Een verslaving genaamd Halo

Geplaatst op: 4 juli 2010 door Erik Dekker in Verhalen

De meeste mensen die mij kennen als een gamer, zullen weten dat ik menig uurtjes heb gestoken in het Halo-universum. Het aantal staat in principe op zo’n aanzienlijke hoogte dat men het een verslaving zou kunnen noemen. Ga ik afkicken? Zeker weten van niet!

Mijn ”probleem” begon eind 2004, toen Halo 2 op de eerste Xbox het voor het zeggen had in de wereld van shooters. Het originele Halo had ik daarvoor een aantal keren met enthousiasme bij een vriend mogen aanschouwen dus ik kon zonder moeite inspringen in het nieuwe deel. Op Sinterklaasavond was dat ene grote pakje voor mij bedoeld en tot mijn grote genoegen zat daar de spelcomputer van Microsoft in. Naast de opvallende koeienletters XBOX, die de doos mij uitnodigend liet zien, stond daar het hoofd van Halo hoofdrolspeler Masterchief onder met de mededeling dat ik in dit pretpakket het vervolg op Bungie’s meesterwerk mocht verwachten.

Omdat gamen over het internet destijds tot een kleinere groep elite gamers toe behoorde, heb ik de eerste maanden de singleplayer campaign van Halo 2 zowel in mijn eentje als met mijn vrienden helemaal tot in het laatste geheime kamertje door gespit. Grote hordes aan vijanden moesten het onderspit delven en naarmate de tijd verstreek werd ik steeds bekwamer in mijn schietvaardigheid. Maar een door de computer bestuurde vijand is lang niet zo spannend om tegen te komen als een echte speler, toch? Dat vond ik ook niet en dus werd het tijd om mij bij dat ene kleine groepje elite gamers te voegen en de strijd man tegen man aan te gaan.

Halo 2

Als groentje in een virtuele wereld worden fouten vaak keihard bestraft. Ik vormde op deze regel bepaald geen uitzondering. Ontelbare keren heeft mijn virtuele gezicht de grond mogen kussen en het onderspit gedolven in elk van de vele gebieden die het spel rijk is. Maar opgeven? Nooit! Door blijven vechten tot het bittere eind is de sleutel tot succes, wat eerlijk gezegd geldt voor meerdere zaken in het leven. Met der tijd overwon ik steeds meer tegenstand die de zwaar competitieve online wereld mij bood en vormde voor mij zo een steeds groter wordende verslaving. Matches die ik zelf afsloot met meer dan 150 gedode tegenstanders of eentje waar ik een stuk of vijftien spelers in enkele seconden koudbloedig afmaakte, ontbreken niet op mijn digitale CV.

Terwijl ik nog druk oorlog aan het voeren was op de destijds nieuw uitgekomen extra maps, kwam er al snel een plekje op het bureau vrij voor de Xbox 360, waar Halo 2 mocht plaatsmaken voor deeltje 3. Hierin hoefde ik geen baanbrekende veranderingen te verwachten, maar kreeg dezelfde vertrouwde formule voor mijn kiezen met een handvol nieuwe wapens en compleet nieuwe gebieden om anderen de hersens in te kunnen slaan. Inmiddels staat mijn moordteller bijna op 60.000 en kan ik met trots zeggen tot nu toe vaak mijn mannetje te hebben gestaan tijdens talloze confrontaties met een episch tintje.

Maar wat scheidt de Halo reeks in het bijzonder zich van andere soortgelijke titels in mijn ogen? Een belangrijk pluspunt is dat de serie zich online altijd heeft gericht op een echte arcade ervaring. Geen onnodige poespas, maar iedereen die gelijkwaardig wordt gesteld op het slagveld. Kennis van de territoria is echter wel een must, aangezien er verschillende soorten wapens verspreid liggen die voor een onverachte wending in het gevecht kunnen zorgen.

Halo’s grootste kracht ligt echter niet in het arcadegevoel, maar in het feit dat je met vrienden op de bank het tegen andere spelers online kunt opnemen. Dit is een zeer unieke feature. De meeste ontwikkelaars hebben namelijk blijkbaar het gevoel dat gamers geen vrienden hebben en geven spelers enkel de optie om hun game online in hun eentje te ervaren. Ik hoop van harte dat er een voorbeeld genomen aan de simplistische en goed uitgewerkte online mogelijkheden die de Halo reeks rijk is. Met de komst van het nieuwe deel genaamd Reach in september ben ik in ieder geval weer een paar jaar zoet.

Halo 3

reacties
  1. Ranzo zegt:

    Halo 4 life bro

  2. Niels Dekker zegt:

    Halo 3 heeft me nooit zo getrokken. Ik was volgens mij ook een van de weinige gamers ter wereld die Halo 3 destijds voor de single player kocht. Ik heb het spel tot op heden nog steeds niet uitgespeeld. Mmmh, misschien moet ik hem maar weer eens opstarten…

  3. Erik Dekker zegt:

    @Ranzo: Amen to that🙂 En met Reach zal de reeks weer een tijd blijven voortbestaan! Ik heb er zelf in ieder geval weer erg veel zin in.

    @Niels Dekker: Ik zou in principe beginnen met Halo 2 (het liefst zelfs Halo 1) voor de singleplayer. Dan snap je echt veel beter wat er om je heen gebeurt. Aanradertje hoor🙂 Anders leen ik je H2 binnenkort wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s