuigend over en weet de game grafisch gezien een hoop uit de Xbox 360 te halen, toch betrap ik de game vaak op enige screen-tearing. Als ik de camera draai dan zie ik duidelijk verschillende strepen door het beeld gaan. Ook objecten waar kleine ruimtes tussen zitten zoals tuinhekken, geven rare strepen op het beeldscherm als ik er met de auto langs rijd. Dit zie ik trouwens nochtans alleen buiten en in mijn eigen huis. In andere locaties die zich binnen afspelen ziet het er nagenoeg allemaal haarscherp uit.

De Missies: één van de meest belangrijke punten waar 2K de bal heeft laten vallen, is het feit dat de missies veel beter hadden kunnen zijn. De eerste helft vertelt over Vito die zichzelf naar boven werkt in de Maffia wereld en laat hem vooral kleine opdrachten uitvoeren zoals het bezorgen van gestolen postzegels aan tankstations. Deze missies geven je het gevoel dat je bezig bent jezelf te bewijzen aan de grote jongens en dat hard werken beloond wordt, zoals dat in het echt ook zo is.

In de tweede helft verwachte ik een climax, maar die kreeg ik niet te zien. Zelden kreeg ik het gevoel dat ik meer als voorheen gewaardeerd werd en het feit dat ik steeds onder één contactpersoon werkte, droeg alleen maar bij aan dat beeld. Op een paar spectaculaire hoofdstukken na, voelde ik mij constant een loopjongen die van hot naar her moest rennen voor de meest belachelijke verzoeken en dat is iets waar 2K aan had kunnen werken. Ik ga het verhaal niet verklappen, maar in meerdere hoofdstukken verlies je bepaalde zaken die je hebt opgebouwd en dat demotiveerde mij wel degelijk. Geld doet er trouwens amper toe in Mafia II, want eten en drinken kost nagenoeg niks en je kledingkast hoef je ook zelden te vullen. Dan houd je wapens over, maar ook die vind je in overvloed tijdens missies. Erg jammer, want juist op deze zaken had Mafia II verder kunnen borduren en de speler meer het gevoel kunnen geven echt in de onderwereld te zitten.

Een grote stad waar weinig tot niets in te doen is: in Empire Bay moeten de inwoners een vrij saai leven hebben geleid. Er is daar namelijk bar weinig te doen. Naast de mogelijkheid tot het beroven van winkels en het stelen van auto’s waarna je deze kunt verkopen aan één van de twee contactpersonen die daar over gaan, kun je niets anders doen dan rondrijden en zo nu en dan tanken bij het tankstation. Een gemiste kans, want de wereld van de Maffia gaat toch altijd door? Een aanwezigheid van side-missions, waarin je bijvoorbeeld drugs doorverkoopt aan een derde partij of een opdracht waarbij je iemand moet omleggen die teveel informatie heeft doorgespeeld, zouden meer dan welkom zijn. Één van de meest populaire features in het originele Mafia was de zogenaamde ”Free-ride mode”, waar je na het uitspelen door kon spelen en chaos stichten. Daarnaast kon je in Free-ride allerlei extra kleine opdrachten uitvoeren, iets wat de speelduur dramatisch verlengde en zo’n feature mist zijn opvolger helaas. Je kunt niet doorgaan na het verhaal, maar om rond te banjeren moet je een hoofdstuk handmatig opstarten. In Grand Theft Auto IV zie je voordat een missie begint een icoontje op de map staan waar je heen kunt rijden, zonder dat je sterk de drang voelt om daar meteen heen te moeten gaan. In Mafia II heb je steeds één bestemming en de weg daar naartoe wordt steeds belicht en dat onderdrukt de drang om voor even je eigen weg te kunnen gaan helaas.


Mafia II is zonder meer een bijzondere game. Zelden heb ik mij zo goed in kunnen leven in de personages, die stuk voor stuk erg overtuigend overkomen. Grafisch gezien haalt Mafia II een hoop uit de Xbox 360 en dat zie je onder andere aan de vele kleine details, de explosies, de grootschalige vuurgevechten en de gezichtsuitdrukkingen. De humor van bepaalde personages komt vaak uit onverwachte hoek. Wanneer ik soms nog moet bijkomen van een grootschalig vuurgevecht, heeft mijn goede vriend Joe al weer een paar memorabele one-liners klaar liggen.

Toch heb ik naderhand het gevoel gehad dat Mafia II veel meer had kunnen zijn. Het verhaal dat wordt verteld had veel beter tot zijn recht kunnen komen als de game een hoofdstuk of vijf langer was geweest, want vooral in de tweede helft voelde de game een beetje aan alsof er haast bij de ontwikkeling kwam kijken. De game kan in ongeveer twaalf tot vijftien uur uit worden gespeeld, maar met 150 Wanted Posters en vijftig Playboys, ben je voor het uitspelen op 100% wel even langer bezig.

Niettemin heb ik de game gespeeld zoals het is en heb mij op die manier erg weten te vermaken. De vraag is alleen of Mafia II jou kan bekoren. Degenen die een GTA-kloon willen spelen moeten deze titel links laten liggen. Als je echter een sterk verhaalgedreven game zoekt die graag je hand vast houdt, dan moet je Mafia II een kans geven.

Deze recensie is gebasseerd op de Xbox360-verise van Mafia II. De recensent heeft de game uitgespeeld in ongeveer vijftien uur op ”normal” en heeft zijn ogen expliciet voor de review goed de kost gegeven aan twintig van de vijftig Playboys. 433 agressieve maffiosi hebben het leven moeten laten aan de hand van Vito’s schietijzers, waarvan 138 door stijlvolle headshots.

reacties
  1. magnumxopus zegt:

    Ik ga hem nog wel halen, nu ik weet wat ik van de game kan verwachten en wat niet. Heb de laatste tijd een sterke behoefte aan een dergelijke game met een verhaal waar ik me lekker in kan onderdompelen.

    • Erik Dekker zegt:

      Dan is Mafia II echt iets voor jou. Als je nog enige twijfels zou hebben, dan zou ik de demo even proberen. Deze laat je tien minuten (belachelijk weinig, ik weet het) ronddwalen in Empire Bay, gevolgd door een missie (die ietwat veranderd is zodat je in het echte spel deze iets anders ervaart). De demo geeft je wel een redelijk aardige impressie van wat je van de game kunt verwachten.

  2. eric zegt:

    ik speel het spel maar als ik niet eet gaat hij alles slom doen
    maar ik moet heel snel eten elke keer maar dat klopt toch niet ik xie het groene balk zo naar beneden lopen dat zi weer heel slom is wat doe ik verkeert?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s